सूर्यग्रहैः तारागणैः च, कालाख्यैः कला-काष्ठा-मुहूर्तैः च सह, जगति यः समयविभागः दृश्यते, स सर्वः तव नियन्त्रणे एव वर्तते। मासः पक्षः अहोरात्रः ऋतवः वर्षाणि च, कला-काष्ठाः षडृतवः षण्मासाः च, एते सर्वे त्वया एव नियंत्रिताः। त्वं मेरुः मन्दरः विंध्यः मलयः दर्धुरः पर्वतश्च। धनुषां मध्ये पिनाकः त्वमेव, सांख्ययोगयोः परमो भावः त्वमेव। संकोचः विकाशः रक्षणं च, नित्ययज्ञः च त्वमेव। वेदेषु सामवेदः, सकलाङ्गोपाङ्गयुक्तः, महाव्रतस्वरूपः त्वं। त्वया निर्मितं अमृतं, हे विष्णो, येन लोकाः धार्यन्ते। इदं सर्वं जगत्, ध्यानार्हं अद्यानार्हं च, यत् किंचित् चलति, सर्वं त्वयि स्थितम्। त्वं सूर्यः, त्वं युगचक्रप्रवर्तकः, त्वं तपस्वी महातपस्वी च। सर्पेषु अनन्तः, नागेषु तक्षकः त्वमेव। गृहेषु क्रीडारूपः, गृहनाथः च त्वमेव। विद्युतां शरीरं त्वं, विद्युतां मध्ये उत्तमतेजाः त्वमेव। श्रद्धा त्वं, हे देवेश, दोषनाशकः माधवः त्वमेव। गरुडः त्वं, महात्मनं वहसि, परमाश्रयः त्वमेव। जयः विजयः त्वं, गृहेषु गृहनाथः च। भगः त्वं, विषचिह्नं त्वं, परमात्मस्वरूपः त्वमेव। हे लोकनाथ, पतितं मां उद्धर्तुम् अर्हसि। यः कश्चित् दृढव्रतः केशवस्य एषं स्तोत्रं पठति, तस्य पुत्राभाविनः पुत्रः स्यात्, दरिद्रस्य धनलाभः स्यात्। एतत् स्तोत्रं महात्मने माधवाय सायं प्रातः च पठेत्। अक्षरशः अपि पठितं, इच्छितफलदं भवति। इति श्रीविष्णोः स्तोत्रनामकं एकाधिकत्रिशततमं अध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। ततः भगवतः वराहावतारस्य स्तवनं मन्त्रकुशलैः ऋषिभिः कृतम्। ततः माधवः दिव्यं सम्यक् ध्यानं प्रविष्टः। तव हेतोः, हे देवि, भक्त्या प्रेम्णा च त्वं स्थितवती। अहं त्वां तव पर्वतान् वनानि उपवनेषु च धारयिष्यामि। एवमुपसान्त्व्य पृथिवीं माधवः—षट्सहस्रं ऊर्ध्वं, पुनः त्रि विस्तारतः। स वामदन्तेन पृथिवीं गृहित्वा उद्धृतवान्। केचन वृक्षाः तस्याः उपरि लीनाः पतिताः, अन्ये मूलैः संयोजिताः स्थिताः। सा शशिनः शुद्धरश्मिसदृशी वराहमुखे स्थित्वा विराजमाना। एवं स वराहः पृथिवीं समुद्रैः सहितां उद्वहन् गतवान्। तस्यां एव कालपरिमाणं युगविभागः च स्थितः। तदा पृथिव्याः उद्भूतः अव्ययः श्रीविष्णुः भगवतः साक्षात् अभवत्। सा गौः, तम् अनादिं परमं अव्ययं ईश्वरं स्तुतवती। "भगवन्, अस्य धारणस्य स्वरूपं किम्? तस्य यथायोग्यं किम्? सायंप्रकाशस्य स्वरूपं किम्? अर्धबाह्यस्य किम्? स्थापने आवाहने विसर्जने च कर्तव्यं किम्?" इति पृष्टवती।