वराहपुराणम्

सा देवी, गुरौ निष्ठा, देवेषु भक्तिः, पत्यौ स्नेहपूर्णा च, मम लोके प्रतिष्ठिता सती पतिं सौम्यदृष्ट्या पश्यति। तथा पतिः अपि स्वस्नेहयुक्तां भार्यां सौम्यदृष्ट्या पश्येत्। मम कर्ममार्गे स्थिताः मुनयः अपि मां न पश्यन्ति। तर्हि मानवाः किमु वक्तव्यं, ये अपि मम कर्ममार्गे एव स्थिताः? ये मम मायया मोहिताः, हे माधवि, ते मां न सम्प्राप्नुवन्ति। ये तु शीलसम्पन्नाः, तानहं जानामि, च तेषां यथायोग्यं वितरामि। एवं, हे देवि, धर्मयुक्तं एषः आख्यानं सम्प्रवदितम्। अतः अदीक्षिताय न दातव्यम्, न च कपटाय। कपटाय न दातव्यम्, नास्तिकाय अपि, हे माधवि। एवं, हे देवि, मम एष महान् धर्मः तव उद्घाटितः। इति श्रीवराहपुराणे द्वात्रिंशद्व्यतिक्रमाख्यायां सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, देवपूजाविधिं शृणु, हे भाग्यवती, यथाविधि प्रायश्चित्तविधिं च। मन्त्रोच्चारणपूर्वकं दन्तकाष्ठं गृह्णीयात्। दीपे प्रज्वलिते हस्तौ शुद्धीकरणीयौ। चरणयोः प्रणम्य दन्तधावनं कुर्वीत। मन्त्रोऽयं—‘हे लोकप्रभव, हे सूर्यहर, हे अनन्त, हे मध्ये स्थित—एवं वयं पृथ्वीं दन्तकाष्ठरूपेण गृह्णीमः।’ यदुक्तं त्वया, तत्सर्वं धर्मस्य निश्चितिः। सदा शिर उद्वह्य, स्वशिरसि धारयेत्। अल्पेन जलकेन मुखकर्माणि कारयेत्। अच्युतमन्त्रेण पूजितः संसारात् विमुच्यते। मन्त्रोऽयं—‘स्वयं स्वगुणांश्च स्वात्मानं च जलैः गृहाण; सर्वदेवतामुखं प्रक्षालय।’ ततः पुष्पमञ्जलिं समर्पयित्वा, हे भक्तवत्सल प्रभो, मन्त्रवित् यजमानश्च, सृष्टिकर्ता च, तस्मै अर्घ्यं दद्यात्। शरीरं साष्टाङ्गं प्रणम्य जनार्दनं सम्पूजयेत्। मन्त्रैः सम्पूज्य, यदा त्वं तुष्टो भवसि, हे प्रभो, तदा योगिनामपि मोक्षः तव इच्छया लभ्यते। अहं तव दासः, तव कार्याणि कुर्वन्; तव उपदिष्टेन देवः तुष्टिं प्राप्नुयात्। एवं मन्त्रोपचारं कृत्वा, मयि भक्त्या स्थितः, सर्वं समाचर्य मम कर्मणि दृढः भवेत्। ततः स्नेहेन चित्ते, मन्त्रवित्, कर्मकर्ता, मन्त्रम् उच्चारयेत्—‘सर्वेषु लोकेषु अहम् सिद्धात्मा, स्वकर्मणा वरदानि ददामि।’ ‘यदुक्तं मया, तत्क्षम्यताम्; तुभ्यं पुनः पुनः नमः।’ ततो दक्षिणाङ्गं, अनन्तरं च वामाङ्गं अभ्यञ्जयेत्। ततः दृढनिश्चयेन पश्चिमदिशि भूमिं गोमयेन लेपयेत्। मम वचः शृणु, एतेषां कर्मणां फलं यत्। यावन्ति सहस्रवर्षाणि, स्वर्गलोके पूज्यते। प्रतिग्रसिकं च स्वर्गे पूज्यते। यावन्ति सहस्रवर्षाणि, मम लोके स्थित्वा वर्तते। येन अङ्गानि शुद्ध्यन्ति, मम च हर्षः जायते। मधुक, अश्वपर्ण, रोहिणी, कर्कट—इत्यादीनि दन्तकाष्ठानि।