नृपतेः शाकानां राजा बहुशः प्रार्थितः सन् पृष्टः अभवत्। तस्येयं उपदेशः कृतः — “मानुषभावं त्यजस्व, पूर्वं कुलं स्मरस्व। त्वं मम मातरं पितरं च गच्छ, सुमुखि, तयोः प्रसादं याचस्व।” तयोः आज्ञां प्राप्त्वा यथायोग्यं पूज्य च, तस्याः पूर्वजन्मकथां दैवेष्वपि दुर्लभां इति ज्ञातम्। ततः सा सर्वाङ्गसुन्दरी, सास्य मातामह्याः पितामह्याः सन्निधौ स्थित्वा, उवाच — “किमपि वक्तुमिच्छामि, तत्र श्रूयताम्। पवित्रं कोकामुखं गन्तुमिच्छामि, तस्मिन्नेव मार्गदर्शनं याचे। अद्यापि अहं किमपि न याचितवती। तव पुत्रः शिरोवेदनया सदा पीडितः। सर्वसुखं त्यक्त्वा, सः महान् क्लेशं अनुभूयते। एतत् गूढं रहस्यं पूर्वं न उक्तवती। पतिः पत्न्या सह सर्वथा चिन्तयित्वा, कार्यं निश्चितव्यम्।” ततः पुत्रः पत्नीं हस्तेन गृहीत्वा उवाच — “गजाः, अश्वाः, रथाः, वाहनानि, अप्सरस्सदृश्याः महिलाः — सर्वं त्वयि स्थापितम्। धनं, आश्रयः, राज्यं च त्वयि एव। जीवितं, सन्ततिः अपि त्वयि प्रतिष्ठितम्।” पश्चात् पितुः पादौ स्पृष्ट्वा विनयेन उवाच — “महान् कोकामुखं शीघ्रं गन्तुमिच्छामि। तत्र गत्वा, राज्यं, सेना, कोशः मम निःसन्देहं भविष्यति; तत्र गत्वा, मम व्यथा नश्यति।” पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, शाकानां राजा — व्यापारी, नगरवासी, वैश्याः, कुलीनाः महिलाः च — सर्वान् समाहितवान्। दीर्घकालं यावत्, ते कोकामुखं प्राप्तवन्तः; तत्र गत्वा, सा कुलवती स्वपत्न्यं प्रति उवाच — “यद् पूर्वं त्वया पृष्टं, तद् इदानीं कथयामि।” प्रियाया वचनं श्रुत्वा, तेजस्वी कुमारः उवाच — “रात्रिः प्राप्ता; सुखेन विश्राम्य शयामः।” प्रभाते स्नानं कृत्वा, उत्तमवस्त्रैः भूषितौ, सा कथयति — “मृगयुता अहं मुषिता, मत्स्यः इव बाणेन गृहीता। तस्याघातेन शिरः पीडा जाताः। यद् पूर्वं पृष्टं, तद् इदानीं उक्तम्।” ततः सा अपि, सर्वाङ्गसुन्दरी, पद्मरागवदनाः, उवाच — “एतत् कारणं, प्रिय, पूर्वं रहस्यं न प्रकाशितवती।” क्षुधातृषार्ता, आकाशगामिनी चिल्ली पक्षी, वन्यपशून् हत्वा, मृगयुः अग्निं प्रज्वालयितुम् आरब्धवान्। तस्मिन्नि, पक्षी शीघ्रं उड्डीय। अहं मांसभारात् गर्भिता, पलायितुं न शक्नवान्। मांसं खादित्वा, मृगयुः हृष्टचित्तः अभवत्। सः तत्र मां अपश्यत्, मांसपिण्डं खादन्तीं। सः तत्र बाणेन आघातयत्; अहं पातिता। अशक्त्या, दैवबन्धने पतिता, सौम्य।