सा कन्या सौम्या युवत्या रूपेण गुणैश्च संपन्ना बभूव। स च राजपुत्रः सुकुमारः, धर्मात्मा, वीर्यवान्, युद्धे च दृढनिश्चयः आसीत्। तस्य रूपं धर्मश्च वीर्यं युद्धनिश्चयश्च विशेषतः प्रथितम्। कालान्तरे हर्षपूर्णे काले तयोः संयोगः सञ्जातः। तौ च यथाकालं परस्परं समागच्छताम्। स सर्वदा तया सह स्थितः, सा च शुभाङ्गि तेन सह सदा वसन्ती। एवं कालः किञ्चित् व्यतीयाय, सा च निःकलङ्का स्थित्वा कालं निन्ये। सा पतिव्रता, नम्रस्वभावा, विशेषतः स्नेहपूर्णा बभूव। तत्र तस्याः समीपे स शाककुलवर्धनः राजपुत्रः अपि स्थितः। तत्र सर्वे वैद्याः, रोगचिकित्सायाम् निपुणाः, उपस्थिताः आसन्। किन्तु कश्चन न सफलः अभवत्, कालोऽपि व्यर्थं व्यतीयाय। ऋतुः यदा व्यतीतः, तदा तयोः आचरणकथा लोके कौतूहलस्य विषयः अभवत्। ततः सा सर्वाङ्गसुशोभना स्वपतेः समीपे इदं वचनमुवाच— "यदि त्वयि प्रियं मयि, तर्हि सत्यमेतद्वद। त्वं स्वधर्मं आचरन् अपि दुःखं न निवर्तते। किं एतत् सौम्य? त्वं किम् अस्मान् विस्मृतवान्, सर्वरोगैः पीड्यमानः अपि? संसारसागरमुत्तीर्य मां अधिकं न पृच्छेत।" तदा कदाचित् तयोः शय्यायां सह स्थितयोः, सा पुनः पत्युः पृष्टवती— "यदपूर्वं त्वया पृष्टं, तद्वद। किंचिदस्ति रहस्यं यत् मां न प्रकाशयसि?" एवं बारबारं पृष्टः स शाकराजः उत्तरदाने प्रवृत्तः। स ताम् अवदत्— "मानुषभावं त्यज, पूर्ववंशं स्मर। मम मातरं पितरं च गच्छ, सुमुखि, तयोः प्रीतिं याचस्व। तयोः आज्ञां लब्ध्वा यथोचितं पूजयित्वा, कार्यं संपादय। पूर्वजन्मकथां देवाः अपि दुर्लभां मन्यन्ते।