कुतूहलवशात् तदा ब्रह्मा भगवान् तम् अङ्के कृत्वा स्वस्कन्धे स्थापयामास। तस्य जन्मकाले पञ्चमं शिरः एवं वाक्यम् अवदत्— "कपालिन्, रुद्र, बभ्रु, भव, कैरात, सुव्रत।" एवं सम्बोधितः रुद्रः तेनैव भविष्यन्नामभिः प्रसिद्धः अभवत्। ततः स बुद्धिमान् रुद्रः सव्याङ्गुष्ठनखेन प्राजापत्यं शिरः ताडितवान्। यदा तत् प्राजापत्यं शिरः छिन्नम् अभवत्, त्रिनेत्रः स भगवान् तत्र स्थितवान्। तदा रुद्रः उवाच— "मम एषः पातकः कथं नश्येत्? ब्रूहि धर्मज्ञ।" ब्रह्मा उवाच— "युक्तया नियमेन च तपसा च स्वशक्त्या त्वया एषः दोषः नश्यति।" एवं ब्रह्मणा निराकाररूपेण उक्तः रुद्रः तत्र स्थित्वा महादेवः तद् शिरः त्रिधा विभक्तवान्। तस्य केशैः यज्ञसूत्रं निर्मितवान्, महास्थिभिः च महाजपमालां कृतवान्। अन्यं खण्डं भित्त्वा जटासु न्यवेशयत्। ततः सः पुण्ये सप्तद्वीपे पुण्यतीर्थेषु सततम् अप्लुतवान्। सः सरस्वतीं गतवान्, तस्मात् यमुनासङ्गमे च। ततः वितस्ता, चन्द्रभागा, गोमती, सिन्धुं च अगच्छत्। ततः नेपालम् अगच्छत्, तस्मात् रुद्रस्य महाक्षेत्रम्। ततः महेश्वरं, ततोऽनन्तरं पुण्यगयाम् अगच्छत्। एवं सः, प्रजापते, सर्वं विश्वं शीघ्रं सञ्चरन् अभवत्। तस्य वस्त्रं केवलं कौपीनमासीत्; नग्नः सः कपालधारी तपस्वी अभवत्। यदा तत् पतितम्, हे देवि, सः पुनः नग्नः कपालधारी अभवत्। द्वौ वर्षौ हरः स्वयम् तीर्थात् तीर्थं सञ्चरन् कपालं त्यक्तुम् इच्छन् विचरन्, तद् हस्तात् न पतितम्। पुनः द्वौ वर्षौ सः सर्वं विश्वं तीर्थार्थं विचरन्, तदपि हस्तात् न पतितम्। ततः एकवर्षम् हिमालये स्थितवान्। पुनः द्वौ वर्षौ परमेश्वरः वृषाकपिः विचरन् अभवत्। एवं द्वादशे वर्षे, पर्वते किञ्चिद् काले गते, हे सुन्दरी, यावत् देवानाम् ईश्वरः गङ्गायाम् अप्लुतवान्, तदा तत् तीर्थं कपालमोचनम् इति प्रसिद्धं परमपुण्यस्थानम् अभवत्। सः हरिहरतीर्थं गतवान्, तत्र दिव्यतीर्थे स्नात्वा, त्रिजलेश्वराख्ये स्थले स्नात्वा प्रणम्य च। द्वादशवर्षे समाप्ते, गणैर् सह, तत् पुण्यतीर्थं कपालमोचनं समुत्पन्नम्, यत् पापनाशनम्। तत्र रुद्रः ब्रह्महत्यापातकात् विमुक्तः शुद्धिं प्राप्तवान्। यत्र भक्त्या निमग्नः मानवः, ब्रह्महन्ता अपि, शुद्धिं लभते। तत्र देवैः सह समागत्य, तं वचनं ऊचुः— "हे रुद्र, विश्वपथे स्थितः, विशाललोचन, कपालहस्तेन विचरन्, विकटकपालहस्त, यत् ते हिमालये शिखरे पिङ्गलं जातम्। अद्य पुनः अस्मिन् पुण्यस्थले शुद्धत्वं प्राप्तम्, शरीरेण शुद्धिः लब्धा। ये देवाः त्वां प्रथमतः स्थापयित्वा विधिपूर्वकं पूजयन्ति, ये व्रतानि ते कुर्वन्ति, तानि एव त्वया स्थापिता, हे पुत्र।