वराहपुराणम्

साधु धर्मज्ञः, अहं सप्तविंशं अपराधं स्थापयामि। ततः अष्टाविंशं अपराधं अपि स्थापयामि। नवदशम अपराधः स्वर्गलोकं न प्रापयति। तदनन्तरं त्रिंशं अपराधं स्थापयामि, महाभागः। बुद्धिमान्, एकत्रिंशं अपराधं अपि स्थापयामि। प्रिये, द्वात्रिंशं अपराधः महापापः इति कथ्यते। यः आवश्यकं कर्म कृतवान्, स मम लोकं प्राप्नोति। स सर्वभूतेषु अहिंसा-करुणया युक्तः भवति। इन्द्रियसमूहं संयम्य, अतिक्रमात् विमुक्तः। शास्त्रज्ञः, कुशलः, मम कर्मणि भक्तः। गुरौ भक्तः, देवेषु भक्तः, पतौ स्नेहयुक्ता। सा मम लोके स्थित्वा, पत्युः प्रति अनुकूलया दृश्यते। पतिः अपि तां स्निग्धां भार्यां अनुकूलया पश्येत्। ऋषयः अपि मम कर्मपथे स्थिताः, मां न पश्यन्ति। मनुष्या अपि मम कर्मपथे स्थिताः, तेषां का स्थिति? ये मम मायया मोहिताः, माधवि, ते मां न प्राप्नुवन्ति। ये गुणैः सिद्धाः, तान् अहं जानामि, तेषां यथायोग्यं वितरामि। एवं, देवी, धर्मयुक्तं एषः आख्यः श्रुतः। अतः, अनधीताय, कपटाय, न दातव्यः। कपटाय, नास्तिकाय, माधवि, न दातव्यः। एवं, देवी, मम महद् धर्मः ते उद्घाटितः। एवं श्रीवराहपुराणे त्रिंशद्वयं अपराधवृत्तान्तनाम सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, देवपूजाविधिः। शृणु, भाग्यवती, यथावत् प्रायश्चित्तविधिम्। मन्त्रम् उच्चार्य, दन्तकाष्ठं गृह्णीयात्। दीपः प्रज्वलितः स्यात्, तत्र हस्तौ शुद्धीकरणीयौ। तदनन्तरं चरणयोः प्रणम्य, दन्तधावनं कुर्यात्। मन्त्रः—“लोकाधार, सूर्यहार, अनन्त, मध्ये स्थित—एवं भूमिं दन्तकाष्ठरूपेण गृह्णामः।” यद् उक्तं, तत् धर्मस्य पूर्णनिश्चयः। सदा, शिरः उत्तोल्य, स्वशिरसि धारयेत्। मुखकर्म केवलं अल्पेन जलेन कार्यम्। अनवरम मन्त्रेण पूजितः, संसारात् विमुक्तः भवति। मन्त्रः—“भगवन्, स्वं, गुणान्, आत्मानं जलैः स्वीकरोतु; सर्वदेवतामुखं प्रक्षालितं भवतु।” ततः पुष्पमञ्जलिं समर्प्य, भक्तप्रिय भगवन्। मन्त्रज्ञाय, यज्ञकर्त्रे, प्रजापतये च। शरीरं साष्टाङ्गं कृत्वा, जनार्दनं सम्पूजयेत्। मन्त्रैः अभिज्ञत्वं लब्ध्वा, भगवन्, तव प्रसादे योगिनां मोक्षः अपि तव इच्छया लभ्यते। अहं तव सेवकः, तव कृते कर्म करोमि; यद् उपदिष्टं, तेन देवः प्रसन्नः भवतु। एवं, मन्त्रकर्म सम्पन्नं, मयि भक्त्या स्थितम्। एवं सर्वं कृत्वा, मम कर्मणि दृढः। ततः, स्नेहयुक्तचित्तः, मन्त्रज्ञः, कर्मकर्ता। एवं श्रीवराहपुराणे धर्मविधिः, अपराधवृत्तान्तः, देवपूजाविधिः च एकीभूता कथा संप्राप्ता।