वराहपुराणम्

शृणु, देवी, मम परं मायाबलं यथार्थरूपेण प्रवक्ष्यामि। यदा जीवः जन्यते, तदा स सर्वं विस्मरति—एषा मम परा माया। कर्मणा स अन्यत्र नीयते, एषापि ममैव माया। तस्य पाणयः, पादौ, बाहवः, शिरः, कटिरपि, कर्णौ, नेत्रे, मस्तिष्कं, ललाटं, जिह्वाचैव, सर्वाण्येतानि मम मायया नियोजितानि। यद् यद् स खादति, तदग्निना पच्यते; यद् यद् पिबति, तदपि। शब्दः, स्पर्शः, रूपं, रसः, गन्धश्च—एते पञ्च विषयाः सर्वदा तस्येन्द्रियैः अनुभव्यमानाः। सर्वासु ऋतुषु, स्थावरजङ्गमेषु, स्वस्वरूपाणि सन्ति। दिव्याः आपः, भूम्याः आपश्च, यासु सर्वं प्रतिष्ठितम्। वर्षाकाले सर्वे सरःसि जलपूरितानि भवन्ति। हिमालयशिखरात् मंदाकिनी नाम नदी वहति। मेघाः लवणोदधेरापः आकृष्य वहन्ति। ये प्राणिनः रोगपीडिताः, ते महान् औषधीन् उपयुञ्जन्ति। औषध्यप्युपदिष्टा, किञ्चित्काले प्राणी निधनं गच्छति। प्रथमं गर्भः सञ्जायते, ततः जननं भवति। अनन्तरं इन्द्रियाणां नाशः—एषा मम मायाशक्तिरेव। पुनः, एषैव मम माया पत्रादिभिः संयुक्ता दृश्यते। तत्र मम मायया पुनः पुनः अमृतं विमुञ्चामि। गरुडरूपं समास्थाय, वेगेन स्वयमेवात्मानं वहामि। एतां मायां निर्माय, स्वर्गवासिभ्यः यज्ञान् करोमि। अङ्गिरसामयान् गृहीत्वा, देवाः यज्ञान् कुर्वन्ति मया प्रेरिताः। वरुणमायाम् आस्थाय, महोदधिं रक्षामि। कुबेरमायया तं निधिं पालयामि। शक्रमायां गृहीत्वा वृत्रं हत्वा। मयया मेरुं कृत्वा, सूर्यं वहाम्यहम्। वातवह्निरूपं समास्थाय, तं जलं पिबामि। यदा जनाः पृच्छन्ति—'क्व तद् जलं तिष्ठति?'—मम मायाबलेन तद् वनौषधिषु स्थितम्। राजमायां कृत्वा, पृथिवीं रक्षामि। तेषु प्रविश्य, हे पृथिवि, मम मायया जगति मायां सृजामि। मायया निर्मितं तेजस्वि रूपं सम्पूर्णं विश्वं पूरयामि। लयमायां गृहीत्वा, सर्वं विश्वं पूरयामि। अनन्तमायया धारयामि, शयानश्च भवामि। यत्र देवाः शरणं यान्ति, सा मम माया कथ्यते। हे सुश्रोणि, सप्तदश महाप्लवान् त्वया सह धारिताः। एषा मम मायाशक्ति, येन सलिलेषु स्थितोऽस्मि। अपि च, तेऽपि न जानन्ति मम मायां, मम मायया मोहिताः। अहं पितृमयीमपि मायां गृह्णामि। मुनिः मायानुगतः स्त्रीगर्भं प्रविष्टवान्। स सञ्जाताञ्जलिः एवं वचनमुवाच। स पुनः स्त्रीत्वं प्राप्य, स्त्रीगर्भे निवेशितः। एवं मम मायाशक्तिः सर्वं जगदाच्छादयति, सर्वेऽपि तया मोहिताः।