वराहपुराणम्

धरण्याः समक्षं भगवान् क्रमशः सप्तमं अपराधं निर्दिशत्। ततः अष्टममपि अपराधं निर्दिशन् अवदत्—"हे पृथिवि, अयं मया निर्दिष्टः।" नवमं तु अपराधं न अनुमन्यते स्म, दशमश्च अपराधो भगवानं न तुष्यति स्म। एकादशमं च द्वादशमं च अपराधं पृथिव्यै निर्दिश्य जगाद। तथैव त्रयोदशमं चतुर्दशमं पञ्चदशमं च अपराधं पृथिव्यै निर्दिशन् उवाच। सोडशमं च अपराधं "हे सुन्दरानने," इति निर्दिश्य, सप्तदशमं चाष्टादशमं च अपराधं पुनः पृथिव्यै स्थापयामास। नवदशमं च विंशमं च अपराधं "हे सुन्दरमुखि," इति निर्दिश्य स्थापयामास। एकविंशमं च द्वाविंशमं च अपराधं पुनः पृथिव्यै स्थापयामास। त्रयोविंशमं च चतुर्विंशमं च पञ्चविंशमं च अपराधं अपि पृथिव्यै स्थापयामास। षड्विंशमं च सप्तविंशमं च "हे साध्वि," इति निर्दिश्य स्थापयामास। अष्टाविंशमं च अपराधं अपि तथैव स्थापयामास। एवमेकैकशः अपराधान् निर्दिश्य स्थापयित्वा, "नवदशमः अपराधः स्वर्गप्राप्तौ नायाति," इति भगवान् अवदत्। त्रिंशममपि अपराधं "हे दीप्तिमते," इति निर्दिश्य स्थापयामास। एकत्रिंशमं च द्वात्रिंशमं च अपराधं "हे बुद्धिमते," "हे प्रिये," इति निर्दिश्य स्थापयामास। द्वात्रिंशमः अपराधः महापातकत्वेन कथितः। यः सम्यगाचरन् आवश्यकं कर्म करोति, मम लोकं प्राप्नोति। सः सर्वभूतेषु अहिंसकः, दयालुः, इन्द्रियनिग्रही, अपराधरहितः च भवति। सः शास्त्रज्ञः, कुशलः, मम कर्मसु निष्ठावान्, गुरुभक्तः, देवभक्तः, पतिस्नेही च भवति। सा स्त्री मम लोके प्रतिष्ठिता पतिं प्रीत्या पश्यति। पतिः अपि तां स्नेहवतीं भार्यां समं प्रीत्या पश्येत्। ऋषयः अपि मम कर्मपथे स्थिताः सन्तः मां न पश्यन्ति। तर्हि मनुष्याणां का कथा, ये अपि मम कर्मपथे स्थिताः? ये मम मायया मोहिताः, हे माधवि, ते मां न प्राप्नुवन्ति। ये तु गुणसम्पन्नाः, तानहं वेद्मि, तेषां फलं च वितरामि। एवं धर्मयुक्तं चरितं भगवतीं प्रति कथितम्। तस्मात् अयुक्ताय, छद्मिनि, अधार्मिके वा कदापि न दातव्यम्। छद्मिने, नास्तिकाय च, हे माधवि, एष धर्मकथाः न दातव्या इति।