भगवान् विष्णुः स्वमायां संहरन्तीं गृह्णन् समग्रं विश्वं व्याप्नोति स्म। अनन्तया मायया सः जगत्स्थितिं करोति, तदा स्वप्नं च गच्छति। या मायया देवाः शरणं यान्ति, सा एव मम माया इति प्रसिद्धा। हे सुमध्यमे, सप्तदश महाप्रलयान् त्वं मया धृता। एषा मम मायाशक्तिः या मम जलस्थाने स्थितिं कारयति। मम मायया मोहिताः ते अपि मायां न जानन्ति। अहं पितृमयीं मायाम् आदत्ते स्म। मुनिः अपि मायानुगतः स्त्रियाः गर्भं प्रविष्टवान्। तत्र सः कृताञ्जलिः सत्त्वेन इदं वचनं उक्तवान्। पुनः सः स्त्रीभावं प्राप्य स्त्रियाः गर्भे निवेशितः। तेन ब्राह्मणश्रेष्ठेन स्त्रीभावे यत् पापं कृतं, तत् सर्वं स्मृतम्। सः मधुरवचनानि गृह्णन् पृथिव्यै प्रत्युत्तरं दत्तवान्। हे विशालनेत्रे रोहिणि, मम माया अद्भुता रोमाञ्चकारिणी च। सा उत्तममध्यमाधमस्वरूपैः अनेकैः रूपैः मार्गैः च युक्ता। एवमेव ब्राह्मणश्रेष्ठेन स्त्रीजातेरुत्पत्तिः प्राप्ता। सः मम पूजारतः मम कर्मसु नित्यनिष्ठः आसीत्। हे सुन्दरि, दीर्घकालं तस्य भक्त्या अहं तुष्टः अभवम्। ततः, हे देवि, अहं तस्मै परमं दर्शनं दत्तवान्। वरणं वृणीष्व शुभे, यत् ते हृदि वर्तते। अथवा यदि तं स्वर्गं कामयसे, यत्र सुखानि रम्याश्च योषितः सन्ति— यत्र सर्वाः सुराङ्गनाः दिव्यरूपधारिण्यः, मम वचनं श्रुत्वा स ब्राह्मणश्रेष्ठः— तदा, हे देव, यदि त्वं न कुप्यसि, वरं वरिष्ये। न अहं सुवर्णं, न गावः, न स्त्रियः, न राज्यं अपि इच्छामि। नापि सहस्रस्वर्गेषु एकोऽपि मां तुष्टिं ददाति। तस्य वचनं श्रुत्वा तत्र सहमतिर्व्याज्ञायते। देवाः अपि विष्णोः मायया मोहिताः तां न जानन्ति। मयया प्रेरितः सः मधुरवचनानि उक्तवान्। भगवन्, तव प्रसादेन मयि एषः वरः सम्पद्यताम्। गच्छ कुव्जाम्रं, गङ्गायां स्नानं कुरु, तदा मायां प्राप्स्यसि; हे देवि, कुव्जाम्रे ब्राह्मणः मम मायां प्राप्तुमिच्छति स्म। सः यथाविधि तीर्थं स्थापयित्वा यथोचितं पूजनं चकार। ततः सः गङ्गायां निमग्नः सम्पूर्णं शरीरं सिक्तवान्। तत्र सः गर्भदुःखेन पीडितः हृदि चिन्तयामास। अहं यः इदानीं निषादगर्भे तिष्ठामि, अस्मिन्पापदशायाम्— अहं यः निषादगर्भे अस्मिन्मलराशौ क्लिश्यामि। पूयमूत्रसम्भिन्नः मांसशोणितपङ्के स्थितः, नानारोगैः परिवृतः, बहुविधदुःखैः पीडितः। विष्णुः कुत्र? अहं कुत्र? गङ्गायाः जलानि कुत्र? इति चिन्तयन् शीघ्रं गर्भात् निर्गतः। तस्मिन्नपि काले निषादगृहे कन्या जाताभवत्। सा तु विष्णोर्मायया मोहिताभूत्वा किञ्चिदपि न वेदितवती।