वराहपुराणम्

यदा कश्चित् प्राणान् परित्यजति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? यः तु सन्तोषेण जीवति, स एव सुखाय जातः। यदा स्त्री स्वपत्युः प्रीतिं जनयति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? यदा पञ्चेन्द्रियाणि निगृह्णाति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? यदा सर्वमेतद् वेत्ति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? पुनः यदा कश्चित् प्राणान् परित्यजति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? यदा देवाः यथा सदा पश्यति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? यदा एकचित्तः भवति, तदा किं ततोऽपि परं सुखं स्यात्? अहं तस्य न विनश्यामि, न च सः मम विनश्यति; सर्वलोकहिताय त्वं मां प्रश्नाः पृच्छसि। एवं श्रीवराहपुराणे सुखदुःखविभागाख्यं षोडशाधिकशततमं अध्यायः समाप्तः। अथ शृणु, शुभे! द्वात्रिंशद् दोषानां विवरणं, च भोजननियमस्य अद्भुतनिश्चयं। भोजनसमये, हे माधवि! मम योगाय जनः गच्छन् खादति। धर्मविद् सदा भोजनं भुञ्जीत। येन कर्मणा मां खादन्ति, तानि निषिद्धानि प्रवक्ष्यामि। प्रथमं, अतिचारप्राप्तं अन्नं मम रोचते न, प्रिये। द्वितीयं पापं धर्मस्य विघ्नं स्यात्। तृतीयं पापं, हे पृथिवि, निर्दिशामि। चतुर्थं पापं दृष्ट्वा अहं क्षमां न करोमि। न च पञ्चमं पापं, हे पृथिवि, क्षमामि। षष्ठं पापं अपि, हे पृथिवि, अहं न क्षमामि। सप्तमं पापं निर्दिशामि, हे पृथिवि। अष्टमं पापं अपि निर्दिशामि। नवमं पापं न अनुमन्ये, हे पृथिवि। दशमं पापं मम अप्रियम्। एकादशं पापं निर्दिशामि, हे पृथिवि। द्वादशं पापं अपि निर्दिशामि। त्रयोदशं पापं निर्दिशामि। चतुर्दशं पापं निर्दिशामि। पञ्चदशं पापं निर्दिशामि। षोडशं पापं, हे सुन्दरानने, निर्दिशामि। सप्तदशं अपराधं स्थापयामि, हे पृथिवि। अष्टादशं अपराधं स्थापयामि। नवदशं अपराधं स्थापयामि। विंशतितमं अपराधं, हे सुन्दरानने, स्थापयामि। एकविंशतितमं अपराधं स्थापयामि, हे पृथिवि। द्वाविंशतितमं अपराधं सदा स्थापयामि, प्रिये। त्रयोविंशतितमं अपराधं स्थापयामि। चतुर्विंशतितमं अपराधं स्थापयामि। पञ्चविंशतितमं अपराधं स्थापयामि। षड्विंशतितमं दोषेषु स्थापयामि, हे पृथिवि। एवं भगवान् पृथिव्याः समक्षं सुखदुःखयोः स्वरूपं, भोजनदोषानां च विधानं सप्रेमं निरूपयामास।