स्वर्गकामः सदा सस्नेहम् अमृतदुग्धदायिनीं गावं दद्यात्। तस्य दानदिने दाता च प्रतिग्राही चैकभुक्तव्रतं कुर्वीताम्। यः तद्गवां दानं पश्येत्, स अपि परमां गतिं प्राप्नोति। ततः पूर्वोक्तैः मन्त्रैः प्राज्ञः तस्याः स्तुतिं कुर्यात्। दश पूर्वजान्, दश उत्तरजान्, आत्मानं च एकविंशंति, एवम् एव समर्पयेत्। एषा ते, राजन्, अमृतदुग्धदायिनी गवां परमोत्कृष्टा महिमा मया वर्णिता। यः श्रद्धया प्रतिदिनं शृणोति वा पठति, स पुण्यश्लाघ्यं फलम् आप्नोति। एवं श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वसंवादे अमृतदुग्धगवांदानमहिमा नाम एकशतैकाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः होता उवाच—शृणु राजन्, इदानीं शर्करागवां महिमानं वक्ष्यामि, या सर्वकामप्रदा। अस्मिन् अपि, अनुलिप्ते भूमौ, कृष्णाजिनकुशाच्छादिते, वस्त्रं विस्तार्य, बहुशः शर्करां स्थापयेत्। तत्र सर्वाङ्गसम्पूर्णां शर्करामयीं गवां निर्मायेत्। तस्याः मुखं शृङ्गे च सुवर्णमयम्, दन्ताः रत्नमौक्तिकमयाः, ग्रीवा रत्नमालया भूषिता, नासिका सुगन्धद्रव्यैः अलङ्कृता। शृङ्गेऽगरोदरु, पृष्ठं ताम्रं, पुच्छं कर्पाससूत्रं, सर्वाभरणैः शोभिता सा भवेत्। पादाः इक्षुरससम्भूताः, खुराः रजतमयाः, ऊर्णावस्त्रैः पटैश्च आवृता, घण्टायूथिकचामरैः अलङ्कृता। कर्णौ उत्तमपत्रैः, स्तनौ नवमक्खनसम्भूतौ, विविधफलैः च भूष्येत्। उत्तमा शर्करागवां सदा चतुर्धारायुक्ता, अर्धभारेण तस्याः वत्सः चतुर्थांशेन निर्मीयते। मध्यमाया अर्धभारसम्भूता, कनिष्ठा तु एकभारसम्भूता; यः अल्पधनः स यथाशक्ति, अथवा अष्टशतान्येन, ताम् अपि निर्मायेत्। ततः स्वधनानुसारं गन्धपुष्पादिभिः पूज्य, विप्राय दद्यात्। सहस्र सुवर्णैः, अथवा तस्य अर्धेन, अथवा पुनः अर्धेन, विदुषे विप्राय दद्यात्। अथवा शतद्वयं वा, अथवा पञ्चाशता, यथाशक्ति, गन्धपुष्पादिभिः पूज्य, मुद्रिकाकुण्डलपत्राभरणैः सह दद्यात्। छत्रपादत्राणं दत्त्वा, मन्त्रं पठेत्—"मधुरगवां महाशक्ते, सर्वसमृद्धिदायिनि, शुभे।" "एतेन दानेन, भूमे, अन्नसमृद्धिं मे प्रयच्छ।" इति मन्त्रं जपित्वा, दाता पूर्वाभिमुखः, विप्राय दद्यात्। यत् किञ्चिद् वाचा, कर्मणा, मनसा, तुलायां तुलेन, मानपात्रेण, कन्यार्थं प्रतिज्ञातं, तत्रापि यदि मिथ्यावचनं जातं, तदपि शर्करागवांदानेन नश्यति न तु दुष्फलं भवति। यः शर्करागवां ददाति, स दृष्टः साक्षात् परमां गतिं लभते—यत्र घृतदुग्धनद्यः प्रवहन्ति, यत्र ऋषयः सिद्धाः सन्ति, तत्र गवांदाता गच्छति। शर्करागवांदानेन दश पूर्वजान्, दश उत्तरजान्, आत्मानं एकविंशंति विष्णुलोकं शीघ्रं नयति। अयनसंध्यादिषु, ग्रहणेषु, दिनान्ते, यदा युक्तं पात्रं दृष्ट्वा, श्रद्धया सदा दद्यात्। सा भोगमोक्षप्रदायिनी, सर्वकामदायिनी, सर्वपापहरिणी, श्रेयस्करी च उच्यते। शर्करागवांदानेन सर्वश्रीः सम्पद्यते, वैष्णवं पदं प्राप्य, सर्वदुःखान्तः स्यात्। दश, द्वादशसहस्र, दश, अष्ट जन्मसु, तस्य दुःखदुःखभाग्यं न भवति। यः एतत् पठति वा शृणोति, मनसा अन्वेति, स आयुष्मान्, श्रीमान्, इह चिरं जीवति, परत्र स्वर्गे देवादिभिः पूज्यते। पुनरपि, होता उवाच—राजन्, शर्करागवां यथारूपं शृणु। भूमौ अनुलिप्ते, कृष्णाजिनकुशसंवृते, शर्करायाः चतुर्भारसम्भूतां गवां निर्मायेत्, तस्याः चतुर्थांशेन वत्सः। अर्धेन मध्यमां, एकेन कनिष्ठां, तद्वत् वत्सं चतुर्थांशेन। अष्टशतान्येन वा अधिकेन, यथाशक्ति, तां सम्प्रयत्नेन निर्मायेत्। सर्वेषां दिशां बीजानि निक्षिप्य, नासायां सुवर्णमुखं, नेत्रयोः मौक्तिकद्वयं स्थापयेत्। मुखं देहश्च शर्करायाः, जिह्वा च पिष्टसम्भूता, ऊर्णावस्त्रैः पटैः च, ग्रीवायां हारैः भूषयेत्। इक्षुपादाः, रजतखुराः, नवमक्खनस्तनौ, उत्तमपत्रकर्णौ, श्वेतचामरैः अलङ्कृता। पञ्चरत्नैः संयुत्ता, वस्त्रैः आवृता, सुगन्धपुष्पैः भूषिता, विप्राय दद्यात्। सा गवां विदुषे, निर्धनाय, सदाचराय, वेदवेदाङ्गविदुषे, अग्निहोत्रिणे, कुलीनाय, अकुप्राय विप्राय, कदापि न स्पर्धिनः विप्राय दातव्या। अयनसंध्यादिषु, शुभकाले, यथाशक्ति, पात्रं दृष्ट्वा, अतिथिं विदुषं गृह्य, वत्सपृष्ठं निरीक्ष्य, यथान्यायं दद्यात्। पूर्वाभिमुखः, अथवा उत्तराभिमुखः, गवां पूर्वदिशि स्थापयेत्, वत्सं उत्तरदिशि स्थापयेत्। एवं श्रीवराहपुराणे शर्करागवांदानस्य परमं माहात्म्यं महता श्रद्धया वर्णितम्।