यथा परमात्मा, हे दिव्ये, एक एव सन् त्रिरूपे स्थापितः, तथा अपि अपरिहार्येण एकैव शक्तिः त्रिधा विभक्ता अभवत्। तस्य त्रिशक्तेः सृष्टिकथां यः शृणोति, तस्य सर्वपापविनिर्मुक्तिः परममोक्षः च लभ्यते। नवम्यां दिवसे दृढभक्त्या यः एतद् श्रवणं करोति, सः अतुल्यं ऐश्वर्यं प्राप्नोति, सर्वभीतः विमुक्तः च भवति। यस्य गृहे लिखितं एतत् ग्रन्थं नित्यं तिष्ठति, तस्य अग्नि-सर्प-चौरादिभ्यः कदापि भीषणभीः न स्यात्। यः पुस्तकस्थं एतत् पूजयति, श्रद्धया ज्ञानसमेतः च, तेन त्रिलोक्यं चल-अचलसहितं दत्तमिव भवति। यस्य गृहे एतत् तिष्ठति, तस्य गोः पुत्रः धनं धान्यं कुलस्त्रियः रत्नानि अश्वाः गजाः दासाः यानानि च शीघ्रं समुपजायन्ति, नूनं तस्यैव सम्पद्यन्ते। श्रीवराहः उवाच—एष एव गूढार्थः त्वं प्रति उद्घाटितः, हे प्राणिनां धारयितः, रुद्रस्य समग्रं ऐश्वर्यं मया उक्तम्। चामुण्डायाः नवकोटिरूपाणि विविधानि विभागेषु स्थापितानि; सा तीव्रः कृष्णशक्तिः चामुण्डा इति कथ्यते। वैष्णव्याः अष्टादशकोटिरूपाणि इति श्रूयन्ते; सा राजशक्तिः पोषिका वैष्णवी, ब्रह्मशक्तिः सत्त्वस्थिता अनन्ता इति घोषितम्। एतेषु सर्वेषु पृथग्विभागेषु, रुद्रः प्रभुः व्यापका च सर्वेषां। यावन्ति महाशक्तेः रूपाणि, तावन्ति शंकरः सृजति, तेषां नित्यं अधिपतित्वं धारयति। यः ताः पूजयति, रुद्रः तेन तुष्टः भवति; ताः देव्या: सह सहायैः सिद्धिं ददाति—नात्र संशयः। अधुना हर्याः त्रिशक्तिः—तीव्रव्रता या नीलगिरिं गतवती, तपस्यायां मनः स्थापयित्वा। सा दीर्घकालं तपः कृत्वा, समग्रं जगत् धारयति। अन्यस्मिन युगे, देवीस्य परमतपसा, उच्चतमं तपः सम्पादितम्। समुद्रमध्ये नगरी रत्नमयी, महान् वनः अस्ति। तत्र शतसहस्राणि अनन्तानि, नित्यं वर्धमानानि। दीर्घकालात्, तानि प्राचीनानि लोकपालानां नगराणि अभवन्। यदा महा-असुरः उदितः, समुद्रस्य जलानि अतीव प्रवृद्धानि। तत्र बहवः देवद्विषः गुप्ताः, तेषां आयुधानि कवचानि च अद्भुतविचित्राणि प्रकाशन्ति। तत्र दैत्यश्रेष्ठैः भूषिताः गजाः घंटाभिः कुण्डलैः शोभिताः स्थिताः। अश्वाः सुवर्णासनैः युक्ताः, दृढयोकैः श्वेतचामरैः संयुताः। रथाः सूर्यगमनतुल्यवेगाः, उत्तमयष्टिभिः अक्षैः त्रिशलाकैः संयुताः। तथैव, युद्धे उत्सुकाः उत्तमधनुःकोशधारिणः वीराः गुप्ताः स्थिताः। ते देवदानवसंघातात् निर्गत्य, संग्रामं प्रविशन्ति। दैत्याधिपः देवैः सह तीव्रं युद्धं अकरोत्, भारीमुषलैः बाणैः गदायुधैः च युध्यन्। असुराः देवांश्च युद्धे आघातयन्ति, देवाः अपि असुरान् आघातयन्ति। असुराः सहसा पराजिताः, महान् व्याकुलतया पलायन्ति। शक्तिमान् असुरः सर्वान् देवांश्च अन्वगच्छत्; तदा सर्वे देवसंघाः भयाकुलाः पलायन्ति। ते नीलगिरिं अगच्छन्, यत्र देवी स्थिताः। सा देवी कालरात्रिः, विनाशकारिणी इति प्रसिद्धा। देवी उच्चैः देवश्रेष्ठान् प्रति उवाच—"मा भैष्ट, किमर्थं यूयं व्याकुलाः? किमपि आपद् दृश्यते?" शीघ्रं वक्तव्यम्, देवाः, यत् किमपि भीतिम् उपजनयति। देवाः उचुः—"दैत्याधिपः समीपं आगच्छति, तीव्रः महाबलः।" "भ्रातृन् देवांश्च रक्ष, हे परमेश्वरि।" सा देवी देवैः पुरतः स्नेहपूर्णं स्मितं कृत्वा, शुभा शोभिता च। या सर्वं जगत् व्याप्य, नानारूपेण परिवर्तिता। सर्वाः देवीः भीषणास्त्रधारिण्यः, धनुष्मत्यः शोभनाः, गणेषु स्थिताः। ताः बलवत्यः दानवैः सह युद्धम् अकरोत्, कोशबद्धधनुषः। सर्वे देवाः सर्वायुधसम्मन्निताः नागसंघैः सह युद्धम् अकरोत्। तद् दानवबलम् यमेन विनाशितम्।