वराहपुराणम्

यः प्रातःकाले समाहितचित्तः इमं भागं पठति, यः श्राद्धकाले इमं परमपावनं पाठं पठति, यः द्विजातिभ्यः कपटं विहाय पठति, यः प्रतिदिनं मनःसमाधाय श्रुणोति—सर्वे पापक्षयमेत्य पुण्यलाभं प्राप्नुवन्ति। होताः इदं पृथिव्यां गौःपरममहात्म्यं नृपते विज्ञापितवान्। सर्वं तव उक्तं यद् सर्वपापविनाशनं। यः सर्वकामान्वितः स वैष्णवपदं प्राप्नोति। दृश्यमानां गाम् सुवर्णसहितां दातव्यां नरेश्वर, सा सर्वपापं नाशयति, भोगमोक्षं च ददाति। गोःफलं प्राप्नुवन्ति जनाः, तत्सिद्ध्यर्थं, नृपते, कातिकी समुपस्थितः। एषा सदा देवदानवयक्षाणां योग्यं, महाबाहो। कातिक्याः द्वादशीदिने सर्वरत्नानि संहृत्य, भक्तिपूर्वकं कुलपुरोहिताय वा गुरवे दातव्यानि। तेन दत्तानि दानानि, यथासङ्क्षेपेण उक्तानि, विशेषतः ब्रह्माण्डस्य भागं यजेत्। तेन यद् यत् कृतं, यद् यत् दत्तं, यद् यत् पठितं, यद् यत् स्तुतं, तत् तथा भवति। स ब्रह्माण्डं ऋषये सर्वविधिवत् तस्मिन्नेव काले दत्तवान्। तस्मात् राजर्षे, त्वं अपि तत् दत्त्वा सुखी भव। स परमसिद्धिं प्राप्तवान्, यत्र गत्वा शोको न भवति। एषा भगवति, सर्वकामसङ्ग्रहो यः तुभ्यं उक्तः। वराहशास्त्रं वरारोहि-नाम्ना सर्वपापविनाशनं। ब्रह्मा स्वपुत्राय पुलस्त्याय महात्मने दत्तवान्। पुलस्त्यः अपि स्वशिष्याय उग्राय निष्ठाय दत्तवान्। पूर्वकल्पसम्बन्धः, इदानीं द्वितीयं शृणु। तपसा कपिलादयः सिद्धिं ज्ञानं च प्राप्स्यन्ति। तस्य शिष्यः रोमहर्षणो नाम भविष्यति। आचार्यः द्वैपायनः अष्टादशपुराणं वेदं च विभक्तवान्। नारदपुराणं तथा सप्तमं मार्कण्डेयपुराणम्। दशमं ब्रह्मवैवर्तं, एकादशं लिङ्गपुराणं। चतुर्दशं वामनपुराणं, पञ्चदशं कूर्मपुराणं। यः कातिक्याः द्वादशीदिने भक्त्या इमं पठति, यस्य गृहे लिखितं स्थाप्य सदा पूज्यते, यः अनन्यभक्त्या शृणोति, श्रुत्वा शास्त्रं पूजयेत् तथा नित्यं विष्णुं। राजा यथाशक्ति गावां ग्रामैः सह वत्सं पूजयेत्। एवं श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वाख्यायायां पुराणस्तुतिगोर्दानद्विपक्षसुवर्णकुम्भदानवर्णनं नाम द्वादशाधिकशततमं अध्यायः। अधुना भगवतः स्तुति आरभ्यते। नमो वराहाय, यः क्रीडया पृथिवीं उद्धृतवान्। शृङ्गाग्रे पर्वतानदीभिः परिवृतां, सर्पैः आवृतां पृथिवीं उद्धृतवान्, भक्तजनभीतिहरणाय वराहरूपधारी दशाननवधकृत्। तस्मिन्काले, पूर्वकल्पे, पृथिवी वराहावतारः उद्धृतवान्।