द्वादशवर्षाणि यथाक्रमं यथासमेतेषु सीमापालसमूहैः सह, तदा पापनाशनं पुण्यतीर्थं कपालमोचनं अभवद्। तत्र रुद्रः ब्रह्महत्या-पापात् विमुक्तः शुद्धिं प्राप्तवान्। यत्र भक्तिपरः पुरुषः, ब्रह्महत्या-पापी अपि, स्नानादिना शुद्धिं लभते। देवैः सह समागतः रुद्रः इदं वचनं अब्रवीत्— "हे रुद्र, विशालनेत्र, लोकमार्गे स्थितः—" "हे रुद्र, विषमनेत्र, लोकमार्गे स्थितः, हस्ते कपालं धारयन्, कपालहस्तः उग्रः—" "यत् तव हिमालयस्य शिखरे कपिलं अभवत्—" "अधुना अस्मिन पुण्यतीर्थे शुद्धः जातः, कायशुद्धिः प्राप्ता।" "ये देवाः त्वां प्रथमं स्थापयित्वा विधिवत् पूजयन्ति—" "यः व्रतं ते स्थापितं, तानि व्रतानि ते पुत्र, विधिना कुर्वन्ति।" "नग्नव्रतं कपालधारणं, कपिलव्रतं च यत् त्वया कृतं—" "मां प्रथमं स्थापयित्वा, हे देव, ते विधिवत् त्वां पूजयन्ति।" "संपूर्णविधिं संक्षेपेण ब्रूहि, हे महादेव।" देवैः जयशब्देन तुष्टः रुद्रः कैलासस्थितं स्वगृहं अगच्छत्। देवाः अपि स्वस्थानं, आकाशं च, यथागतं जग्मुः। यानि देवस्य कर्माणि तत्र, तानि भूमौ प्रसिद्धानि अभवन्। एवं श्रीवराहपुराणे रुद्रमहात्म्यवर्णनं सप्तनवत्युत्तरशततमं अध्यायः समाप्तः। अथ पर्वतोपाख्यानं आरभ्यते। तत्र एकः ब्राह्मणः सत्यतपः नाम, लोभयुक्तः अभवत्। दुर्वासा स्वव्रतसिद्ध्यर्थं हिमवतः पर्वतं अगच्छत्। "कथय, हे तेजस्विन, कः सः पुरुषः? महती मे जिज्ञासा, सत्यतपः पूर्वं भृगुवंशजः ब्राह्मणः अभवत्।" दुष्टैः सह संगम्य दुष्टवत् अभवत्। दुर्वासायाः शिक्षया सः तेजस्वी अभवत्। तस्य तटस्थे दिव्या चित्रशिला अस्ति, हे पृथिवि। तत्र सत्यतपः महातपस्वी, तपः कुर्वन् स्थितः। मुनिः वामांङ्गुष्ठं छित्त्वा तस्य न रक्तं, न मांसं, न मज्जा दृष्टं। तत्र पुण्यवटस्य समीपे किंनरयुग्मं स्थितम्। प्रभाते विशुद्धप्रभायाम्, तौ किंनरौ इन्द्रलोकं प्राप्तौ स्मृतौ। तौ पृष्टौ—"अत्र किं अद्भुतं, अप्राप्तपूर्वं वदताम्।" तत्र स्थित्वा किंनरौ इदं वचनं अब्रूताम्। यद् सत्यतपं विषये उक्तं, हे शुभे, तद् इदम्— पुष्यभद्रायाः तटे महद् अद्भुतं अभवत्। तौ यद् भस्मप्रवाहं श्रुतं, तत् सर्वं उक्तवन्तौ। "आगच्छ, हे विष्णो, हिमवतः उत्तमं पार्श्वं गच्छाम।" इति उक्ते विष्णुः वराहरूपं धारयामास। वराहरूपेण विष्णुः मुनीनां दृष्टिपथे स्थितः। तस्मिन्नेव काले इन्द्रः धनुः तीक्ष्णबाणैः वनं प्रविष्टः। "हे प्रभो, अत्र त्वं महावीर्यं वराहरूपेण दृष्टः।" इति उक्तः मुनिः तत्रैव विचारयामास। "अन्यथा मे कुटुम्बं नूनं क्षुधया विनश्येत्—न संशयः।" इति कथा प्रवाहः।