सर्वान् भोगान् सुखानि च परित्यज्य, सः पुरुषः महता क्लेशेन पीडितः अभवत्। एषः परमगूढः रहस्यम् अहं पूर्वं तव कदापि न उक्तवान्। अथ, पतिः पत्न्या सह सर्वथा मननं कुर्वीत इति निर्दिष्टम्। तदा सुतः वधूम् हस्तेन गृहीत्वा उवाच—“गजाः, अश्वाः, रथाः, विविधयानानि, अप्सरःसदृश्याः स्त्रियः च—एते सर्वे त्वयि प्रतिष्ठिताः। धनं, शरणं, राज्यं च सर्वं त्वयि एव स्थापितम्। आयुः, सन्ततिः अपि त्वयि एव संस्थिताः।” एवं उक्त्वा, सः विनयपूर्वकं पितुः पादौ गृहीत्वा उवाच—“महान् कोकामुखः नाम देशः अस्ति, तत्र शीघ्रं गन्तुम् इच्छामि। तत्र गत्वा राज्यं, सैन्यम्, कोषः च निःसंशयं मम भविष्यन्ति; तत्र गमनेन मम दुःखं विनश्यति।” पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, शकाधिपः, तत्र व्यापारीन्, नगरवासीन्, वैश्यान्, कुलवधून् च समाहितवान्। दीर्घकालानन्तरं, ते कोकामुखं नाम स्थलं प्राप्तवन्तः। तत्र गत्वा, सा सती स्वपत्न्यै पतये उवाच—“यत् त्वया पूर्वं पृष्टं तत् अहं अद्य वक्ष्यामि।” प्रियायाः वचः श्रुत्वा, सः तेजस्वी कुमारः सुखेन सायं ताम् उक्तवान्—“रात्रिः इदानीं प्राप्ता; सुखेन विश्राम्य निद्राम् कुर्मः।” प्रभाते जाते, स्नात्वा शुभवस्त्रैः भूषिताः, सा स्वकथां प्रवृणोति—“मृगयुः मां जालेन गृहीत्वा, मत्स्यः इव बाणेन बद्धम्, यथा। तस्य प्रहारेण मम शिरसि वेदना जाता। हे सौम्य, यत् त्वया पूर्वं पृष्टं तत् सर्वं अद्य उक्तम्। पूर्वं अहं रहस्यम् नावेदयम्, कारणम् अपि वक्ष्यामि।” सा रूपेण निर्मला, पद्मरागवदनाः, पुनः उवाच—“किल्ली नाम पक्षी, तृषार्तः क्षुधार्तः च, आकाशे विचरन्, कदाचित् मृगयुना बहून् वनचरान् हत्वा, सः अग्निं प्रज्वालयितुम् आरब्धवान्। तस्मिन् क्षणे, किल्ली शीघ्रं व्योम्नि उत्पत्य गतः। अहं तु स्थूलमांसभारेण बाधिता, पलायितुं न शक्तवती। मांसं भक्षयित्वा, सः मृगयुः प्रमुदितः अभवत्। तदा सः मां अपश्यत्, यदा अहं मांसपिण्डं खादन्ती आसम्। ततः सः तत्र एव मां बाणेन ताडितवान्, अहं भूमौ पतिता। हे सौम्य, अवशा अहं तत्र अयत्नेन पतिता, भाग्यजालेन बद्धा। ततः, पूर्वजन्मस्मरणं कृत्वा, अहं तव प्रिया जातास्मि। अद्य मम शेषजीवनं अपि क्षीयते, त्वदन्तिके शयानायाः। भगवन्, मया त्वं कोकामुखाख्यं स्थलं नीतः। उत्तमकुले जातः, मानवयोनिरेव त्वया प्रापिता। अहं तदेव स्थलं विष्णुलोके सुखदं करिष्यामि।” एवं परमाश्चर्यं प्राप्य, सा सती ‘शुभं, शुभम्’ इति पूजार्चनं चकार। तस्याः वचः श्रुत्वा, केचन देव्यः अपि स्वपत्न्यः पतिसंयुक्ताः अभवन्। सर्वाः ताः विधिवत् कर्माणि अकुर्वन्। ताः परमसन्तोषेण योग्येभ्यः पात्रेभ्यः दानानि अददुः। विष्णुभक्ता तपस्विनः अपि स्ववित्तं ब्राह्मणेभ्यः श्रद्धया अददुः।