सर्वं अव्यभिचारिणा मन्त्रेण पूज्य, संसारबन्धनात् विमुक्तिः लभ्यते। तस्य मन्त्रस्य स्वरूपं यथाः — “भगवन्, स्वं, स्वगुणान्, स्वात्मानं च जलैः स्वीकुरु; सर्वदेवतामुखं प्रक्षालितं भवतु।” ततः भक्तजनप्रिय भगवान्, पुष्पमञ्जलिं समर्प्य, मन्त्रविद् यज्ञकर्ता सृष्टिकर्ता च सन्निधौ, शरीरं साष्टाङ्गं विन्यस्य, जनार्दनं सम्पूज्येत। मन्त्रैः स्वीकृत्य, भगवन् प्रसन्नः सन्, योगिनामपि मोक्षः तव इच्छया एव लभ्यते। अहं तव दासः, तव कृते कर्माणि करोमि; तव आज्ञया देवः प्रसन्नः भवतु। एवं मन्त्रकर्म सम्पन्नं, मयि भक्त्या स्थितः, सर्वं कृतं, मम कर्मनिष्ठया दृढः, तदनन्तरं मन्त्रविद् कृतकर्मा च, स्नेहेन चित्तं समर्प्य, मन्त्राः वदन्ति — “सर्वलोकेषु सिद्धात्मा अहं, स्वकर्मणा वरदानि ददामि।” “यदुक्तं मया, क्षमस्व; तुभ्यं पुनः पुनः नमः।” ततः दक्षिणाङ्गं अभिषेकः कुर्यात्, पश्चात् वामाङ्गं अभिषेकः। दृढनिश्चयेन पश्चिमभागे भूमिं गोमयेन लिप्येत्। एतत्कर्मणः फलं शृणु — यावतीः सहस्रवर्षाणि, दिव्यलोके सम्मानं लभ्यते। प्रत्येकं धान्यबीजं गणयित्वा, दिव्यलोके प्रतिष्ठा लभ्यते। यावतीः सहस्रवर्षाणि, मम लोके स्थितिः लभ्यते। येन अङ्गानि शुद्ध्यन्ति, मम हर्षः जायते। मधुकः, अश्वपर्णा, रोहिणी, कर्कटश्च — एतेषां चूर्णेन, अथवा हस्ते सूक्ष्मचूर्णेन, यः परमसिद्धिं इच्छति, मम विहितकर्मानुसारं, ततः आमलकं गन्धयुक्तं भूमिं च गृह्येत्। पश्चात् जलपात्रं गृह्य, मन्त्रं जपेत् — “प्रकटरूपेण, मया स्नानं स्वीकुरु, पापरहितः।” ततः सुवर्णपात्रेण वा रजतघटेन वा, ताम्रपात्रेण वा, उत्तमं स्नानं कुर्यात्। पश्चात् गन्धद्रव्यं मन्त्रोपेतं समर्प्येत्। सर्वलोकेषु जातः, सत्सङ्गेन एकीकृतः। भक्त्या तुष्टः, माधवः, स्वीकुरु। ततः अन्याः माल्याः पूजार्थं समर्प्येत्। पुष्पमञ्जलिं समर्प्य, मन्त्रं पठेत् — “मम संसारमुक्त्यर्थं, अच्युत, एतत् स्वीकुरु, स्वीकुरु।” ततः गन्धयुक्तं धूपं समर्प्येत्। उभयकुले, धूपमन्त्रं एकाग्रचित्तेन पठेत्। मम संसारमुक्त्यर्थं, एष धूपः स्वीकृतः भवतु। सांख्यानां शान्त्या, एष धूपः स्वीकृतः; तुभ्यं नमः। एवं माल्यैः, गन्धैः, लेपैः पूज्य, तदनन्तरं, समर्पितं गृह्य, शिरसि अञ्जलिं विन्यस्य, श्रीनिवासः, परमात्मा, आनन्दरूपः, श्रीभगवान् प्रसन्नः भवतु; सुवर्णवर्णं उत्तमं पीतवस्त्रं, रम्यं, दिव्यशरीरच्छादनार्थं समर्प्येत्।