काचित् तृणेषु शय्यां कुर्वन्ति—तस्याः दुःखस्य किं अधिकम् अस्ति? काचित् विकृताङ्गा दृश्यते—तस्याः दुःखस्य किं अधिकम्? काचित् मूकत्वेन दृश्यते—तस्याः दुःखस्य किं अधिकम्? दानशीलः पुरुषः दरिद्रत्वे जन्मति—तस्य दुःखस्य किं अधिकम्? तत्र काचिद् स्त्री परमदुर्भगायाः दृश्यते—तस्याः दुःखस्य किं अधिकम्? काचित् पापकर्मसु प्रवृत्ता दृश्यते—तस्याः दुःखस्य किं अधिकम्? ये मम शरणं न गच्छन्ति—तस्य दुःखस्य किं अधिकम्? त्वं सर्वभूतानां हानिकारिणं पापं पृष्टवती। तस्मात्, हे दोषरहिते, मम कर्मनिश्चयं शृणु। यस्य बुद्धिः उदेति, तस्य दुःखम् उत्पद्यते। यः शेषभोजनं भक्षयति—तस्य सुखस्य किं अधिकम्? सायं विधिं कृत्वा—तस्य सुखस्य किं अधिकम्? यः आत्मन्येव रमते—तस्य सुखस्य किं अधिकम्? यद् यः कस्यापि दत्तं स्वीकरोति—तस्य सुखस्य किं अधिकम्? पितरः तुष्टाः सन्ति—ततः अधिकं सुखं किम्? सर्वेषु दृढस्नेहः यस्य अस्ति—ततः अधिकं सुखं किम्? हे देवि, सर्वेषु समदृष्टिः यस्य अस्ति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः शुद्धः अहिंसकः च—सुखाय जन्मति। यस्य चित्तम् अविचलितम् अस्ति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः सर्वम् भूमिमिव पश्यति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः प्राणान् त्यजति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः सन्तोषेण जीवति—सुखाय जन्मति। स्त्री पतिं तुष्टिं यः करोति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः पञ्चेन्द्रियाणि संयमयति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः एतद् सर्वं वेत्ति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः प्राणान् त्यजति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः देववत् सदा पश्यति—ततः अधिकं सुखं किम्? यः एकचित्तः भवति—ततः अधिकं सुखं किम्? सः न मम नाशं करोति, नाहं तस्य नाशं करोमि; सर्वलोकहिताय त्वं माम् एतानि पृच्छसि। इति श्रीवराहपुराणे सुखदुःखनिर्णयवर्णनं नाम षोडशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, हे शुभे, द्वात्रिंशत् अपराधानां वर्णनं तथा भोजननियमस्य अद्भुतनिश्चयं शृणु। यः भोजनकाले गच्छति च भक्षयति, हे माधवि, स मम योगाय। धर्मवित् सदा भोजनं कुर्यात्। निषिद्धानि कर्माणि येन मां भक्षयन्ति, तानि वक्ष्यामि। प्रथमम्—अत्याचारप्राप्तं भोजनं मे न रोचते। द्वितीयमपि अपराधः धर्मस्य विघ्नं जनयति। तृतीयं अपराधं, हे पृथिवि, अहम् निर्दिशामि। चतुर्थमपि अपराधं दृष्ट्वा अहं न क्षमामि। नापि, हे पृथिवि, पञ्चमं अपराधं क्षमामि। नापि षष्ठमपि अपराधं क्षमामि।