वराहपुराणम्

मम शरीरे यथायोग्यम् वस्त्रैः समलङ्कृत्य, तानि गृहित्वा, ओंकारनिनादेन धर्मपुण्यसमाविष्टानि समर्पयामि। एषा परमा हविः, या परस्परानन्दप्रदा, प्राणिनां जीवनसंरक्षिणी, युक्ता, योग्याः, सत्याः, स्वहिताय च। हे देव, एतां गृहाण। एवं समर्पणं कृत्वा, स्वमार्गानुसारं चरित्वा, शुद्धात्मा देवतान् स्तौति; एषा एव परमा हविः इति कथ्यते। एवं भोजनं दत्त्वा, हविर्निर्मूल्य, सर्वतो देवतानां गन्धाद्यैः सुगन्धिद्रव्यैः सह भूषणं मन्त्रेण समर्प्य, ताम्बूलं गृह्णाति। हे जगन्नाथ, गृहं च तव प्रतिमां च विशेषेण शोभयतु। मुखस्य उत्तमं भूषणं मया तव प्रियार्थं कृतम्। अनेनैव सेवया भक्तो मम कर्म सम्पादयेत्। एवं श्रीवराहपुराणे भगवतशास्त्रे 'दैवहविप्रकारः' नामाष्टादशोऽध्यायः समाप्तः। अथ, भो पृथिवि, श्रुत्वा कर्मणः क्रियाविधिं, यः संसारमोक्षाय नयति, भो माधव, किं द्रव्यं तत्र योज्यं? इति पृष्टे, धर्मज्ञः वाक्पटुः धर्मयुक्तं प्राह—येन मन्त्रेण युक्तं तद् मे समर्प्यताम्। ततः सप्त तण्डुलान् क्षीरसमेतान् गृहित्वा, शतानि सहस्राणि चान्येऽपि द्रव्याणि, हे माधवि, यानि युक्तानि, तानि प्रवदामि। धर्मचिल्लिका, पत्रिण्यः, गन्धयुक्ता रक्तमल्लिका, आमोदा, शिवसुन्दरी, शिरी, काकुला, शालिका च। एवमेव मुद्गा, माषा, तिलाः, कङ्गुः, कुलुत्थः, अन्ये च। श्यामाकः अपि हवौ युक्तः इति स्मर्यते, हे वसुधरे। एतानि च, यानि भक्तप्रियाणि, तानि मया स्वीकृतानि। एतानि मम हवौ समर्पणीयानि, यानि मां तुष्यन्ति। मम भागः पशुषु, अजेषु च अस्ति। मांसं तत्र वर्जयेत्; वैष्णवः यजुषा सह भुञ्जीत। अधुना, हे वसुधरे, पक्षिणां यथायोग्यं प्रवक्ष्यामि। लावकः, वार्त्तिकः, कापिञ्जलः च, एते मम हवौ युक्ताः इति मया निर्दिष्टाः। सः पुरुषः मम वचः नातिक्रामति, प्रिये। तस्मात्, यः परमं सिद्धिम् इच्छेत्, सः एवं यज्ञं कुर्यात्। ये मया निर्दिष्टानि कर्माणि कुर्वन्ति, ते परमां सिद्धिम् आप्नुवन्ति। अथ, हे पृथिवि, त्रिसन्ध्यायाः आवाहनस्य परं रहस्यं शृणु। यथाविधि स्नात्वा, ये मम हवौ प्रवृत्ताः, ये च मम नित्यरूपं एवं पठन्ति, अधः, ऊर्ध्वं, तिर्यक् च, अहमेव स्थितः। सर्वथा मम भक्तेन सदा पूजनीयाः। अन्यदपि रहस्यं लोके प्रसिद्धं वक्ष्यामि। यथायोग्यं परमं कर्म कृत्वा, 'ओं नमो नारायणाय' इति उच्चार्य, एष मन्त्रः पठनीयः— धर्मिष्ठजनप्रव्रज्यायै, सर्वलोकाधिपाय नारायणाय वयं नमः।