यः मम भक्तिमार्गे स्थितः, तेन यानि कर्माणि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि मम प्रियाणि भवन्ति। यः स्वपत्नीं सम्यक् समये उपगच्छति, यस्य मनः शान्तम् अस्ति, मोहवर्जितः च, सदा गुरुम् आदरयति, भक्तेषु दृढः, भक्तजनान् स्नेहयति च, तस्य मम सन्निधिः न कदापि नष्टा भवति; स च मम न कदापि नष्टः। अथ हे माधवी, शूद्रस्य धर्मान् कथयामि—शृणु। यानि कर्माणि शूद्रेण कृतानि, येन स मम भक्तः भवति, तानि अपि मम प्रियाणि। यः भगवतो भक्तः, मम भक्तिमार्गे दृढः, स्वधर्मे स्थितः, शुद्धचित्तः, अहंकारविहीनः, अतिथिसत्कारप्रियः, विनययुक्तः, सदा नमस्कारप्रियः, मयि मनः नित्यम् स्थापयति, सदा मम ध्याने स्थिरः, सन्तान् ऋषीन् परित्यज्य, केवलं शूद्रं अहम् पूजयामि। एवं कर्मगुणैः यः भक्तिमार्गे स्थितः, तेन योगः प्राप्तः—तत् शृणु हे वसुधरा। स न तु शीतोष्णे, लाभहानौ, चिन्तयति; यस्य मनः कटुकवस्तुषु न स्पृहायुक्तम्, स परमसिद्धिं प्राप्नोति। यः एतानि परित्यज्य, मम कार्येषु सदा प्रवृत्तः, तस्मिन् एकमेव चित्तम्, अन्येषु कार्येषु अनासक्तः, सर्वभूतेषु दयालुः, आदराय सदा उद्यतः, महाक्षमावान्, त्रिकाले सर्वदिशासु कर्ममार्गे स्थितः, नियमनिष्ठः, मयि मनः सन्निकृष्टम्, पुष्पैः, गन्धैः, धूपैः मम पूजायाम् सदा प्रवृत्तः, कदाचित् केवलं क्षीरम्, कदाचित् यवपिठम्, कदाचित् वायुम् एव उपयुञ्जन्, कदाचित् चतुर्थदिने भोजनम्, कदाचित् फलानि एव भुञ्जन्, एतानि मम कर्माणि सप्तजन्मानि यः करोति, स परमं भक्तिम् प्राप्तः। एवं विविधकर्मोत्पत्तिवर्णनं श्रीवराहपुराणे एकशतपञ्चदशोऽध्यायः समाप्तः। अथ सुखदुःखविवेकः। यः मया उपदिष्टविधिना कर्माणि कारयति, एकचित्तः, दृढस्थितः, अहंकाररहितः, द्वादशीदिने वा अन्यस्मिन् दिने फलानि, मूलानि, शाकानि भुञ्जाति, षष्ठ्यष्ट्यन्वम्यचतुर्दश्यः पक्षयोः, योगनियमेन दृढः, स कर्माणि कुर्यात्। तस्य न श्रान्तिः, न वृद्धिः, न मोहः, न रोगः। मम कर्मफलम् तस्य वदामि। यः विधिपूर्वकं मम पूजां कृत्वा, मम लोके सम्मानं लभते। उचितसेवया दुःखक्षयः, क्लेशमुक्तिः च सुलभा। यः मम न समर्पयति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः मम न उपगच्छति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः मम न समर्पयित्वा भुञ्जाति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः यस्य देवैः न स्वीक्रियते, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः दुर्बुद्धिः परेषां पीडां करोति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः मृत्युवशं आगतः, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः तस्य अग्रे वा पृष्ठे धावन्ति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? यः शुष्कं खादति, तस्य दुःखात् अधिकं किम्? एवं श्रीवराहपुराणे भगवत्कथायां भक्तिमार्गस्य महत्त्वं, शूद्रस्य धर्मः, सुखदुःखविवेकः च विस्तारतः वर्णितम्।