शृणु, राजन्, पवित्रस्य गुडगवां दानस्य विधानं यथावत्। तस्याः मुखं शृङ्गे च सुवर्णमयं कर्तव्यम्, दन्ताः रत्नमुक्तामयाः, ग्रीवा मणिभिः भूषिता, नासिका च सुगन्धद्रव्यैः अलङ्कर्तव्या। पुनः, शृङ्गेऽगरोत्तरकाष्ठमये, पृष्ठं ताम्रमयं, पुच्छं क्षौमवस्त्रमयं, सर्वाभरणैः च तां शोभयेत्। चरणे इक्षुकाण्डमये, खुरा रौप्यसम्भूताः, वासांसि च ऊर्णाजालानि रेशमसूत्राणि च धारयेत्; घण्टाभिः च चामरैः च भूषयेत्। कर्णौ उत्तमपत्रमयौ, स्तनौ नवनीतमयौ, विविधैः फलैः च पण्डितैः भूषयेत्। उत्तमा या गुडगवः, सा सदा चतुर्भिः प्रवाहैः युक्ता, तस्याः अर्धभागेन तूल्यमात्रया वत्सः चतुर्थांशेन निर्मीयते। मध्यमा तु तस्याः अर्धमात्रया, अधमा एकमात्रया, धनहीनः स्वशक्त्या, अथवा अष्टशतद्रव्येण निर्मीयात्। एवं कृत्वा, स्वगृहस्य समृद्ध्या सुगन्धपुष्पादिभिः पूजयित्वा, विप्राय समर्पयेत्। तस्मै विदुषे ब्राह्मणाय सह सहस्र सुवर्णैः, अथवा तदर्धेन, अथवा पुनः तदर्धेन दातव्यम्। अथवा शतद्रव्येण, अथवा पञ्चाशता, यथाशक्ति, गन्धपुष्पादिभिः, मुद्राभरणैः पत्राभरणैः च पूजयित्वा दद्यात्। छत्रपादुकादानं कृत्वा, अस्य मन्त्रम् उच्चारयेत्— "गुडगवः त्वं महाशक्तिः सर्वसमृद्धिदायिनी, शुभदा च।" ततः, "एतस्मिन्न् दानेन, भगवति पृथिवि, अन्नपानं मे ददातु," इति मन्त्रम् पठित्वा, दाता पूर्वदिशं मुखं कृत्वा विप्राय दद्यात्। यत् किञ्चिद् वाचा, कर्मणा, मनसा, तुलायां, तराजुना, वा कन्यार्थे प्रतिज्ञातम्, तत्र यद्यपि मिथ्यावचनं कृतम्, तस्यापि नाशः न भवति गुडगवां दानेन। यः ददाति, सः परं स्थानं प्राप्नोति, यत्र घृतक्षीरनदीः प्रवहन्ति, यत्र ऋषयः, सिद्धाः, मुनयः गच्छन्ति, तत्र ते दातारः यान्ति। अस्य गुडगवां दानस्य प्रसादेन, दश पूर्वजान्, दश उत्तरजान्, आत्मानं च—एकविंशतिं—विष्णुलोकं शीघ्रं नयति। अयनसंधिषु, विषुवेषु, ग्रहणेषु, दिवसान्ते च, सदा पात्रदर्शनेन दातव्यम्। श्रद्धया दत्तं, भोगमोक्षदं, सर्वकामदं, सर्वपापहरं च सदा स्मृतम्। अस्य प्रसादेन सर्वमङ्गलं लभ्यते, वैष्णवपदं प्राप्य, दुःखान्तो विनश्यति। दश, द्वादशसहस्र, दश, अष्ट जन्मसु, तस्मिन्काले न दुःखं, न क्लेशः, नापद् भवति। यः शृणोति, पठति, वा सम्यक्, मनसा अनुसन्धत्ते, सः दीर्घायुष्मान् सुखी भवति, पश्चात् स्वर्गे