ऋषयः मां वेदवाक्यैः स्तुवन्ति, हे माधवि। दिव्यलोकवासिनश्च तं पुरातनं परमपुरुषं स्तुवन्ति। ते च भूताधिपतिं, सर्वलोकनाथं स्तुवन्ति। देवेशं युगान्तेऽक्षयं च स्तुवन्ति। केशवं, कालादौ सारं प्रभुं, भूताधिपतिं, सर्वलोकमहेश्वरं च स्तुवन्ति। नारदः, पर्वतः, असितः, देवलः च—एवमपरे च मित्रावसु-परावसुप्रमुखाः—महताम् अमराणां निनादं श्रुत्वा, ‘किमेतद् ब्रह्मनादयुक्तं शब्दं श्रूयते?’ इति विचारयन्ति। ततः, हे कमललोचने, सर्वरूपगुणसम्पन्नः स भगवान्, देवानां वराहीरूपं द्रष्टुम् इच्छन्ति। तदा भगवान् नारायणः पृथिव्यै प्रोवाच—‘हे पृथिवि, त्वं दिव्यसहस्रवर्षाणि धृता। अहं समागच्छामि—शिवं ते अस्तु—देवास् त्वां द्रष्टुम् इच्छन्ति।’ माधवस्यैतानि वचनानि श्रुत्वा, सा पृथिवी शृणोति। ततः सा पृथिवी दिव्यवराहरूपिणं पुरुषं प्रत्युवाच—‘त्वयि शरणं प्राप्ता अस्मि, त्वं मम नाथः मार्गः च। हे भगवन्, केन त्वं तुष्यसि, केन वा पूज्यसे? तव नित्यकर्मसु मम किंचित् दुःखं नास्ति। सर्वे देवासुरलोकाः, इन्द्रः, पितामहः च सन्ति। ये त्वां पश्यन्ति, ते किम् आचरन्ति, हे माधव? ब्राह्मणस्य कर्तव्यं किम्? क्षत्रियस्य किम् आचर्यम्? योगः केन साध्यते, तपः किम् दृढं भवति? दुःखसदनं किम्, आहारपानं च किम्? प्राप्तिः का, केषु दिशः, हे प्रभो? केन कर्मणा पशुत्वं न लभ्यते, हे केशव? केन वृद्धिं, केन जन्म प्राप्नोति? केन कर्मणां शक्त्या संसारं न प्रविश्यते?’ ‘ये भगवद्भक्ताः मोक्षकामिनश्च, ते मम वचनं शृण्वन्तु। सर्वेषु मासेषु माधवो मुख्यः, स एव माधवमासः। सर्वेषु यज्ञेषु सदा पूज्यते—नारायणः सप्तसु लोकेषु वीर्यवान्। तस्मात् ग्रीष्मे मया निर्दिष्टानि सर्वाणि विधीनि आचर्याणि। सर्वेषु मासेषु ग्रीष्ममासः प्रमुखः, स एव श्रेयस्करः। एवं, हे सुशोभने, ग्रीष्मे मम पूजनं कुरु। यावन्ति पुष्पशालाः पृथिव्यां, यावन्ति सुरभयः, तावन्त्येव। तथा वर्षासमये मम विधयः क्रियन्ताम्, हे पृथिवि। अन्यं च मोक्षदं विधिं ते वक्ष्यामि। एतेषु पुष्पेषु ‘नमो नारायणाय’ इति मन्त्रेण, भक्त्या पूजनं कार्यम्। ध्याननिष्ठाः त्वां मेघश्यामं, महिम्ना पूजितं पश्यन्ति। आषाढमासे द्वादश्यां सर्वशान्तिदायिनी पुण्या। एवं कृतं नरः कदापि न संसारपतति, सर्वयुगेषु।