श्रीवराहः कथाम् आख्यात्—शृणु देवि, यथाऽहं रुद्रस्य माहात्म्यं विस्तरेण निवेदितवान्। तदा रुद्रः देव्या उवाच—"देवि, त्वं सर्वदा सर्वत्र सन्निहिता भूत्वा तेषां वरप्रदा भव।" तथा हि, एषा त्रिविधा शक्तिः भक्त्या प्राप्ता, हे शुभे। यः कश्चित् एतां देवीमूलत्रितयम् अवगच्छति, स तु नूनं वरम् आप्नोति। राजा यः राज्यच्युतः शुद्ध्या नियमेन नवम्यां व्रतम् आचरति, स वर्षे एकस्मिन् विघ्नरहितं राज्यं पुनः लभते। एषा सा परा श्वेता सृष्टिः, सात्त्विकी, ब्रह्मणि प्रतिष्ठिता। एषा चात्र कृष्णा तामसी घोरा देवी इति कथिता। कार्यार्थं एकैव शक्तिः त्रिधा जाता। सर्वपापविमुक्तः स परमां गतिम् आप्नोति। स तु अग्निभयात्, छेदभयात्, सर्पभयात्, चौरादिभयात् न भीतः स्यात्। अनेन त्रिषु लोकेषु चराचरं सर्वं तस्य वशं याति। रत्नानि, अश्वाः, गावः, दासदास्याः च तस्य एव भवन्ति। इति मया रुद्रस्य माहात्म्यं सम्यक् आख्यातम्। चामुण्डायाः नवतिः कोटयः रूपाणि प्रतिष्ठितानि, तथा वैष्णव्याः शतमष्टाशीतिः कोटयः रूपाणि कथ्यन्ते। या सा सात्त्विकी, ब्रह्मशक्तिसंयुक्ता, सा अनन्ता इति घोष्यते। स एव सर्वः प्रभुः रुद्रः, सः सर्वव्यापी जगत्पतिर्वा। एवं त्रिशक्तिमाहात्म्ये 'त्रिशक्तिरहस्य' नाम षण्णवतितमेऽध्याये समाप्तिः। वराह उवाच—एतद्विज्ञाय पापात् विमुच्यते, नात्र संशयः। यदा ब्रह्मणा रुद्रः प्रथमं सृष्टः, तदा ब्रह्मा कुतूहलात् तम् अङ्के स्थापयामास। तस्य जातस्य पञ्चमं शिरः एवं वदति स्म—"कपालिन्, रुद्र, बभ्रु, भव, कैरात, सुव्रत" इति। एवं संबोधितः रुद्रः तैः नामभिः प्रसिद्धः अभवत्। ततः स महीं बुद्धिमान् वामाङ्गुष्ठनखेन प्रजापत्यशिरः आहतवान्। छिन्नं तद् प्रजापत्यशिरः स्थितम्, त्रिनेत्रः रुद्रः तत्रैव तिष्ठति। रुद्रः उवाच—"एष मे पापं कथं नश्यति? ब्रूहि धर्मज्ञ।" ब्रह्मा उवाच—"यथाविधि नियमेन तपसा स्वशक्त्या शुद्धिः भवति।" एवं ब्रह्मणा निराकाररूपेण उक्तः रुद्रः तत्र स्थित्वा महादेवः तद् शिरः त्रिधा अकृन्तत्। केशैः यज्ञोपवीतं कृत्वा, अस्थिभिः मणिमालां चकार। अन्यत् खण्डं भङ्क्त्वा जटासु न्यवेशयत्। स सप्तद्वीपवतीं पुण्यां भूमिं तीर्थेषु स्नात्वा पुनः पुनः विचरन् आसीत्। ततः स सरस्वतीं गत्वा, यमुनासंगमे स्नात्वा, वितस्ता, चन्द्रभागा, गोमती, सिन्धुं च अगच्छत्। ततः नेपालं, तस्मात् रुद्रस्य महातीर्थं, ततो महेश्वरं, पश्चात् पुण्यां गया प्रययौ। एवं स प्रजापतेः सुतः क्षिप्रं सर्वं विश्वं विचरन् अगच्छत्। तस्य वल्कलं वस्त्रं, नग्नः कपालधारी तपस्वी अभवत्। यदा तत् कपालं पतितम्, तदा नग्नः कपालधारी सन् स्थितवान्, हे देवि। एवं श्रीवराहपुराणे त्रिशक्तिमाहात्म्ये रुद्रमाहात्म्यकथनं सम्यक् प्रवृत्तम्।