श्रीवराह उवाच – भगवन्, यदि अन्यथा भवेत्, ते बलात् मामपि खादेयुः। तस्मात्, भगवन्, देवाधिदेव, एषां भोजनं यदेकं मया निर्दिष्टं, तद् शृणु। ततो भगवान् कालरात्रिं समालोक्य, “सुन्दरी, महाकालरात्रे, ब्रूहि मे,” इति प्रार्थयामास। साऽब्रवीत् – “विशेषेण ते मनुष्यं स्पृशेयुः वा आवृत्य तिष्ठेयुः। अन्याश्च, पूजिताः सतीः, सुतिका-गृहस्य छिद्रं गृह्णीयुः। गृहेषु, क्षेत्रेषु, तडागेषु, सरःस्वसु, उद्यानेषु च, प्रविश्य, तेषां शरीरं प्रविश्य, किञ्चित् तृप्तिं प्राप्स्यथ। तत्र तव मनसो वेगे, जयाय, विस्ताराय, उग्रनेत्र-चेष्टायां, विनाशाय च, त्वं प्रवर्तसे। भीषणे, उग्ररूपधारिणि, वरदायिनि, महाकालि, कालिके, पाशधारिणि, दण्डधारिणि, पापनाशिनि, त्वं चामुण्डे, ज्वलन्मुखि, तीक्ष्णदंष्ट्रे, महाबले, सर्वत्र संस्थिता। एवं स्तूयमाना परमा देवी तुष्टा सञ्जाता, ततो वाक्यमुवाच – “वरं वृणुष्व, देवाधिदेव, यदस्ति तव मनसि।” तदा रुद्र उवाच – “देवि, एतेषां वरदा भव, सर्वत्र सदा संस्थिता।” एवं त्रिविधं रूपं भक्त्या प्राप्तमिति देवी प्रति प्रोक्तम्। यः कश्चन एषां देवीत्रयाणां जन्म त्रिविधं वेद, स एव वरं प्राप्नोति। राजा यदि राज्य-भ्रष्टः स्यात्, नवम्यां शुद्धया संयम्य व्रतमाचरेत्, तदा स वर्षेण विघ्नरहितं राज्यं पुनरवाप्नोति। एषा परमा शुक्लसृष्टिः, सात्त्विकी, ब्रह्मणि प्रतिष्ठिता; एषा कृष्णा, तामसी, उग्रदेवी, इति कीर्तिता। कार्यार्थं एका शक्तिः त्रिधा जाता। सर्वपापविनिर्मुक्तः परमां मुक्तिं प्राप्नोति। एतद्विद्यया स: अग्नेः, वधस्य, सर्पस्य, चौरस्य, तद्वद् अन्यस्यापि भयात् विमुक्तो भवति। त्रिषु लोकेषु यत् चलं स्थिरं च, सर्वं तस्य वशं याति। मणयः, अश्वाः, गावः, दासदासीश्च तस्य भवन्ति। श्रीवराह उवाच – एषा रुद्रस्य महिमा सम्पूर्णं मया कीर्तिता। चामुण्डायाः रूपाणि नवतिः कोटयः प्रतिष्ठितानि; वैष्णव्याः रूपाणि शतमष्टाशीतिः कोटयः प्रोक्तानि। या सा सात्त्विकी, या ब्रह्मशक्तिसंयुक्ता, अनन्ता इति कीर्तिता। सर्वं हि भगवान् रुद्र एव, सः सर्वव्यापी, सर्वेशः। इत्येतत् त्रिशक्तिमाहात्म्ये 'त्रिशक्तिरहस्य' नाम षण्णवतितमं अध्यायं समाप्तम्। श्रीवराह उवाच – एतद्विज्ञानेन पापात् मुच्यते – नात्र संशयः। पूर्वं यदा रुद्रः ब्रह्मणा सृष्टः, तदा ब्रह्मा भगवाञ्छुभानने, कौतूहलात् तमुत्क्षिप्य स्वस्कन्धे स्थापयामास। तस्य जन्मनि पञ्चमं शिरः एवं ववन्दे – “कपालिन्, रुद्र, बभ्रु, भव, कैरात, सुव्रत” – इत्येवं नामानि स भविष्यति। ततः रुद्रः तानि नामानि प्राप। तदा स बुद्धिमान् रुद्रः, वामाङ्गुष्ठनखेन प्राजापत्यं शिरः आहतवान्। छिन्नं तस्य शिरः, त्रिनेत्रधारी तत्र स्थितवान्। रुद्र उवाच – “एष मे पातकं कथं नश्यति? ब्रूहि धर्मज्ञ।” ब्रह्मा उवाच – “यथाविधि व्रतं कृत्वा, संयमेन, स्वशक्त्या च।” एवं ब्रह्मणा निराकाररूपेण उक्तः स रुद्रः, तत्र स्थित्वा, महादेवः तद् शिरः त्रिधा अकरोत्।