तत्र सर्वाः स्त्रियः, केचन तासु, पद्मगन्धसुगन्धिताः आसन्। मम अनुग्रहेण, हे सुन्दरश्रोणि, ताः श्वेतद्वीपं प्राप्ताः। कर्मणां मध्ये परमं कर्म, तपःमध्ये महत्तमं तपः, धर्माणां मध्ये श्रेयः धर्मः, तव कृते मया उद्घोषितम्। भक्तिहीनाय, श्रद्धाहीनाय, कपटाय च एतत् न दातव्यम्। शास्त्रविद्यायुक्ताय, निपुणाय च दातव्यम्। एवं शुद्धात्मा जनः गर्भजन्मभीतः मुक्तः भवति। यः एतया विधया महाकोकामुखं गच्छति, सः परमं फलम् प्राप्नोति। सुमनोगन्धस्य च कोकामस्य महिमानं श्रुत्वा, धर्मपूर्णा पृथिवी उक्तवती—धरणी उवाच: पशुगर्भे जन्मितोऽपि, यदि परमं पदं प्राप्नोति, तव अनुग्रहेण, हे प्रभो, किमपि ज्ञातुम् इच्छामि। तपसा वा कर्मणा वा, ते त्वां पश्यन्ति, हे माधव। एवं पृष्टा देवी माधवी, माधवः तदा—श्रीवराहः उवाच: गूढं धर्मं, संसारमोचनं कथयामि। यदा मेघकालः समाप्तः, शरदृतुः आगतः, नातिशीतं नातितुष्णं, हंसानां कूजनं यत्र, शुभे कुमुदमासस्य द्वादशी तिथौ, यावत् लोकाः स्थिताः, हे पृथिवि, तावत् कालः अस्ति। तत्र वसन्तकाले द्वादशी तिथौ मम विहितानि कर्माणि कृत्वा, मन्त्रः—हे ब्रह्मा-रुद्र-प्रशंसित प्रभो, मुनिभिः पूजित, वन्दनीय, द्वादशीं प्राप्तवान्। उत्तिष्ठ जाग्रहि; मेघाः गताः, पूर्णचन्द्रः उदितः, शरद्व्यञ्जनानि विकसन्ति। हे लोकनाथ, एतानि तुभ्यं समर्पयामि। धर्माय तव तुष्ट्यर्थं उत्तिष्ठ जाग्रहि। यः यज्ञैः, क्रियाभिः, वेदैः, शुद्धः, जाग्रतः, सावधानः त्वां पूजयन्ति, हे लोकनाथ। एवं, हे दीप्तिमते, द्वादशी तिथौ एतानि कर्माणि क्रियन्ते। एवं शरद्विधिं सम्यक् वर्णितम्। एवं जागरणविधिः समाप्तः; पुरुषैः कृतानि कर्माणि परमं पदं प्रापयन्ति। ये शीतवायुभिः पीडिताः सन्तः, मयि भक्तिपरायणा स्थिराः सन्ति, शीतकाले क्रियमाणानि कर्माणि, वृक्षाः अपि विकसन्ति। अञ्जलिं कृत्वा, एष मन्त्रः पठनीयः—हे शीतनाथ, हे धारयिता, हे लोकनाथ, एष शीतः, दुस्तरः कालः, संसारात् मां तारय, हे त्रैलोक्यनाथ। यः शीतकाले एतत् मन्त्रेण कर्माणि करोति, सः फलम् प्राप्नोति। अन्यदपि वक्ष्यामि, शृणु, हे पृथिवि। तत्र पुष्पादीनां फलानि उद्घोषयामि। यः दृढतया ददाति, सः विष्णोर्लोके स्थिरः भवति। बुद्धिमान्, निश्चलः, सुगन्धितानि पुष्पाणि दद्यात्। यः द्वादशी तिथौ, एकचित्तः, त्रिमासं ददाति, तथा वैशाखमासे वनात् पुष्पमालां समृद्धां ददाति, तेन द्वादशवर्षाणि पूजितं स्यात्। मार्गशीर्षमासे, हे सौभाग्यवति, पद्मयुक्तानि पुष्पाणि दद्यात्। एतद्वचनं श्रुत्वा, माधवी विनयेन प्रत्यवदत्—हे प्रभो, द्वादश मासाः, त्रिशत् षष्टिद्वयं दिनानि च। हे देवाधिदेव, त्वं सदा मम कृते द्वादशीं स्तौति। सः स्मितं कृत्वा, धर्मयुक्तं वचनं तस्यै उक्तवान्।