देवी पृथिव्याः स्नेहपूर्णा प्रश्नान् कॄष्णं प्रति विनिवेदयति। "ये पुरुषाः नियमपालनं कुर्वन्ति, तेषां गतिः का? ये तव भक्तौ दृढाः, तेषां का गन्तव्यता? ये भिक्षया जीवितं यापयन्ति, तेषां का दशा? ये तव कर्मणि समर्पिताः, तेषां का स्थिति? ये तव तीर्थे मृत्युम् उपयान्ति, केषां लोकाः? ये व्योम्नि म्रियन्ते, तेषां का गन्तव्यता? ये शूलशय्यायां शय्यां कुर्वन्ति, तेषां का परिणामः? ये श्रद्धया सर्वथा तव भक्ताः, तेषां का दशा? ये तव भक्तिमार्गे स्थिराः, तेषां का स्थिति? ये मानुषाः आयुषः समाप्तिं पर्यन्तं जीवन्ति, तेषां का परिणामः? हे नारायण, तेषां स्मृतिः का, तत्र नियमः कः? ये तव कर्मे समर्पिताः, तेषां का दशा? ये शिरसि दीपं धारयन्ति, तेषां का स्थिति? ये तव चिन्तनं कुर्वन्ति, तेषां का फलम्? ये श्रद्धया तव भक्ताः, तेषां का परिणामः? ये स्वधर्मगुणानुसारं चरन्ति, तेषां का दशा? हे प्रभो, तेषां का गन्तव्यता? तेषां का स्थायित्वम्, का शाश्वता? ये शिरः अधः स्थापयित्वा शय्यां कुर्वन्ति, तेषां का दशा? हे देवश्रेष्ठ, सिद्धस्य का गन्तव्यता? हे माधव, तव कृपया, जीवस्य आगमनं गमनं च किम्? योगसांख्ययोः अन्तिमं निर्णयं त्वमेव वद। शरीरं भस्मराशौ स्थापयित्वा अग्नौ प्रविश्य कथं भवति? तव क्षेत्रे स्थिता वा अन्यत्र, तेषां का दशा? 'नारायणाय नमः' इति उच्चार्य, तेषां का परिणामः? नामस्मरणेन का गन्तव्यता? एतद् धर्मसहितं रहस्यं वद, हे माधव। लोकहितं च चिन्तयन्, तद् वक्तुम् अर्हसि।" ततः श्रीकृष्णः देवीं प्रत्युवाच—"अधुना ते विविधानां कर्तव्याणां उत्पत्तिं, स्वर्गसुखप्रदं कर्म, कथयामि। यद् त्वया पृष्टं, तत् शृणु, हे वसुधरे। न सहस्रदानेन, न शतयज्ञैः, अहं प्राप्तुं शक्यः। किन्तु यः मां जानाति, एकचित्तेन स्थिरः, स मां गच्छति। यद् त्वया पृष्टं, शुभे, तत् स्वर्गसुखप्रदं कर्म। ये जनाः सर्वदा मां पूजयन्ति, बहुचित्ताः अपि, येषां मनः न चलति, तव भक्तौ स्थिताः, ते मां पश्यन्ति। केवलं कामेन अपि, सुन्दरी, स्वर्गवासः लभ्यते। यानि कर्माणि कुर्वन्ति, हे माधवि, तेषु मां पश्यन्ति। ये पुरुषाः द्वादशीव्रतं कुर्वन्ति...