वराहपुराणम्

स धर्मज्ञः पुरुषः सर्वतोमुखेषु विधिवत् प्रतिष्ठितान् धनदं चोत्तरदिक्प्रदेशे स्थापयेत्, ईशानदिग्भागे रुद्रं च नियोजयेत्। एवं दिशां क्षेत्रेषु सम्यग् पूजनं विधिना कुर्यात्। पद्ममध्यभागे च विष्णुं परमेश्वरं सम्यक् पूजयेत्। अनिरुद्धं पश्चिमदिशि पूजयेत्, तथैवोत्तरदिशि अपि। ईशानकोणे शङ्खं स्थापयेत्, आग्नेयकोणे चक्रं नियोजयेत्। पुनरपि, नैऋत्यदिशि गदां स्थापयेत्, दक्षिणदिशि गरुडं च। देवस्य पुरतः धनुषं खड्गं च स्थापयेत्, तत्रैव श्रीवत्सं कौस्तुभं च नवमं विधिना नियोजयेत्। एवं सम्यक् विधिपूर्वकं जनार्दनं देवानां नाथं पूजयेत्। समृद्धिकामः स इन्द्रपात्रेण स्नापयेत्। मृत्युञ्जयार्थं यमतोयेनाभिषेकं कुर्यात्। शान्त्यर्थं वारुणतोयेन शीघ्रं स्नपनं, पापविनाशनाय वायुतोयेन च। ज्ञानप्राप्तये च लोकपालत्वलाभाय रुद्रतोयेन स्नापयेत्। एवं समृद्धिवान् प्राज्ञो ब्राह्मणः ज्ञानसंपन्नः स्यात्। स तु क्षणेन विष्णुतुल्यः भवति, अथवा राजा अपि भवेत्; यः कर्मज्ञः स्वशास्त्रविधिना पूजनं कुर्यात्। एवं समाहितचित्तः देवतान् लोकपालांश्च पूजयित्वा, अग्निवरुणवायुभिः दग्धानां हविर्यजनं विधिना सम्यक् कुर्यात्। ततः सोमेन पुष्टः स व्रतानि यथाविधि जपेत्। अनन्तरं रुद्रादित्याग्नीन् ग्रहपालांश्चाह्वयेत्। एवं व्रतं उद्घोष्य पश्चात् होमं कुर्यात्। षोडशाक्षरमन्त्रेण दीप्ते वह्नौ आहुतीः समर्पयेत्। त्रिभिः हविः समर्पणैः, स देवदेवस्य संनिधौ पूजनं कुर्यात्। राजा तत्र ह्यश्वगजैर्युक्तैः स्वर्णनगरैः सह दानं दद्यात्। एतेन क्रियाफलं यद् उत्पद्यते, तस्य माहात्म्यं पृथिव्यां प्रकाशते। यः मनसा दीक्षितः सन् वराहश्रवणं पुनः कुर्यात्। पुष्करे, प्रयागे, सिन्धुसंगमे च जपं सम्यक् कुर्यात्। ग्रहणे, संक्रान्तौ च, यः पठति, तस्य फलं महान् भवति। देवाः अपि तपः कृत्वा एवं चिन्तयन्ति, वदन्ति च—कदा वयं शरीरं त्यक्त्वा षोडशधा वराहं प्राप्स्यामः? वयं परमं पदं यास्यामः, यतः पुनरावृत्तिर्नास्ति। इहापि पुरातनं चरितं कथ्यते। स्वेतनामा राजा दिविषि प्रतिष्ठितः स महान् कीर्तिमान् आसीत्। स सर्वां पृथिवीं पुष्पितवृक्षवनसहितां दातुमिच्छति स्म, हे देवि। स भगवानं उवाच—"भूमिं ब्राह्मणेभ्यः दातुमिच्छामि।" सदा अन्नदानं कुर्यात्, यत् सर्वदा सुखदं भवति। सर्वेषां दानानां मध्ये अन्नदानं श्रेष्ठम्। तस्मात् प्रयत्नेन अन्नं ददातु, हे महाभाग। रत्नानि, वस्त्राणि, भूषणानि, रम्यनगराणि, गजान् च चर्माणि च ब्राह्मणाय दत्तानि। स तु वसिष्ठं मन्त्रिणं मन्त्रवितां श्रेष्ठं इत्युवाच। सुवर्णरजतताम्रैः द्विजातीनां यज्ञान् कृत्वा, अल्पं द्रव्यं ज्ञात्वा, स प्रभुः अन्नं न दत्तवान्। ततः, हे देवि, कालवशात् मृत्युः तत्र समुपस्थितः।