शृणु, राजन्, धर्मस्य गम्भीरं रहस्यं यथा शास्त्रे निरूपितम्। पतितः पुरुषः अधमः ज्ञेयः, चाण्डालवत् तस्य स्थितिः। तं दूरतः परिहर्तव्यं, यथा यज्ञे श्वानं जनः परिहरेत्। ये शूद्राः पापकर्मणि प्रवृत्ताः, तैः सह न संवादः कर्तव्यः, न च तेषां संग्रहो विधीयते। ते भूमेः मलमशिताः, दीर्घकालं विष्ठाभक्षका इव जन्मनि तिष्ठन्ति। शृणु तेषां शूद्राणां परिणामं, येन तादृशेन जीवनेन वर्तन्ते। रौरवाख्ये घोरे नरके, शतकोटिवर्षाणि तिष्ठन्ति। श्वानयोनि विमुक्ताः, पुनः पुनः विष्ठाभक्षकीटाः जाताः। पुनः पुनः जन्मं प्राप्य, मोक्षं न लभन्ते। तस्मात् कालात् तेषां पितरः अपवित्रेषु वसन्ति। सर्वदा तं दूरतः परिहर्तव्यं, भूमौ ब्राह्मणैः। ब्राह्मणः प्राजापत्यं तपः कुर्यात्, तेन शुद्धिः प्राप्यते। कोऽर्थः बहुभिः दानैः, कोटिदानेषु अपि? प्रतीक्षेत् गवां प्रसवस्य, तदर्थं तां दातुं। गर्भद्वारे वत्सस्य मुखं दृश्यते, प्रसवसमये। हे पृथिवि, यावन्ति रोमाणि गवां वत्ससमेता शरीरस्थानि, तावन्तः दाता हरिणीगवां ब्रह्मलोकं नित्यं वसन्ति। सुवर्णं वा रजतं वा ब्राह्मणस्य हस्ते स्थाप्य, जलं हस्ते सिञ्चित्वा, शुद्धया वाचा मन्त्रं पठेत्। एवं भूमिदानं रत्नैः पूर्णं भवति—नात्र संशयः। पितरः तुष्टाः, विष्णोः परमं स्थानं प्राप्नोति। यः महापापयुक्तः, ब्राह्मणदूषकः, अपि च महापापयुक्तः, गवां दानेन शुद्धिं प्राप्नोति। तस्य दिवसे, क्षीरान्नं वा केवलं क्षीरं भोजनं। तस्मै, पञ्चाशत् अर्धं, ततः पुनः अर्धं। एतद् द्विमुखं स्वीकरोति, तयोः शान्तिः स्यात्। "त्वां गाम् गृह्णामि, विशेषतः कुलस्यार्थे।" "मम सदा कल्याणं भवतु—रुद्राङ्गे नमः नमः।" पठित्वा—"कः ददाति? कस्यार्थं दत्तम्?"—हे पृथिवि। यः गाम् एवं ददाति, प्रसवसमये, हे पृथिवि। तां चन्द्रमुखीं वर्णयन्ति, तस्य वर्णः सुवर्णस्रवः इव। यः प्रातः उत्तिष्ठन्, एकाग्रचित्तः एतत् अंशं पठति। यः श्राद्धकाले एतत् शुद्धतमं पाठयति। वा यः द्विजातिभ्यः, कपटं विना, पूर्वं पठति। यः प्रतिदिनं, एकाग्रचित्तः, शृणोति। होता उवाच—"राजन्, पृथिव्यां गवां परमं महत्त्वं कथितम्। सर्वं तव उक्तम्, यत् सर्वपापनाशनम्। सर्वकामसम्पन्नः वैष्णवस्थानं प्राप्नोति।" दृश्यां गाम् दातव्यां, सुवर्णसहितां, हे श्रेष्ठराजन्। सा सर्वपापं अपाकरोति, भोगं च मोक्षं च ददाति। गवां फललाभाय, यः सर्वकामप्रदं लोकाय प्रयतते—एवं धर्मस्य गूढं महत्त्वं शास्त्रे प्रकाशितम्।