हे राजन्, श्रूयतां पावनं चरितं गोदानमहात्म्यस्य, यथोक्तं पुरातने व्रात्यपुराणे। यत्किञ्चिद्वाक्कायमनोभिः कृतं भवति—तुलायां मापनं, तराज्वा मापनं, कन्यादानार्थं यत् प्रतिज्ञातं वा—एवं सर्वं यत् कृतं, तस्य पापस्य नाशनं विशेषेण गोदानेन स्यात्। यः पयस्यमधुना निर्मितां गवां द्विजातये प्रयच्छति, तस्य कृते मिथ्यावचनं नाशं न याति। तं दातारं देवा ऋषयश्च पश्यन्ति, स च परमं पदं प्राप्नोति, यत्र सर्पन्ति घृतदुग्धनद्यो यत्र च ऋषयः सिद्धाः सुरयो नित्यं वसन्ति। तत्रैव तस्य गवां दातुः गमनं भवति। मधुगवां प्रसादेन, दश पूर्वजान् दश च उत्तरजान्, स्वं चैकविंशतितमं, शीघ्रं विष्णोर्लोकं नयति। अयनसंध्यादिषु, संक्रान्त्युत्सवेषु, ग्रहणेषु, दिनान्ते च, सततं दातव्या या, पात्रं दृष्ट्वा, बुद्धिमता सदा। श्रद्धया दातव्या सा, यतो हि सा भोगमोक्षदायिनी; सर्वकामफलप्रदा, सर्वपापहरिणी चोक्ता। मधुगवां प्रसादेन, सर्वमङ्गलं सम्पद्यते; वैष्णवं पदं प्राप्य, सर्वदुःखान्तो नश्यति। दशद्वादशसहस्रदशाष्टजन्मानि, तस्य दुःखं न भवति। यः कश्चिद् एतत् शृणोति वा पठति वा, तदर्थं मनसा च चिन्तयति, स दीर्घायुष्मान् सुखसम्पन्नः भूतले भवति, पश्चात् च स्वर्गे देवैः पूजितो दीर्घकालं वसति। इदानीं शृणु, राजन्, शर्करागवां विधानम्। यथार्थं वक्ष्यामि। पृथिव्याम् अजिनकुशैः सम्यक् लेपिता शर्करया निर्मिता गौः, चतुर्भारार्धमिते भारार्जिते चतुर्भागेन वत्सः। अर्धेन मध्यमा, एकेन न्यूना; वत्सः चतुर्थांशेनैव कर्तव्यः। ततः, राजेन्द्र, यथाशक्ति अष्टशतान्यधिकैः वा भारैः निर्मीयते। सर्वबीजानि चतुर्दिशं स्थापयित्वा, नासायां सुवर्णमुखं, नेत्रयोः मुक्ताफलानि स्थाप्य। मुखे च शरीरे च शर्करा, जिह्वा पिष्टेन कर्तव्या, चादरं कौशेयसूत्रं च, ग्रीवायां हारमलङ्कृतम्। इक्षुकाण्डपादाः, रजतखुरा, स्नेहपूर्णस्तन्यधारा, कर्णयोः पत्रैः शोभिता, श्वेतचामरैः भूषिता। पञ्चरत्नैः भूषिता वस्त्राच्छादिता, सुरभिपुष्पैः अलङ्कृता, विप्राय समर्पिता। स विप्रः वेदवेदाङ्गविद्, अग्निहोत्रधारी, कुलवती, दीनः, पण्डितः, सदाचारी, असूयकः न भवेत्; तस्मै दातव्या, न तु द्वेषिणे। संक्रान्त्यादिषु, शुभयोगे, दिनान्ते, यथाशक्ति, पात्रविप्रदर्शनसमये, गृह्यागतपण्डिते, पृष्ठभागं निरीक्ष्य, दातव्यं। प्राचीमुखः, गौः पूर्वाभिमुखी, वत्सः उत्तराभिमुखः स्थापनीयः। दानसमये विधिपूर्वकं मन्त्रान् जपेत्, विप्रं सम्यक् पूजयेत्, मुद्राभरणेन भूषयेत्। यथाशक्ति दानं दद्यात्, अमत्सरी, हस्ते पुष्पचन्दनैः दत्वा, गवां वदनं पश्येत्। विप्रः एकदिनं केवलं शर्करां भुञ्जीत, त्रिदिनं स्थातव्यम्; सा गौः सर्वपापं हरति, सर्वकामदायिनी। सर्वकामसिद्धिं लभते, न संशयः; दानदर्शिनः अपि परमं पदं प्राप्नुवन्ति। यः श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः विष्णोर्लोकं गच्छति। अधुना मधुगवां महिमानं शृणु। सर्वपापविनाशिनी मधुगवां वक्ष्यामि। षोडशपूर्णकुम्भैः सहितां मधुनैव सम्पूर्णां गवां निर्मीयात्। मुखं सुवर्णमयं, शृङ्गे अगुरुचन्दनसम्भूतौ। पादौ इक्षुकाण्डमयौ, श्वेतचादरैः आच्छादितौ। ओष्ठौ पुष्पमयौ, दन्ताः फलमयाः। कर्णौ पत्रैः शोभमानौ, सर्वतो यथायोग्यं व्यवस्थितौ। चतुर्दिशं तिलपत्रपात्राणि स्थापयेत्। ताम्रगवां निर्माय, सुरभिपुष्पैः पूजयित्वा, संक्रान्त्यादौ ग्रहणसमये, वा स्वेच्छया, विप्राय दीनाय वेदवेदाङ्गविदे अग्निहोत्रिणे दद्यात्। मन्त्रपूर्वकं, वस्त्रयुग्मेनाच्छाद्य, मुद्राभरणेन भूषयित्वा, आपोहिषेकपूर्वकं गवां समर्पयेत्। पितरः देवाश्च तुष्टाः भवन्तु; मधुगवे नमः। हे देवि, त्वां गृह्णामि, विशेषतः स्वगृहस्य हिताय। 'मधुवात्' इति मन्त्रेण, अपि च अशुचिः सन्, दद्यात्। एवं, राजन्, मधुगवां दानस्य, शर्करागवां दानस्य, मधुगवां दानस्य च महिमानं श्रुत्वा, यः श्रद्धया पठति, शृणोति, चिन्तयति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः, आयुष्मान्, सुखी, स्वर्गे च दीर्घकालं पूजितो वसति।