वराहपुराणम्

श्रीधराभ्यग्रतो भगवान्माधवः कृपया प्रोक्तवतीं तां श्रीमाधवीं प्रत्युवाच— "भगवन्, भवतः प्रसादेन किञ्चिद् ज्ञातुमिच्छामि," इति। सा पृच्छन्ती जगन्नाथं तं माधवं पुनः प्रार्थयामास— "तपसा वा कर्मणा वा त्वां पश्यन्ति, माधव!" इत्युक्ते, तदा श्रीमाधव्या पृष्टः स भगवान्माधवः, श्रीवराहरूपधारी, प्रीत्या जगदम्बां प्रहृष्टया धियाऽभ्यधात्— "शृणु, देवी, गूढं धर्मं संसारमोक्षप्रदं ते कथयामि। यदा मेघकालः समाप्तो भवति, शरत्कालः प्रकटो जायते, नात्युष्णे नातिशीते काले, हंसस्वनैः कूजिते, कुमुदनाम्नि मासे शुभे द्वादश्यां तिथौ, यावत्संवत्सरं लोकाः स्थिताः, तावत्समयः पुण्यतमः। तत्र वसन्ते मासि द्वादश्यां मम नियतं कर्म कृत्वा, विशेषेण मनसा, मन्त्रं पठेत्— 'ब्रह्मणा रुद्रेण च स्तुत्य, मुनिभिः पूजित, त्वं द्वादशीं प्राप्तवान्। उत्तिष्ठ, उत्तिष्ठ; मेघाः गताः, पूर्णचन्द्रः उदितः, शरच्चिता पुष्पाणि विकसन्ति। जगन्नाथ, एतानि तुभ्यं समर्पयामि। धर्मार्थं तव तुष्टये, उत्तिष्ठामि। ये त्वां यज्ञैः, विधिभिः, वेदैः शुद्धचित्ताः, जाग्रतः, सम्यगुपासते, ते त्वां यजन्ति, जगन्नाथ।' एवं, शुभे द्वादश्यां, पुण्यकर्माणि क्रियन्ते, महाभागे। सम्पूर्णं शरद्व्रतं सम्प्रदिष्टं मया। एवं जागरणविधिः समाप्तः; येन कृतानि कर्माणि, तैः पुरुषाः परं पदं यान्ति। ये तु शीतवातपीडिताः सन्तः मयि दृढभक्त्या तिष्ठन्ति, शिशिरे कृतानि कर्माणि, विकसत्सु द्रुमेषु, अञ्जलिं कृत्वा मन्त्रं पठेत्— 'हे शिशिरनाथ, धर्तर्, जगन्नाथ, एष शिशिरः कालः, दुस्तरः, दुःसहः—मां संसारसागरात् तारय, त्रैलोक्यनाथ।' यः शिशिरे कर्मणि एतेन मन्त्रेण यजते, तस्य फलमपि प्रवक्ष्यामि। शृणु, पृथिवि। पुष्पादीनां च दानस्य फलमत्र वक्तव्यमस्ति। यः श्रद्धया ददाति, स विष्णुलोके निवसति। प्राज्ञः धृतिमान् सुगन्धीनि पुष्पाणि दद्यात्। यश्च द्वादश्यां त्रिमासं समाहितचित्तः पुष्पदानेन यजति, वैशाखे च वनजं पुष्पमालां विविधपुष्पसमृद्धां ददाति, तेन द्वादशवर्षपर्यन्तं पूजाफलं लभ्यते। मार्गशीर्षमासे, शुभे, पद्मयुतानि पुष्पाणि दद्यात्। एवं श्रुत्वा माधवी नम्रया वाचा प्राह— 'भगवन्, द्वादशमासाः, त्रयश्च षष्टिद्वौ दिनाः सन्ति। देवेश, त्वं सदा मम कृते द्वादशीं स्तौषि।' इति। स भगवान् स्मितपूर्वकं धर्मयुक्तं वचनमुवाच— 'पक्षेषु द्वादशी सर्वयज्ञफलदा, तत्रैवैकं कर्म कृत्वा सर्वयज्ञफलं लभ्यते। एषा विघ्ननाशिनी, पृथिवि, योगबलसमुद्भवा।' तत्र सुगन्धिपत्रं गृहीत्वा मन्त्रं पठेत्— 'एतानि सुगन्धिपत्राणि गृहाण, धर्मो वर्धताम्।' इति। पुष्पस्य गुणं फलं च वक्ष्यामि; 'ॐ नमो वासुदेवाय' इत्युक्त्वा मन्त्रं पठेत्— 'देव, शुभानि पुष्पाणि दातुं मे अनुमन्यस्व, मे मनः कल्याणमस्तु, एतत् सुगन्धिपुष्पं गृहाण, नमस्ते।' एवं भक्त्या यः मम सेवा समर्पयति, स तद् फलमवाप्नोति। मम लोकेषु दिव्यसहस्रवर्षं वसति। पुष्पगन्धस्य विषये यद् पूर्वं त्वया पृष्टं, तदपि प्रवक्ष्यामि।