वराहपुराणम्

सर्वं श्रुत्वा, राजन्, गोदानविधिं वर्णयामि। तत्र प्रथमं क्षीरगोदाने विधिः उक्तः। सा गौः सुवर्णशृङ्गाभ्यां शोभिता, चन्दनागुरुश्च भूषिता। तस्याः पादाः इक्षुरूपाः, केशाः दर्भरूपाः, शुक्लवस्त्रेण वेष्टिता। तस्याः मुखं गुडेन निर्मितम्, जिह्वा अपि शर्करया। पुच्छं तु, नरश्रेष्ठ, नवनीतस्तनयुतम्। चतुर्दिशं तिलपात्राणि स्थापनीयानि। धूपदीपौ समर्प्य, तां ब्राह्मणाय प्रदेयम्। पादत्राणं, उपानहः, छत्रं च दातव्यं। वेदविहितेन 'आप्यायस्व' मन्त्रेण कर्म कुर्यात्। तेन मन्त्रेण दुग्धदायिनीं गौः तुष्ट्यर्थं पूजनीया। यः दानं पश्यति, स परमं पदं प्राप्नोति। गौः दत्त्वा, महाबाहो, तस्य फलम् शृणु। स ब्रह्मलोकं याति, पितृभिः सह। दीर्घकालं सुखानुभूत्याः पश्चात् विष्णोः लोकं प्राप्नोति। अप्सराः सेवन्ति, गीतवाद्यनिनादैः। यः श्रद्धया शृणोति वा पठति, स नरश्रेष्ठः। एषः क्षीरगोदानविधिः, श्वेतविनीताश्वापाख्याने, श्रीवराहपुराणे, शतपञ्चदशोऽध्यायः समाप्तः। अथ दधिदायिनीगौः दानस्य महत्त्वं कथ्यते। राजन्, तस्य विधिं शृणु। पुनः केवलं गोचर्म, पुष्पसमूहैः भूषितम्। सप्तधान्यसमूहस्थले दधिपात्रं स्थापनीयम्। द्वौ वस्त्रौ आच्छाद्य, पुष्पगन्धैः पूजयित्वा। तां दधिगौः क्षमादिगुणसम्पन्नाय दातव्या। पादत्राणं, उपानहः, छत्रं च दत्वा, मन्त्रं पठनीयम्। एवं दधिगौः दत्वा, राजर्षिसत्तम, यजमानः त्रिरात्रं राजवत् वसति, द्विजश्रेष्ठ। यः श्रद्धया शृणोति वा शृणावयति, नरश्रेष्ठः। एषः दधिगौः दानमहत्त्वं, श्वेतविनीताश्वाख्याने, श्रीवराहपुराणे, षटशष्टोऽध्यायः समाप्तः। अथ नवनीतगौः दानस्य महत्त्वं शृणु, राजन्। सा गौः नवनीतेन निर्मिता। गोमयलेपिते भूमौ, गोचर्म समर्प्य। एकं नवनीतपात्रं, एकप्रस्थपरिमितं स्थापनीयम्। विधिपूर्वकं सुवर्णशृङ्गम्, सुन्दरं मुखं निर्मीय। पुष्पफलैः ओष्ठौ, सुव्यवस्थितदन्तैः, श्वेतसूत्रैः काकुदं अलङ्कृत्य। नवनीतस्तनैः, इक्षुपादैः निर्मीय गौः। सुवर्णशृङ्गैः, रजतपादैः, पञ्चरत्नैः भूषिता। द्वौ वस्त्रौ आच्छाद्य, गन्धपुष्पैः अलङ्कृत्य। सर्वगावः मन्त्राः पठनीयाः। नवनीतं दिव्यं अमृतसम्भूतं शुभम्। मन्त्रपाठानन्तरं, तां गृहस्थब्राह्मणाय दातव्या। हविः, सारं च, उत्तमब्राह्मणाय दातव्यम्। यः गौः दानं पश्यति, नरश्रेष्ठ, स पितृभिः पुत्रैः सह— एवं नवनीतगौः दानविधिः, श्वेतविनीताश्वाख्याने, श्रीवराहपुराणे, सप्तसप्ततितमः अध्यायः आरम्भः।