तदा तस्याः कर्णेṣu मनोहरैः पत्रैः सम्यग्विन्यस्तैः सुशोभनैः भूषितम्। चतुर्दिशं तिलपत्रचत्वारि स्थापनीयानि, ततः ताम्रगवां निर्माय पुष्पगन्धैः सम्पूज्य। अयनसंधौ ग्रहणे वा स्वेच्छया वा यदा काङ्क्षेत्, तदा वेदविद्यायुक्ताय, अग्निहोत्रधारिणे दरिद्रब्राह्मणाय सा श्रेष्ठा मधुना सह गोः प्रदेया। मन्त्रपूर्वकं द्विजाय तां गोमधुं विवास्य, वस्त्रयुग्मेन संवृतां, मुद्राभिरलङ्कृतां, आपःप्रक्षालनपूर्वकं दत्त्वा, पितृदेवताः प्रीयन्तामिति प्रार्थयेत्। "मधुगवे नमः" इति प्रणम्य, "गृहीत्वा गृहकार्यार्थं त्वां देवी" इति संकल्प्य, "मधुवात्" मन्त्रेण अपि अशुचिरपि दद्यात्। एवं यः श्रद्धया मधुगवां ददाति, स ब्राह्मणस्त्रिरात्रं मधुमिश्रं क्षीरं भुङ्क्ते। यत्र नद्यः मधुना प्रवहन्ति, यत्र कर्दमः क्षीरमयः, तत्र स भोगान् अस्वादयित्वा ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र परमसुखानि भुक्त्वा, अन्ते विष्णोर्लोकं गच्छति। एवं मधुगवां दत्त्वा, समस्तपापविनिर्मुक्तः विष्णोर्लोकं यान्ति। एषा मधुगवायाः महिमानं श्वेतविनीताश्वोपाख्याने श्रीवराहपुराणे शतचतुर्विंशतितमेऽध्याये समाप्यते। अथ क्षीरगवां दानविधिं शृणु राजन्। गोचर्ममात्रे देशे कुशान् सर्वतो वितान्य स्थापयेत्। तत्र सुविस्तीर्णं गोमयेन वेष्टितं मण्डलं स्थापयेत्। तस्याः श्रृङ्गे सुवर्णमयम्, चन्दनागुरुभिः समलङ्कृतम्। जिह्वां गुडमयीं, वक्त्रं च शर्करासंयुक्तम्। पादौ इक्षुकाण्डमयौ, लोम्नि कुशा, श्वेतचेलवस्त्रेण वेष्टिता। पुच्छं तु ताजं, स्तनौ नवनैघृतमयौ। चतुर्दिशं तिलपात्राणि स्थापयेत्। धूपदीपैः सम्पूज्य, ब्राह्मणाय प्रदद्यात्। पादत्राणानि, छत्रं च दत्वा, दानं सम्पादयेत्। वेदविहितेन 'आप्यायस्व' मन्त्रेण हवं कुर्यात्। 'आप्यायस्व' इति मन्त्रेण क्षीरदायिनीं गाम् तुष्टयेत्। ये साक्षिणो भवन्ति, ते परमां गतिं यान्ति। एवमेकां गाम् दत्वा, तस्य फलं शृणु राजन्। स ब्रह्मलोकं पितृभिः सह प्रयाति। तत्र चिरं सुखानि भुक्त्वा, विष्णोर्लोकं प्राप्नोति। तत्र अप्सरसां सेवितः, गीतवाद्यनिनादितः। यः श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, स पुण्यभाग्भवति। एष क्षीरगवां दानविधिः श्वेतविनीताश्वोपाख्याने श्रीवराहपुराणे पञ्चमाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ दधिदायिन्याः गवां दानमाह—शृणु नृपश्रेष्ठ। पुनः गोचर्ममात्रे, सुमाल्यसमुच्छिते देशे, सप्तधान्यराशौ दधिपात्रं स्थापयेत्। वस्त्रयुग्मेन संवृत्य, पुष्पगन्धैः सम्पूज्य, तद्विधिं प्रवक्ष्यामि।