श्रीभगवानुवाच— श्रुणु देवि, त्वया यद् पृष्टं तदहं कथयामि, हे वसुधरे। न सहस्रदानेन, न शतयज्ञैः अपि अहं प्राप्ये, किं तु या मां एकचित्तेन ध्यायति, सा माधवि, मां प्राप्नोति। त्वया यद् पृष्टं, शुभे, तद् स्वर्गसुखप्रदं कर्मोच्यते। ये जनाः सदा मां बहुधा भजन्ति, तेषां मनः यदि मयि अविचलितं भक्तिसंयुक्तं भवति, ते एव मां यथार्थतः पश्यन्ति, अन्ये न। केचन केवलं कामनया अपि, सुन्दरी, स्वर्गवासं प्राप्नुवन्ति। ये यानि कर्माणि कुर्वन्ति, माधवि, तेषु सर्वेषु मां एव पश्यन्ति। ये नराः द्वादशीव्रतमाचरन्ति, उपवासं कृत्वा अञ्जलिना जलमादाय, यावत् जलबिन्दवः पतन्ति, तावत् पुण्यलाभः स्यात्। तदा, द्वादश्यां धर्मनिष्ठाः नराः, शुक्लवर्णानि सुप्रक्षालितानि पुष्पाणि, सुगन्धिनं धूपं च समर्पयन्ति। पुष्पाणि शिरसि स्थाप्य, एषः मन्त्रः पठनीयः— "शुभो हरिः प्रीत्याऽवेतु एतानि सुन्दराणि पुष्पाणि मम शुद्धं च मनः।" पुनः, "नमो विष्णवे! भगवन्, एतानि सुगन्धीनि सूक्ष्माणि च धूपानि सगुणानि निर्गुणानि च गृहाण। नमो भगवते विष्णवे! श्रुत्वा प्रतिनिवृत्त्य सोमपीतेश्वर, प्रविश्य, भगवन् अच्युत, मम धूपार्चनं गृह्यताम्।" यः कश्चन एते शास्त्रार्थान् श्रुत्वा मम कृते तान् आचरति, तस्मै परमं प्रीयमाणं श्रेयस्करं चोपदिशामि। श्यामाकं, स्वस्तिकं, गोधूमं, मुद्गं च— यः मम विधिना सेवते, स पुण्यलाभी भवति। अधुना ब्राह्मणस्य धर्मान् वक्ष्यामि, पृथिवि, शृणु। षट्कर्मनिरतः, अहंकाररहितः, मम विहितकर्मयुक्तः, परदोषनिन्दां वर्जयन्, एषः ब्राह्मणस्य धर्मः— एकचित्तः, जितेन्द्रियः। क्शत्रियस्य धर्मान् अपि वक्ष्यामि। सदा दातृ, शूरः, दक्षः, यज्ञकुशलः, शुचिः, अल्पभाषी, गुणग्राही, सदा भागवतभक्तः, प्रवर्तनायां कुशलः, परदोषनिन्दां वर्जयन्। यः एवं मां सदा पूजयति, स मम लोकं प्राप्नोति। यानि कर्माणि भक्तियोगनिष्ठेन कृतानि, यः पत्नीं काले उपगच्छति, शान्तचित्तः, विमूढभावरहितः, गुरुम् सदा पूजयति, धृतिमान्, भक्तेषु स्नेही च, तस्मात् अहं न कदापि नश्यामि, न स मम नष्टः। अधुना, माधवि, शूद्रस्य धर्मान् वक्ष्यामि। यः शूद्रः मम भक्त्या येन कर्मणा तिष्ठति, स एव मम भक्तः, धर्मनिष्ठः। शुद्धचित्तः, अहंकाररहितः, अतिथिपूजकः, नम्रः, सदा नमस्करणप्रियः, मयि मनः समाहितः। सहस्राणि मुनीन् परित्यज्य, अहं केवलं तं शूद्रं पूजयामि। एवं, यः कश्चन एभिः गुणैः कर्मसु स्थितः, मयि भक्तिं स्थापयति, स एव श्रेयस्करः।