रुद्रस्य जलैः, विद्या-प्राप्त्यर्थं च लोकपालत्व-सिद्ध्यर्थं, विधिना कृताभिषेकः स ब्राह्मणः समृद्धधीः ज्ञानस्य निर्बन्धं न प्राप्नोति। स तु तत्क्षणादेव विष्णुतुल्यः भवति, वा राजत्वं प्राप्नोति; यश्च विधिप्रज्ञः स्वशास्त्रानुसारं पूजां कुर्यात्। एवं देवतानां लोकपालानां च शान्तचित्तेन पूजनं कृत्वा, अग्नये वरुणाय च वायुनिर्दग्धेभ्यश्च विधिपूर्वकं हविरार्पणं विधीयते। ततः सोमेन पुष्टः स विज्ञः नियतव्रतानि पठेत्। अनन्तरं रुद्रं, आदित्यं, अग्निं, लोकपालांश्च आह्वयेत्। एवं व्रतं घोषयित्वा होमकर्माचरेत्। षोडशाक्षरमन्त्रेण ज्वलन्मध्ये वह्नौ हविः समर्पयेत्। त्रिभिः आहुतिभिः देवदेवस्य सन्निधौ हुतं भवेत्। राजा च गजाश्व-रथ-हेमग्रामदानं दद्यात्। एवं यत् पुण्यं समुत्पद्यते तस्य माहात्म्यं पृथिव्यां प्रसिद्धं भवति। मनसा दीक्षितः सन् यः पुनः वराहश्रवणं करोति, तस्य पुण्यलाभः भवति। पुष्करे, प्रयागे, सिन्धुसंगमे च पाठः कार्यः। ग्रहणेषु, अयनान्तेषु च पाठिनां यत् फलम्, तदेव लभ्यते। देवाः अपि तपः कृत्वा, चिन्तयन्ति च वदन्ति च—कदा वयं देहं त्यक्त्वा षोडशधा वराहं प्राप्स्यामः? वयं परं धाम गमिष्यामः, यतः पुनरावृत्तिर्नास्ति। अत्रापि प्राचीनमेकं आख्यानं कथ्यते। श्वेतः नाम महान् कीर्तिमान् राजा स्वर्गे निवसति स्म। स सर्वां पृथिवीं पुष्पितवृक्षवनोपेतां दातुमिच्छति स्म, हे देवि। स भगवान् ब्राह्मणेभ्यः पृथिवीं दातुमिच्छति स्म। सदा अन्नदानं कुरु, यः सर्वदा सुखदं भवति, इति तस्मै उक्तम्। सर्वेषां दानानां मध्ये अन्नदानं श्रेष्ठतमम्। तस्मात् सर्वयत्नेन अन्नदानं कुरु, हे महाभाग। रत्नानि, वस्त्राणि, भूषणानि, पुरीश्च शोभनाः, गजानि च चर्माणि च ब्राह्मणेभ्यः दत्तानि। स तु वसिष्ठं पुरोहितं मन्त्रविदां श्रेष्ठं समुपगम्य उक्तवान्। सोऽपि सुवर्ण-रजत-ताम्रैः द्विजातिभ्यः यज्ञं कृत्वा, द्रव्यस्य अल्पत्वं ज्ञात्वा, अन्नं न दत्तवान्। ततः, हे देवि, कालस्य दैवस्य च प्रभावात् मृत्युः आगतः। स तु तत्र क्षुधया पीडितः, तृष्णया च विशेषतः। पूर्वजन्मनः रूपं दीर्घकालं दग्धं तत्र प्रादुरभवत्। राजा पुनः दिव्यरथमारुह्य स्वर्गं प्राप्तवान्। वसिष्ठः महात्मा तानि अस्थीनि लिलिहान् दृष्टवान्। तदा महात्मना वसिष्ठेन एवमुक्तः स राजा—"भगवन्, अहं क्षुधितः, पूर्वं च मया न खाद्यं न पेयं लब्धम्"। तदा वसिष्ठः तं पप्रच्छ—"राजन्, किं ते करवानि, विशेषतः त्वं क्षुधितः सन्? रत्नस्वर्णदानात् पुरुषः समृद्धिमाप्नोति; त्वं तु, राजन्, अल्पमपि न दत्तवान्, तस्य तु तुच्छत्वेन मन्यसे, नृपते। अद्य दानं विना आगतः सन्, यद् पृच्छामि, तद् वद।" एवं, शास्त्रविहितेन विधानक्रमेण, दानस्य, पूजनस्य, व्रतस्य, होमस्य च माहात्म्यं, तथा अन्नदानस्य परमत्वं, श्वेतराज्ञः चरितेन अपि प्रतिपादितम्।