वराहपुराणम्

सूर्यः त्वं, युगचक्रवर्ता त्वं, तपस्वी महातपस्वी च त्वं। नागेषु अनन्तः त्वं, सर्पेषु तक्षकः त्वं। गृहेषु क्रीडारूपं संचलनं त्वं, गृहदेवताः त्वं। विद्युत्पिण्डस्य रूपं त्वं, सर्वविद्युत्सु परमप्रभा त्वं। श्रद्धा त्वं, देवेश्वर, दोषनाशकः माधवः त्वं। गरुडः त्वं, महात्मनं वहसि, परमाश्रयः त्वं। जयः त्वं, विजयः त्वं, गृहदेवताः गृहेषु त्वं। भगः त्वं, विषचिह्नः त्वं, परमात्मरूपः त्वं। लोकनाथ त्वं, निमग्नं मां उद्धर्तुमर्हसि। यः दृढव्रतः केशवस्तोत्रं पठति—अपुत्रः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नुयात्। द्विसंध्ये महात्मनं माधवं स्तोत्रं पठेत्। अक्षरशः पठितं अपि इच्छितं फलम् ददाति। एवं श्रीवराहपुराणे विष्णुस्तोत्रनाम्ना एकशतत्रयोदशाध्यायः समाप्तः। ततः श्रीवराहरूपेण भगवान् ऋषिभिः मन्त्रकुशलैः स्तुतः। ततः माधवः दिव्यं यथायोग्यं ध्यानं प्रविष्टः। तव हेतोः, देवि, भक्त्या स्नेहेन त्वं स्थिता। अहं त्वां पर्वतैः वनैः उपवनैः सह धारयिष्यामि। एवं पृथिवीं सान्त्वयन् माधवः—षट्सहस्रं ऊर्ध्वे, त्रिः पुनः विस्तारः। वामदन्तेन भूमिं गृह्य उद्दधार। केचन वृक्षाः ताम् आलम्ब्य पतिताः, केचन मूलैः संयुताः। शशांकशुद्धप्रभामिव सा वराहमुखे स्थितवती। तं भूमिं समुद्रैः सह वहन्—भूमौ कालमानम् युगविभागः च स्थितः। ततः भूमेः अव्ययः विष्णुः श्रीभगवान् उत्पन्नः। सा गौः तं पुरातनं परमं अव्ययं स्तुतवती। "हे देव, आधारस्य स्वरूपं किं? तस्य यथायोग्यं उपयोगः कः? सायं संध्या का? अर्धबाह्यं संध्या किं? स्थापने, आवाहने, विसर्जने किम्? पाद्यं स्नानं अभिषेकं च किम्? आसनं शय्या च किम्? अन्यानि कर्माणि किम्? सायं प्रातः संध्ययोः पुण्यं किम्? वसन्ते किम्, ग्रीष्मे किम्? तत्र पुष्पाणि फलानि कानि? माधवकालं भोक्ता केन कर्मणा प्राप्नोति? प्रतिमायाः मापं किं? स्थापने यथायोग्यं किं? पीतं श्वेतं रक्तं वस्त्रं कथं गृह्णाति? मधुपर्कस्य द्रव्याणि कानि? मधुपर्कं भुञ्जानाः केषु लोकेषु गच्छन्ति?" इति पृथिवी भगवन्तं विष्णुं प्रश्नैः उपस्थिता।