अथ तेषां प्रयत्नेषु विफलेषु, कालोऽतिवर्तितः, न च किञ्चिद् अभवत्। अनन्तरं, काले गते, तेषां आचरणकथाः लोके जिज्ञासायाः विषयं जाताः। तदा या सर्वाङ्गसौष्ठवसम्पन्ना सती स्वपतिं वाक्यम् अब्रवीत् — ‘‘यदि त्वं मां प्रियतमेति मन्यसे, तर्हि सत्यम् एतद् आख्याहि। त्वं स्वकर्माणि कुर्वन् अपि दुःखम् अपाकुर्वन् न शक्नोषि। किं एतत्, सौम्य? किं त्वं सर्वरोगपीडितः सन् विस्मृतवान्? यो जनः संसारसागरम् अतिक्रम्य स्थितः, सः त्वया नातिप्रश्नीयः।’’ एवं तयोः शय्यायाम् एकदा स्थितयोः, सा पुनः पतिं पप्रच्छ — ‘‘यत् पूर्वम् अहं त्वां पृच्छितवती, तद् एव कथय। किंचिद् रहस्यं किमत्र अस्ति? किं मां प्रतिगोपयसि?’’ इति। एवं बारं बारं निपीड्यमानः सः शाकराजः पत्न्या पृष्टः। तदा सः ताम् अवदत् — ‘‘मानुषभावं त्यज; पूर्ववंशं स्मर। मम मातरं पितरं च गच्छ, सुमुखि, तयोः प्रीतिं याचस्व। तयोः आज्ञां लब्ध्वा यथाविधि सम्पूज्य, कार्यं कुरु। हि, पूर्वजन्मकथनम् अपि देवतानां दुर्लभम्।’’ अनन्तरं सा सर्वाङ्गसुन्दरी स्वश्वश्रूश्वशुरयोः सन्निधौ प्राह — ‘‘किञ्चिद् आख्यातुम् इच्छामि, कृपया शृणुताम्। अहम् इच्छामि पुण्ये कोकामुखे गन्तुम्; तत्र मम मार्गदर्शनम् अपेक्ष्यते। अद्य पर्यन्तम् अहं किञ्चिदपि न याचितवती। भवतः सुतः सर्वदा शिरःशूलपीडितः। सर्वभोगान् परित्यज्य सः महता क्लेशेन बाध्यते। एष गूढतमः रहस्यम् अहम् अद्यापि न उक्तवती। उभौ दम्पती एवम् एतद् विचिन्त्य सर्वथा निर्णयं कुर्याताम्।’’ ततः पतिः स्वभार्यां हस्तेन गृहीत्वा अवदत् — ‘‘गजाः, अश्वाः, रथाः, यानानि, अप्सरस्समा नार्यः च — सर्वं त्वयि प्रतिष्ठितम्। धनं, शरणं, राज्यं च त्वयि एव स्थितम्। आयुः, सन्ततिः अपि त्वयि एव प्रतिष्ठिते।’’ पश्चात् सः पितुः पादौ गृहीत्वा विनयेन प्राह — ‘‘अहं शीघ्रं तस्मिन् महति कोकामुखे गन्तुम् इच्छामि। तत्र गत्वा मम दुःखं विनश्यति, राज्यं च, सेना च, कोशः च नूनं मम भविष्यन्ति।’’ एवं पुत्रस्य वचः श्रुत्वा शाकराजः सर्वं विज्ञाय, तत्र व्यापारीणः, नगरजनाः, वैश्याः, कुलवध्वः च सर्वे संगच्छन्ति स्म। एवं चिरकालात् सः तया सह कोकामुखं प्राप्तः। तत्र गत्वा सा कुलवधूः पतिं प्रति वाक्यम् अवदत् — ‘‘यत् पूर्वं त्वया पृष्टं, तद् अद्य अहं वक्ष्यामि।’’ तस्याः प्रियया एवम् उक्तं श्रुत्वा तं राजपुत्रः प्रहृष्टः — ‘‘रात्रिः समुपस्थिताऽस्ति; सुखेन विश्राम्य निद्राम् उपसेवामः।’’ इति। प्रभाते जातम्, स्नात्वा शुभवस्त्रैः भूषितौ तौ। अथ सा वदति — ‘‘मया व्याघ्रेण गृहीता, यथा मीनः बडिशगृहीतः। तेन ताडनेन मम शिरसि वेदना जाता। सौम्य, यत् त्वया पृष्टम्, तद् अद्य उच्यते।’’ इति कथां प्रवृत्तां।