देवादिभिः पूज्यते। ततः, होता उवाच—"इदानीं, राजन्, शृणु शर्करागवां यथावत्। सा भूमौ कृष्णमृगचर्मकुशैः लेपिता आच्छादिता च भवति। चतुर्भारान् तूल्यमात्रान् शर्करागवां कुर्वीत, वत्सः चतुर्थांशेन। तस्याः अर्धमात्रा मध्यमा, एकमात्रा अधमा; वत्सः अपि चतुर्थांशेनैव। अथ, अष्टशतद्रव्येण, वा अधिकेन स्वशक्त्या यत्नः कर्तव्यः। सर्वेषु दिशासु सर्वबीजानि स्थापयेत्, नासाग्रे सुवर्णमुखं, नेत्रयोः मुक्ताफलानि स्थापयेत्। शर्करया मुखं च शरीरं निर्मीय, जिह्वा पिष्टमयी, ऊर्णाजालं रेशमसूत्रं च, ग्रीवायां हारः च धार्यः। इक्षुकाण्डपादाः, रौप्यखुराः, नवनीतपूरितस्तन्याः, पत्रशोभितकर्णाः, श्वेतचामरैः भूषिताः। पञ्चरत्नैः संयुताः, वस्त्रैः आच्छादिताः, गन्धपुष्पैः अलङ्कृताः, विप्राय समर्पणीयाः। सः विप्रः विद्वान्, दरिद्रः, गुणवान्, वेदवेदाङ्गविद्, अग्निहोत्री, सपरिवारः, अकुपथाचारी च भूत्वा पात्रः; असूयकविप्राय न दातव्यम्। अयनसंधिषु, विषुवेषु, शुभयोगेषु, दिवसान्ते वा, यथाशक्ति दातव्यम्। पात्रविप्रदर्शनं कृत्वा, गृहे विदुषि अतिथौ, पुच्छभागं परीक्ष्य, यथायोग्यं दद्यात्। पूर्वाभिमुखः, अथवा उत्तराभिमुखः, गवां पूर्वे, वत्सस्योत्तरदिशि स्थाप्यते। दानकाले निर्दिष्टमन्त्रं जपेत्, विप्रं सम्यक् पूजयेत्, मुद्राभरणैः कर्णाभरणैः च अलङ्कुर्यात्। यथाशक्ति मुक्तहस्तेन दद्यात्, गन्धपुष्पचन्दनैः पूजयित्वा गवां मुखं पश्येत्। विप्रः एकदिनं केवलं शर्करां भुञ्जीत, त्रिदिनं तिष्ठेत्; सा गवः सर्वपापं हन्ति, सर्वकामदायिनी च। सर्वकामसिद्धिः लभ्यते, न संशयः; दानदर्शिनः अपि परमं स्थानं यान्ति। यः श्रद्धया शृणोति, पठति वा, सः सर्वपापैः विमुक्तः विष्णुलोकं गच्छति।" इदानीं मधुगवां दानस्य माहात्म्यं शृणु। सा सर्वपापविनाशिनी मधुगवः षोडशपूर्णकलशैः सम्यक् निर्मीयते। तस्या मुखं सुवर्णमयं, शृङ्गेऽगरुचन्दनकाष्ठमये कर्तव्ये। चरणे इक्षुकाण्डमये, श्वेतवस्त्रैः आच्छादिते। ओष्ठौ पुष्पमयी, दन्ताः फलमयाः स्मृताः। एवं राजन्, गुडगवां, शर्करागवां, मधुगवां च यथाविधि निर्माय, निर्दिष्टकाले, पात्रविप्राय श्रद्धया समर्पयित्वा, यः ददाति, सः सर्वपापैः विमुक्तः, सर्वकामसमृद्धिम्, स्वर्गलोकं च विष्णुपदं प्राप्नोति, तत्र देवैः आदरात् पूज्यते।