एकदा राजा भगवानं प्रार्थयामास—“भो भगवान्, ब्राह्मणेषु भूमिं दातुमिच्छामि।” तस्य सततं भोजनदानस्य महत्त्वं वक्तुं, अन्यः राजन् उवाच—“सर्वदा भोजनं ददातु, यत् सर्वकाले सुखदं भवति। सर्वेषु दानेषु भोजनदानं श्रेष्ठतमं। अतः सर्वयत्नेन भोजनं दातव्यं, उत्तमजन्मन्।” ततः रत्नानि, वस्त्राणि, भूषणानि, नगराणि च, तथा गजाः, कृष्णाजिनानि च ब्राह्मणाय समर्पितानि। राजा स्वस्य पुरोहितं वसिष्ठं, मन्त्रपठने अग्रगण्यं, समभाषत। स राजा द्विजातिभ्यः सुवर्णरजतताम्रैः यज्ञान् कृतवान्। किन्तु, द्रव्यस्य अल्पत्वं ज्ञात्वा, भगवान् भोजनं न अदात्। ततः, देवी, कालप्रभावेन च दैवेन मृत्युः आगतः। राजा तीव्रं क्षुधया तृष्णया च पीडितः। तत्र, पूर्वजन्मनः रूपं यत् पूर्वं दग्धं, तद् पुनः प्रकटितम्। राजा दिव्यरथं पुनः आरोह्य स्वर्गं गच्छति। वसिष्ठः महात्मा तस्य अस्थीनि तत्र चाट्यमानानि दृष्टवान्। तदा वसिष्ठेन महात्मना उक्तः राजा—“भो भगवन्, अहं क्षुधितः, पूर्वे भोजनं वा पानं वा न प्राप्तवान्।” तस्य उत्तरं दातुं, वसिष्ठः महर्षिः उवाच—“राजन्, किम् अहं ते करवानि, विशेषतः क्षुधितस्य ते? रत्नैः सुवर्णेन च दत्त्वा मानवः समृद्धिम् आप्नोति। किन्तु, राजन्, त्वं अल्पं अपि न अदात्, तद् तु तुच्छं मन्ये, नराधिप। अद्य दानं विना आगतः, यत् पृच्छामि तद् वद।” वसिष्ठः पुनः उवाच—“शृणु, नरसिंह, पापरहित, यथा कथयामि। स राजा स्वयम् महायज्ञं, सर्वमेधं, आचरितवान्। तथापि, भोजनं न अदात्, तुच्छं मन्ये, यथा त्वम्। पुण्यकर्माणि कृत्वा विनीताश्वः, नृपश्रेष्ठः, पृथिव्याः अधिपः अभवत्। स अपि, क्षुधया पीडितः, तेनैव मार्गे गतः, राजन्।” राजा सूर्यवत् दीप्तः दिव्यरथेन गतः। तत्र सः स्वस्य कुलपुरोहितं, ऋत्विजं, जाह्नवीतीरे दृष्टवान्। सः पुरोहितं पप्रच्छ—“मम क्षुधायाः कारणं किम्?” पुरोहितः उवाच—“राजन्, घृतदायिनी गौः, गौः, मधुदायिनी गौः च। यावत् सूर्यः प्रकाशते, यावत् चन्द्रः प्रकाशते।” विनीताश्वः पप्रच्छ—“सः स्वर्गं भोक्ते वा, ब्राह्मणश्रेष्ठ, वद यथा पृच्छामि।” पुरोहितः उवाच—“चत्वारः कुडवाः एकं प्रस्थं भवन्ति, इति निश्चितम्। सोडशभागैः गौः निर्मिता भवेत्, चतुर्भिः वत्सः। पुच्छे रत्नमण्डितं घंटाभरणं स्थाप्यं। ताम्रपात्रे दुग्धं क्षीरं कर्तव्यम्, रजतः पादः, यथापूर्वं गौः। कृष्णाजिनेन गौः वस्त्रं शुभं रम्यं च स्थाप्यं। सर्वौषधिभिः युक्ता गौः मन्त्रैः शुद्धा दातव्या। सर्वं कार्यं साध्यं, तिलगौः द्विजातिभ्यः समर्प्यते। देवी, मम तिलगौः गृह्यताम्, नमस्ते। सर्वपापविमुक्तः विष्णोर्लोकं प्राप्नोति।” एवं राजा भोजनदानस्य महत्त्वं, तिलगौः दानस्य विधिं च शृण्वन्, धर्ममार्गे गतः, सर्वपापविमुक्तः विष्णोर्लोकं प्राप्तवान्।