वराहपुराणम्

सर्वं विधिपूर्वकं पूजनं कृत्वा, मम लोकं सः सम्मानितः भवति। यथावत् सेवया दुःखनाशः, क्लेशमुक्तिः च प्राप्त्यते। ये मम शरणं न गच्छन्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? ये मम समीपं न आगच्छन्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? ये मम अर्पणं न कृत्वा केवलं भुञ्जन्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? येषां देवाः अर्पणानि न गृह्णन्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? दुर्बलचित्तः जनः यः अन्यान् पीडयति, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? यः मृत्युशक्त्याः अधीनः जातः, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? ये अग्रे अथवा पृष्ठे धावन्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? कश्चित् शुष्कं भोजनं भुञ्जाति, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? कश्चित् तृणेषु शय्यां करोति, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? कश्चित् विकृतरूपेण दृश्यते, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? कश्चित् मूकः दृश्यते, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? उदारः जनः यदि दरिद्रः जायते, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? तत्र स्त्री पूर्णतः दुर्भाग्यवती दृश्यते, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? कश्चित् पापकर्मसु प्रवृत्तः, तस्य दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? ये मम शरणं न यान्ति, तेषां दुःखात् महान् दुःखः अस्ति किम्? त्वं सर्वभूतानां हानिकरं पापं पृष्टवान्। हे निर्मल, मम कर्मविचारं शृणु। यस्य विवेकः उत्पन्नः, तस्य दुःखं जायते। शेषभोजनं यः भुञ्जाति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? सायं विधिं कृतवान्, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? आत्मानं यः सत्येन रमते, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः यथाकिंचित् दत्तं स्वीकरोति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? पितरः तुष्टाः सन्ति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? सर्वेषु अविचलितं स्नेहं यस्य, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? हे देवि, सर्वं समं यः पश्यति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः शुद्धः हिंसा-वर्जितः, सः सुखाय जातः। यस्य मनः न विचलति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? सर्वं भूमिस्वरूपं यः पश्यति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? प्राणान् यः त्यजति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः सन्तुष्टः वसति, सः सुखाय जातः। स्त्री पतिं यः प्रसादयति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः पञ्चेन्द्रियाणि संयमयति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? एतत् सर्वं यः वेद, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? प्राणान् यः त्यजति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः देववत् सर्वदा पश्यति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? यः एकचित्तः भवति, तस्य सुखात् महान् सुखः अस्ति किम्? तस्य अहं न नश्यामि, न सः मम नश्यति; सर्वलोकहिताय त्वं मां पृच्छसि। एवं श्रीविराहपुराणे सुखदुःखविभागाख्ये षोडशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः।