तेषां तस्य पुण्यस्थलस्य प्रभावेन, सर्वे श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः। मानवभावं परित्यज्य, ते श्वेतद्वीपं आगताः। तत्र ते शुक्लवस्त्रधारिणः दिव्याभरणैः भूषिताः सन्ति। तत्र महिलाः अपि दिव्याः, दिव्यरत्नैः भूषिताः सन्ति। ते मम शुद्धां परमां भक्तिं प्राप्ताः, सत्यनिष्ठाः च सन्ति। तत्र मत्स्यः च चिल्ली च, इच्छायाः सहिताः ये आगताः, ते अपि सन्ति। द्विजातयः तत्र विष्णुसंयुक्तानि तानि धर्मकार्याणि आचरन्ति। ये मम भक्ताः, ते मयि स्थिताः, मम कार्याणि कुर्वन्ति। मम कार्याणि कृत्वा, ते पञ्चभूतसंन्यासं प्राप्नुवन्ति। मानवभावं परित्यज्य, मम लोकं प्राप्तवन्तः। तत्र महिलाः अपि, तासु काञ्चन अपि, सर्वाः पद्मगन्धयुक्ताः सन्ति। मम प्रसादेन, हे सुश्रों, ताः श्वेतद्वीपं प्राप्ताः। सर्वेषां कर्मणां मध्ये परमं कर्म, तपांसि मध्ये श्रेष्ठं तपः, धर्माणां मध्ये परमं धर्मः, तव हिताय मया उद्घाटितम्। एष धर्मः भक्तिहीनाय, श्रद्धाहीनाय, कपटाय न दातव्यः। यो वेदविद् शास्त्रकुशलः, तस्मै दातव्यः। एवं शुद्धात्मा जनः गर्भयोनि-भयं मुक्तः भवति। यः एतस्मिन विधिना महाकोकामुखं गच्छति, सः परमं पदं प्राप्नोति। सुमनोगन्धस्य च कोकामस्य महिमानं श्रुत्वा, धर्मपूर्णा पृथ्वी तुष्टाऽभवत्। ततः धरणी उवाच— हे प्रभो, यदि पशुयोनि-जातः अपि परमं पदं प्राप्नोति, तव कृपया, किमपि ज्ञातुमिच्छामि। तपसा वा कर्मणा वा, ते त्वां पश्यन्ति, हे माधव। देवी माधवी द्वारा पृष्टः, ततः माधवः उवाच। श्रीवराहः उवाच— रहस्यं धर्मं मोक्षं च वक्ष्यामि। मेघकालः यदा गतः, शरदृतुः आगतः, नातिशीतं नातितप्तं, हंसाः कूजन्ति, शुभे कुमुदमासे द्वादशी तिथौ, यावत् लोकाः स्थिताः, तावद् तद्वेलायाः महत्वं अस्ति। तत्र वसन्ते द्वादशी तिथौ मम विधिकर्माणि कृत्वा, मन्त्रं जपे— हे ब्रह्मा-रुद्र-पूजित, ऋषिसम्मानित, वन्दनीय, त्वं द्वादशीं प्राप्तः। उत्तिष्ठ, जाग्रहि; मेघाः गताः, पूर्णचन्द्रः उदितः, शरद्विलासाः विकसन्ति। लोकनाथ, एतानि तुभ्यं समर्पयामि। धर्मार्थं तव तुष्ट्यर्थं उत्तिष्ठामि। ये यज्ञैः, विधिभिः, वेदैः शुद्धाः, जाग्रतः, त्वां पूजयन्ति, हे लोकनाथ। एवं, हे तेजस्विनि, द्वादशी तिथौ एतानि कर्माणि क्रियन्ते। सम्पूर्णं शरद्विधिं मया वर्णितम्। एवं उत्तिष्ठनविधिः समाप्तः; मानवैः कृतानि कर्माणि तान् परमं पदं यान्ति। ये शीत-वातदुःखेन क्लिष्टाः, मम भक्तौ दृढाः, तेषाम् कर्माणि शिशिरे, वृक्षाः पुष्पिताः च सन्ति। तत्र, अञ्जलिं कृत्वा, मन्त्रं जपे— हे शिशिरनाथ, धारणकर्तृ, लोकनाथ, एष शीतः, दुःखकरः, दुर्गमः कालः— मां संसारात् तारय, त्रिलोकनाथ। यः शिशिरे एतस्मिन मन्त्रेण कर्माणि करोति, सः परमं फलम् प्राप्नोति। अपि च, अन्यद् वक्ष्यामि, शृणु, हे पृथ्वी। तत्र पुष्पादीनां फलानि उद्घाटयिष्यामि। एवं, श्रीवराहदेवेन, श्वेतद्वीपस्य दिव्यगुणाः, भक्त्याः महत्वम्, तथा ऋतुक्रमेण विधिकर्माणां माहात्म्यं पृथ्वीदेव्यै सम्यक् उपदिष्टम्।