भगवतः नग्नव्रतमथ कपालधारणं तव च पिङ्गलव्रतं कृतमिति देवाः सम्यक् प्रणम्य प्रोचुः। त्वां पुरस्तात् स्थापयित्वा, भगवन्, ये यथाविधि पूजां कुर्वन्ति, तैः त्वं पूज्यसे। ततः, “संक्षेपेण यथाविधिं ब्रूहि, महादेव,” इति देवाः पप्रच्छुः। तेषां जयशब्देन प्रसन्नः स भगवान् कैलासगिरिं स्वं निवासं जगाम। देवाः अपि स्वस्वस्थानानि गत्वा, यथागतम् आकाशं प्राप्तवन्तः। भगवतः सर्वाणि कर्माणि यानि तानि भूमौ प्रसिद्धानि अभवन्। एवं श्रीवराहपुराणे रुद्रमाहात्म्याख्यं सप्तनवतितमं अध्यायं समाप्तम्। अथ पर्वतोद्धाटनं नाम अध्यायः आरभ्यते। तत्र सति सत्यताप इति ब्राह्मणः कश्चित् लोभपरः बभूव। दुर्वासा मुनिः व्रतपरायणः हिमवतः शिखरं जगाम। तं पुरुषं कः, कथय, महाभाग, सत्यतापः हि पूर्वं भृगुवंशे जातः ब्राह्मणः आसीत्। सः पापकृत्सङ्गेन पापकृत् इव जातः। दुर्वाससमुचितोपदेशेन सः प्रकाशितः। तस्याः सरितः तीरे चित्रशिला नाम दिव्या शिला, हे पृथिवि, अस्ति। तत्र सत्यतापः महातपस्वी तपः आस्थाय स्थितः। स मुनिः वामाङ्गुलिमेकां छित्त्वा निष्क्रान्तवान्। तत्र न रक्तं न मांसं न मज्जा दृष्टम्। तस्मिन् शुभवटमूले किन्नरयुगलं तिष्ठति स्म। प्रभाते स्फुटप्रभायाम् इन्द्रलोकं प्राप्तवन्तौ स्मृतौ। तत्र ताभ्यां पृष्टं—“किं किञ्चिदत्र अद्भुतं नूतनं वदताम्।” तौ तिष्ठन्तौ किन्नरौ वचनमूचतुः। तयोः सत्यतापस्य यदुक्तं, शुभे, तदिदम्—पुष्यभद्रायाः तटे महदद्भुतं दृष्टम्। तौ यदशृणुतां भस्मप्रवाहस्य तदाख्याताम्। “आगच्छ विष्णो, हिमवतः पार्श्वे उत्तमे गच्छामः” इति उक्ते, विष्णुः वराहरूपं धारयामास। वराहरूपेण विष्णुः मुनीनां दृष्टिपथे तस्थौ। एतस्मिन्नन्तरे इन्द्रः धनुष्पाणिः तीक्ष्णबाणैः वनमध्यगतः आसीत्। “भगवन्, अत्र त्वं महावराहरूपेण दृष्टः” इति उक्ते, स मुनिः तत्रैव चिन्तां चकार। “अन्यथा मम गृहम् नूनं क्षुधया नश्येत्, न संशयः।” स निर्णयं न प्राप, क्षणादन्यद्भावमगमत्। तस्य चक्षूंषि चलिषु स्थिता, जिह्वा वक्तुमिच्छति, स विसृष्टस्य कामयते। “देव, त्वां यदहं पश्यामि, तत् पृथिव्यां परमं वरं नास्ति।” “मम द्वितीयं वरं मोक्षः स्यात्, मोक्षं प्राप्नुयाम्” इति स प्रार्थयत्। स देवः अदृश्यः सन् तत्रैव स्थित्वा निर्गतः। यावत् स महर्षिः तस्मिन् शुभस्थले स्थितः, तावत् तस्य कार्यं सिद्धम्। स पवित्रतीर्थसङ्ग्रहणार्थं पृथिवीं प्रदक्षिणीकृत्य, पाद्य–अर्घ्य–गवां दानादिकं कृत्वा, उपाविशत्। तत्र स विनीतः, अञ्जलिं कृत्वा स्थितः, तस्मै भगवान् उवाच—“पुत्र, तपसा सिद्धोऽसि, ब्रह्मणि लीनोऽसि, साधो।