भगवान् स्वयम् वारुणमायाम् आसाद्य महोदधिं रक्षामि स्म। कुबेरमायां गृहीत्वा तद् धनं रक्षामि। शाक्रमायाम् आस्थितः वृत्रम् अहनम्। मायया मेरुं निर्माय, स एव सूर्यं धारयामि। अग्निरूपं समुद्रगर्भमायां समाश्रित्य तं जलं पिबामि। यदि जनाः पृच्छेयुः—क्व तद् जलं स्थितम् इति—मम मायाबलेन तत् काननेषु औषधीरूपेण तिष्ठति। राजमायां कृत्वा पृथिवीं रक्षामि। तेषु प्रविश्य, हे पृथिवि, अहम् एव लोके मायां सृजामि। मायामयम् उज्ज्वलरूपं निर्माय, सर्वं विश्वं पूरयामि। संहरणमायाम् आस्थितः सर्वं विश्वं पूरयामि। अनन्तमायया अहं धारयामि च स्वपिमि च। यत्र देवाः शरणं यान्ति, सा मम माया कथ्यते। हे सुश्रोणि, सप्तदश महाप्लवान् त्वं धारिता। एषा मम मायाबलम् येन अहं जलेषु तिष्ठामि। येऽपि, मम मायया मोहिताः, मायां न जानन्ति। अहं तु पितृमयीं मायाम् आस्थितः। मुनिः अपि मायानुगतः स्त्रियाः गर्भं प्रविवेश। सः कृताञ्जलिः, सान्त्वनपूर्वकं वचनम् अवदत्। सः पुनः स्त्रीभावम् आपन्नः स्त्रियाः गर्भे निवेशितः। यद् यत् पापं स्त्रीभावे तेन ब्राह्मणश्रेष्ठेन कृतम्—मधुरवचनानि गृह्णन् पृथिव्यै प्रत्युवाच। हे विशालनेत्रे रोहिणि, मम माया अद्भुता रोमाञ्चकारिणी च। सा नानारूपा नानामार्गा च—श्रेष्ठा, मध्यमा, अधमा च। यथा ब्राह्मणश्रेष्ठेन स्त्रीजातेरुत्पत्तिः प्राप्ता। सः मम अर्चनपरः, मम कर्मसु स्थितचित्तः आसीत्। हे सुशोभने, दीर्घकालम् अहम् अपि तेन तुष्टः अभवम्। ततः, हे देवि, तम् अहम् उत्तमं दर्शनम् अददाम्। वरं वृणु, शुभे, यद् यत् तव हृदि वर्तते। अथवा यदि तं स्वर्गं इच्छसि, यत्र सुखं रम्याश्च योषितः वसन्ति—यत्र सर्वाः अप्सरसो दिव्यरूपधारिण्यः—मम वचनं श्रुत्वा स ब्राह्मणश्रेष्ठः—ततः, हे देव, यदि त्वं न कुप्यसि, वरम् एकं याचिष्ये। न अहम् सुवर्णम् इच्छामि, न गावः, न स्त्रियः, न च राज्यं। नापि सहस्रस्वर्गेषु एकः अपि मां तुष्टिं जनयति। तस्य वचनं श्रुत्वा तत्र संमतिः उक्ता। देवाः अपि विष्णोः मायया मोहिताः न जानन्ति। मायया प्रेरितः सः मधुरवचनानि अवदत्। तव प्रसादेन, हे देव, मम एषः वरः सम्पद्यताम्। कुब्जाम्रं गच्छ, गङ्गायां स्नात्वा मायां लप्स्यसे; हे देवि, कुब्जाम्रे ब्राह्मणः मम मायां समैच्छत्। सः तत्र तीर्थं सम्यक् स्थाप्य, यथाविधि पूजां चकार।