सर्वं श्रुत्वा भगवतो वराहस्य वचः, यः जनः कदाचन दुष्टयोनिं न प्राप्नोति, स मम लोकं प्राप्नोति। यः अधोयोनिं न गच्छति, मम कर्मसु भक्तः सन्, यः सर्वत्र समत्वयुक्तः, काष्ठं, शिलां, सुवर्णं च समं पश्यति, स कदापि परकृतं दुःखं न जानाति। यः पापकर्मणः निवर्तते, दृढनिश्चयः सत्यम् अस्य, यः स्वपत्नीं ऋतौ अपि केवलं सन्तत्यर्थं उपगच्छति, सः पुनः गर्भं न प्रविशति, हे सुन्दरी, किन्तु मम समीपं आगच्छति। तेषां शान्तमानसानां शाश्वतं धर्मं शुक्रेण भिन्नरूपेण दृष्टम्, गौतमेन अपि भिन्नरूपेण। शङ्खेन च लिखितेन च, अग्निना वायुनाऽपि, हे पृथिवि, धर्मः भिन्नरूपेण दृष्टः। कुबेरः शाण्डिल्यः च तं धर्मं पृथग् दृष्टवन्तौ। पितरः स्वयम्भूः च तं धर्मं पृथग् दृष्टवन्तः। प्रत्येकः स्वदृष्ट्याऽनुसारं स्वधर्मं स्थापयति। स्वपथे स्थितः धर्मनिष्ठः अन्येषां धर्मकृत्यं न निन्देत्। सः पुनः गर्भं न प्रविशति, मम लोकं प्राप्नोति। एतेन पुरुषाः संसारसागरं जन्मप्रवाहं च तरन्ति। ये सर्वदा आत्मनः हिताय, देवेषु, अतिथिषु, गुरुषु च प्रियः, यः ब्राह्मणस्त्रियां मनसा अपि न उपगच्छति, यः सर्वेषां पुत्रेषु भेदं न करोति, यः कपिलां गाम् भक्त्या स्पृशति, कन्यां न दूषयति, यः उदकं ददाति, गुरौ भक्तः, अल्पवाचः च, सः गर्भं न प्रविशति, मम लोकं प्राप्नोति। एवं श्रीवराहपुराणे 'अजातिज्ञानं' नामैकशतद्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ कोकमुखस्य महात्म्यं प्रवक्ष्यामि। शृणु, हे वसुन्धरे, गुह्येषु परमं गुह्यं। यः अष्टम्यां चतुर्दश्यां च मैथुनं न करोति, यः बाल्ये, यौवने च सदा मम भक्त्या वर्तते, यः दुःखमध्ये अपि विभाजनं न करोति, गुणसम्पन्नः च, स युवाव्रते स्थितः, पापं न कुर्यात्। यः सर्वकामरहितः, परवस्तुच्छायां सदा विरहितः, हे शुभे, एषा गुह्यविद्या देवानामपि दुर्लभा। शृणु, हे निष्कलङ्काङ्गि, यथा अहं तव कथयामि, हे निष्पापे। ये जीवदया परायणाः, शुद्धहृदयाः, करुणायाः भक्ताः, तेषां मनः न चलति, ते मम प्रियं स्थानं प्राप्नुवन्ति। ततः वसुन्धरा भगवन्तं वराहरूपं प्रष्टवती। भगवन्, तव भक्त्या त्वं मम परमं गुह्यं श्रावयितुम् अर्हसि। भद्रकर्णसरोवरं त्यक्त्वा कोकमुखं स्तौषि। केदारं परित्यज्य कोकमुखं स्तौषि। बलवद्दुर्गं त्यक्त्वा कोकमुखं स्तौषि। एकलिङ्गं त्यक्त्वा कोकमुखं स्तौषि। तदा भगवान् वराहरूपधारी वसुन्धरां प्रत्युवाच— 'यद् यद् त्वं मां वदसि, हे भीरु, तत् तथैव।