भूम्याः प्रति श्रीभगवान् सौम्यया मुख्या स्नेहेन इदं धर्मकथनं प्रवर्तयति। स भूमिं संबोध्य सप्तदशं अपराधं स्थापयति, ततः अष्टादशं अपराधं पुनः स्थापयति। पुनः नवदशं अपराधं भूम्यां स्थापयति। ततः सुन्दरीमुख्ये, विंशं अपराधं स्थापयति। भूम्याः एकविंशं अपराधं स्थापयति। प्रियायाः सदा द्वाविंशं अपराधं स्थापयति। पुनः भूम्याः त्रयोविंशं अपराधं स्थापयति। भूम्याः चतुर्विंशं अपराधं स्थापयति। भूम्याः पञ्चविंशं अपराधं स्थापयति। भूम्याः षड्विंशं अपराधं स्थापयति। पुण्यायाः सप्तविंशं अपराधं स्थापयति। पुण्यायाः अष्टाविंशं अपराधं स्थापयति। नवदशं अपराधं स्वर्गं न यान्ति इति कथयति। पुनः दीप्तायाः त्रिंशं अपराधं स्थापयति। विदुषे एकत्रिंशं अपराधं स्थापयति। प्रिये द्वात्रिंशं अपराधं महान् अपराधः इति मन्यते। यः आवश्यकं कर्म करोति, स मम लोकं प्राप्नोति। स सर्वभूतानां अहिंसकः करुणायुक्तः भवति। इन्द्रियसमूहं संयम्य, अपराधरहितः भवति। शास्त्रज्ञः दक्षः मम कर्मणि भक्तः भवति। सा गुरौ भक्त्या, देवेषु भक्त्या, पतौ स्निग्धा भवति। सा मम लोके स्थित्वा पतिं सदा अनुकूलया पश्यति। पतिः अपि ताम् अनुकूलां पत्नीं अनुकूलया पश्येत्। ऋषयः अपि मम कर्ममार्गे स्थिताः सन्ति, तु मां न पश्यन्ति। तर्हि मानवाः अपि मम कर्ममार्गे स्थिताः, किं तेषां? ये मम मायया मोहिताः, हे माधवि, ते मां न प्राप्नुवन्ति। ये सुसंस्कारयुक्ताः, तान् अहं जानामि, तेषु फलवितरणं करोमि। एवं, हे देवि, धर्मयुक्तं इदं आख्यानं उक्तम्। अतः अनधीताय, कपटाय, न दातव्यम्। कपटाय, नास्तिकाय, हे माधवि, न दातव्यम्। एवं, हे देवि, मम महद् धर्मः तव उद्घाटितः। एवं श्रीवराहपुराणे 'द्वात्रिंशदपवादवर्णनं' नाम सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, देवपूजाविधिं प्रवक्ष्यामि। शृणु, हे भाग्यवती, प्रायश्चित्तविधिं सम्यक्। मन्त्रं उच्चार्य, दन्तकाष्ठं गृह्णीयात्। दीपं प्रज्वाल्य, तत्र हस्तौ शुद्धयेत्। पादयोः प्रणम्य, दन्तधावनं कुर्यात्। मन्त्रः—'हे लोकबीज, हे सूर्यापहारी, हे अनन्त, हे मध्यस्थ—एवं वयं भूमिं दन्तकाष्ठरूपेण गृह्णीमः।' यद् उक्तं, तत् धर्मस्य निश्चितिः। सदा शिरः उत्तोल्य, तद् स्वशिरसि धारयेत्। मुखकर्म केवलं अल्पजलैः कार्यम्। एवं श्रीभगवान् धर्मं, अपराधानां विवरणं, तथा देवपूजाविधिं माधव्या पृथिव्याः प्रति सौम्यया, श्रद्धायुक्तया, स्निग्धया कथयामास।