यः कश्चन अस्माकं कर्मोत्पद्यते, तत्सर्वं तस्यैव कार्यं भवति। स देवः अनन्तशय्यायां योगनिद्रां स्थित्वा विश्राम्यति। तत्र देवी, कृताञ्जलिः माधवस्य समीपे विनयपूर्वकं प्रार्थयामास— "अहं भारार्ता सन्तता ब्रह्मणा शरणं प्राप्ता। भगवता त्यक्ता सती, स प्रभो वाक्यमुवाच— यदि त्वं मां समुद्रसंकटस्थां उद्धर्तुं समर्थः स्याः, तर्हि भक्त्या त्वां शरणं प्रपद्ये; माधव, त्वं मयि कृपां कुरु। त्वमेव इन्द्रः, त्वं वरुणः, त्वं अग्निः, त्वं च वायुः। त्वं मत्स्यः, कूर्मः, वराहः, नृसिंहः, वामनः च। एवं योगेन दृश्यसे, श्रूयसे च महायशः। पृथिव्यापस्तेजोवायुराकाशं च— एतानि पञ्च महाभूतानि— तेषां ग्रहैः, नक्षत्रैः, कालभेदैः, कला-काष्ठा-मुहूर्तैः सह, मासः, पक्षः, अहोरात्रम्, ऋतवः, संवत्सराः च, षडृतवः, षण्मासाः, कला-काष्ठाः, सर्वे त्वया एव नियता भवन्ति। त्वं मेरुः, मन्दरः, विन्ध्यः, मलयः, दर्दुरः च पर्वताः। धनुषां मध्ये पिनाकः त्वमेव, सांख्ययोगयोः परमोऽर्थः त्वमेव। संकोचः विकाशः च, रक्षिता च, नित्ययज्ञः च त्वमेव। वेदेषु सामवेदः सहाङ्ग-उपाङ्गैः, महाव्रतः त्वं। त्वं विष्णो, अमृतं उत्पाद्य, तेन लोकान् धारयसि। सर्वं जगत्, ध्यानार्हं ध्यानार्हं च, यत् किंचत् चलति— सर्वं त्वमेव। त्वं सूर्यः, युगचक्रवर्ता, तपस्वी, महातपस्वी च। सर्पेषु अनन्तः त्वं, नागेषु तक्षकः त्वं। गृहेषु लीलाविलासः त्वं, गृहेषु देवताः त्वं। विद्युतां शरीरं त्वं, विद्युत्सु श्रेष्ठः तेजस्वी त्वं। श्रद्धा त्वं, देवेश, दोषनाशकः माधव त्वं। त्वं गरुडः, महात्मनां वाहकः, परमं शरणं त्वमेव। विजयः, जयः, गृहेषु देवताः त्वं। भगः त्वं, विषचिह्नं त्वं, परः, परमात्मस्वरूपः त्वं। लोकनाथ, त्वं मां निमग्नां उद्धर्तुं अर्हसि। यः केशवस्य अयं स्तोत्रं दृढव्रतः पठति, तस्य पुत्राभाविनः पुत्रः स्यात्, दरिद्रस्य धनलाभः स्यात्। प्रातः सायं च महात्मनः माधवस्य एतत् स्तोत्रं पठेत्। अक्षरशः अपि पठितं, यथेष्टं फलम् ददाति। एवं श्रीवराहपुराणे विष्णोः स्तवनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः समाप्तः। ततः परमं मन्त्रकुशलैः ऋषिभिः वराहरूपधारी भगवान् स्तुतः। ततः माधवः दिव्यं सम्यक् ध्यानं प्रविवेश। "हे देवि, त्वदर्थं भक्त्या प्रेम्णा च त्वं स्थिता। अहं त्वां गिरिप्रदेशनिकुञ्जैः सह धारयिष्यामि।" इति पृथिवीं सान्त्वयित्वा माधवः आह— "षट्सहस्रपरिमाणं उन्नतिं, त्रिसहस्रं च विस्तीर्णतां।