शकाधिपः पुत्रस्य वचनं सम्यक् अवगम्य, तत्र व्यापारी, नगरवासिनः, वैश्याः, तथा कुलीनाः स्त्रियः अपि समागताः। दीर्घकालं यथातथं गत्वा, सः कोकामुखं नाम स्थलं प्राप्तवान्। तत्र गत्वा, सा कुलीनस्त्री स्वस्य पतिम् अभाषत। "यद् पूर्वं त्वया मम पृष्टं, तत् अधुनैव तुभ्यं कथयामि।" प्रियाया उक्तं श्रुत्वा, सः तेजस्वी राजकुमारः तुष्टः अभवत्। "रात्रिः अधुनैव प्राप्ता; सुखेन विश्राम्य स्वपाम।" इत्युक्त्वा, प्रभाते स्नानं कृत्वा, उत्तमवस्त्रैः अलङ्कृत्य, सा स्त्री कथां आरब्धवती। "शिकारिणा अहं गृहीता, यथा मत्स्यः बडिशेन पकृतः। तस्य प्रहारात् मम शिरसि वेदना उत्पन्ना। हे सौम्य, यद् पूर्वं त्वया पृष्टं, तद् अधुनैव तुभ्यं उक्तम्।" ततः सा अपि, निर्दोषवपुषा, पद्मरागवर्णमुखी, पुनः उक्तवती—"एतस्मात् कारणात्, प्रिय, अहं पूर्वं रहस्यं न प्रकाशितवती।" ततः, क्षुधातृषार्ता, आकाशचारी चिल्ली पक्षी, वनवासिनः बहून् हत्वा, कश्चन शिकारि आगतः। सः अग्निं प्रज्वलयितुम् आरब्धवान्, तस्मिन्नेव क्षणे, पक्षी शीघ्रं उड्डीनम्। अहं तु, मांसभारात् आकृष्टः, पलायितुम् असमर्थः। शिकारिणः मांसं उपभुञ्जानस्य, सः हृष्टचित्तः अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे, सः माम् अपि तत्र मांसपिण्डं खादन्तम् अपश्यत्। सः तत्र माम् बाणेन ताडितवान्, अहं भूमौ पतितः। हे सौम्य, अहं असहायः, दैवजाले पतितः। पूर्वजन्मस्मृत्या, अहं तव प्रियः जातः। अधुना, शेषजीवनं मम, तव समीपे शयाने, विलीयते। हे पुण्यशाली, मया त्वं कोकामुखं नाम स्थलं प्राप्तः। उत्तमकुले जातः, त्वं मानवजन्मं प्राप्तवान्। अहं तद् एव स्थलं विष्णुलोके सुखदं करिष्यामि। परमाश्चर्यं प्राप्त्वा, सा स्त्री 'शुभं शुभम्' इति पूजां कृतवती। तत् श्रुत्वा, काञ्चन देव्या अपि स्वपतिसंयुता अभवन्। सर्वाः ताः विधिवत् कर्माणि अकुर्वन्। ताः योग्येषु पात्रेषु, हर्षपूर्णा, दानं दत्तवतीः। विष्णुभक्ताः तपस्विनः, ब्राह्मणेभ्यः स्वसंपत्तिं दत्तवत्यः। तस्य तीर्थस्य प्रभावेन, ताः श्वेतद्वीपं प्राप्तवत्यः। मानवभावं त्यक्त्वा, ताः श्वेतद्वीपं अगच्छन्। श्वेतवस्त्रधारिण्यः, दिव्याभरणैः अलङ्कृताः, तत्र देव्या अपि दिव्याभरणधारिण्यः। सत्यशीलाः, शुद्धा, उत्तमभक्तिं मम प्राप्तवत्यः। तत्र मत्स्यः च चिल्ली च, इच्छया आगता अपि सन्ति। द्विजातयः तानि विष्णुसंयुक्तानि धर्मकर्माणि आचरन्तु। मम भक्ताः अपि, मम भक्त्यास्थिताः, कर्माणि कुर्वन्ति। मम कर्माणि कुर्वन्तः, पञ्चभूतसंयोगे लयं यान्ति। मानवभावं त्यक्त्वा, ताः मम लोकं प्राप्तवत्यः।