पूर्वजन्मस्मरणेन प्रियस्य तव स्नेहात् अहं तव प्रियतमा जाता। अधुना तव समीपे शयाना, मम शेषजीवनम् अपि शनैः गच्छति, हे प्रिय। भगवति, त्वया मया कोकामुखाख्ये स्थले नीतः। त्वं उत्तमकुले जातः मानवदेहं प्राप्य स्थितः। अहं तु तस्मिन्नेव स्थले विष्णुलोके सुखदायकत्वं करिष्यामि। इति श्रुत्वा सा परमाश्चर्यम् आप्नोति स्म, पूजयन्ती च 'श्रेयोऽस्तु, श्रेयोऽस्तु' इत्युक्त्वा। तद्वचनश्रवणेन काचित् देव्यो अपि स्वपतिसंयुक्ताः अभवन्। सर्वाः ताः विधिवत् कर्माणि अकुर्वन्। ताः परमसन्तोषेण यथार्हं पात्रेभ्यः दानानि अददन्। विष्णुभक्ताः तपस्विनः ब्राह्मणेभ्यः स्वधनानि समर्पितवन्तः। तस्य क्षेत्रस्य प्रभावेन ताः श्वेतद्वीपं प्राप्ताः। मानुषभावं त्यक्त्वा, तत्रैव श्वेतद्वीपं जग्मुः। तत्र शुभ्रवस्त्रधारिण्यः दिव्याभरणभूषिताः सन्ति। तत्रापि नार्यः दिव्याः, सुररत्नाभरणैः शोभिताः। ताः मयि शुद्धां परमां भक्तिं सत्यव्रतसहितां प्राप्नुवन्ति। तत्र मत्स्यः च चिल्ल्यपि, ये च कामनया आगताः, तेऽपि सन्ति। द्विजातयः तानि विष्णुसंयुक्तानि धर्माणि आचरन्ति। ये मयि भक्ताः, तेऽपि मम भक्त्यन्वितानि कर्माणि कुर्वन्ति। मम कर्माणि कुर्वन्तः, ते पञ्चभूतसंयोगे लयं यान्ति। मानुषभावं त्यक्त्वा, मम लोकं प्राप्तवन्तः। तत्र सर्वा नार्यः, काचिद् अपि ताः पद्मगन्धिन्यः। मम कृपया, हे सुशोभनकटी, ताः श्वेतद्वीपं प्राप्ताः। कर्मणां मध्ये श्रेष्ठं, तपसां मध्ये श्रेष्ठं, धर्माणां मध्ये परमं धर्मं मया तव कृते निगदितम्। अयम् अधर्मात्मने, श्रद्धाहीनाय, छद्मिनो वा न दातव्यः। विदुषे शास्त्रकुशलाय दातव्यः। एवं शुद्धात्मा जनः गर्भजन्मभयं विजहाति। यः कश्चन एतेन विधिना महत् कोकामुखं गच्छति— एवं सुमनोगन्धा-कोकामाख्ययोः महिमानं श्रुत्वा धर्मयुक्तया पृथिवी जाता। ततः धरणी अब्रवीत्— यदि पशुयोनेः जातः अपि परमपदं प्राप्नोति, तर्हि, भगवन्, तव कृपया अहं किञ्चिद् ज्ञातुम् इच्छामि। तपसा वा कर्मणा वा त्वां पश्यन्ति, हे माधव। एवं पृष्टः देवी माधव्या, माधवः तदा— श्रीवराहः उवाच— रहस्यधर्मं संसारमोक्षं तव वक्ष्यामि। यदा वृष्टिकालः अतीतः, शरदृतुः प्राप्यते, नातिशीतं नातितप्तं, हंसानां कलरवः स्यात्। कुमुदमासस्य शुभे द्वादश्यां, यावत् लोकाः स्थिताः, तावत् स एव कालः। तत्र वसन्तकाले द्वादश्यां मम विहितकर्म समाचर्येत। तत्र मन्त्रः— 'हे भगवन्, ब्रह्मरुद्राभ्यां स्तुत्य, मुनिभिः पूज्य, वन्दनीय, त्वं द्वादशीं प्राप्तः। उत्तिष्ठ, जागृहि; मेघाः गताः, पूर्णचन्द्रः उदितः, शरच्च पुष्पाणि विकसन्ति। हे लोकनाथ, एतानि तुभ्यं समर्पयामि। धर्मस्य हेतोः, तव तुष्ट्यर्थं, उत्तिष्ठामि जागृहि। ये त्वां यज्ञैः, क्रियाभिः, वेदैः च पूजयन्ति— शुद्धाः, जागृताः, सततं तव आराधनाय स्थिताः— हे लोकनाथ, ते त्वां पूजयन्ति।' एवं श्रीवराहभगवतः वचनेन धर्मस्य रहस्यं, कोकामुखस्य माहात्म्यं, तथा तत्र प्राप्त्याः फलम्, पृथिव्याः प्रश्नोत्तररूपेण प्रकटितम्।