शिवस्य स्तुत्या भीममुखे, ज्वलन्मुखे च देवी, सर्वजनहिताय, सर्वेश्वरीं तां नमस्कृतवान्। तस्याः स्तुत्या प्रसन्ना सा परमेश्वरी रुद्रं सम्बोधितवती—“वरं वृणुष्व देवेश, यद् इच्छसि मनसा त्वम्।” तदा रुद्रः प्राह—“यः त्वां स्तौति एषा स्तुत्या, सुन्दरानने, सदा सत्यम् अवस्थिते, तं त्वं वरान् ददातु। यः भक्त्या त्रैगुण्यां स्तुतिं पठति, स पुत्रान् पौत्रान् पशून् श्रीं च प्राप्नोति। यः श्रद्धया शृणोति त्रिशक्त्याः उत्पत्तिं, स सर्वपापैः विमुक्तः दुःखरहितं स्थानं प्राप्नोति।” एवं चामुण्डां परमेश्वरीं स्तुत्वा, तत्रैव भवं क्षणेनान्तर्धाय, देवाः स्वर्गं प्रत्यगच्छन्। यः त्रिशक्त्याः उत्पत्तिं वेत्ति, धारयति च, स सर्वपापैः विमुक्तः परमां मुक्तिं प्राप्नोति। यः राजा राज्यविहीनः, नवम्यां शुद्धः सन्, अष्टम्यां चतुर्दश्यां च उपोष्य, वर्षे एकस्मिन् विघ्नरहितं राज्यं पुनः लभते। एषा त्रैगुण्या शक्ति धर्मानुसारेणोक्ता—एषा शुक्ला परा सृष्टिः सात्त्विकी ब्रह्मणि प्रतिष्ठिता। सा एव रजसि रक्तवर्णा वैष्णवीति कथ्यते, सा एव तमसि कृष्णा रौद्रीति देवी कथिता। यथा परमात्मा एक एव सन् त्रिधा स्थितः, तथा एकैव शक्ति त्रिधा जाता। यः सृष्ट्याख्यां त्रिशक्तिसंपन्नां कथां शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः परमां गतिं प्राप्नोति। यः श्रद्धया नवम्यां स्थिरः शृणोति, स अप्रतिमं ऐश्वर्यं प्राप्नोति भयात् च विमुक्तः। यस्मिन् गृहेयं लिखिता तिष्ठति, तत्र न कदापि वह्न्यादिभयम्, न सर्पभयं, न चौरभयं, नान्यद् भयं। यः श्रद्धया प्रज्ञया च पुस्तके स्थितां तां पूजयति, तेन त्रीणि लोकानि चराचराणि यथैव समर्पितानि स्युः। यस्य गृहेयं तिष्ठति, तस्य शीघ्रमेव गोः, पुत्राः, धनं, धान्यं, कुलवध्वः, रत्नानि, अश्वाः, गजाः, दासाः, वाहनानि च सम्पद्यन्ते। श्रीवराहः उवाच—“एषा गुह्यं तुभ्यं प्रोक्तं, प्रजापते, रुद्रस्य सर्वमाहात्म्यं मया कीर्तितम्। चामुण्डायाः नवकोट्यः रूपाणि विविधानि प्रतिष्ठितानि; सा भीषणा कृष्णा शक्तिः चामुण्डा कथ्यते। वैष्णव्याः अष्टादशकोट्यः रूपाणि स्युः; सा राजसी वैष्णवी, सात्त्विकी ब्रह्मशक्तिः अनन्ता इति कथ्यते। एतेषां सर्वेषां पृथग्भूतानां रूपाणां मध्ये रुद्र एवेश्वरः व्यापका च। यावन्ति रूपाणि महाशक्तेः, तावन्ति शंकरः सृजति, स तेषां नित्यं स्वामीति स्थितः। यः ताः पूजयति, तं रुद्रः तुष्टः स्यात्; ताः देव्यो गणाश्च सिद्धिं ददति—नात्र संशयः।” अथ हर्यर्थं त्रिशक्तिः प्रवृत्ता—सा क्रूढव्रता, या नीलगिरिं गतवती, तपो निष्ठिता। सा दीर्घकालं तपः कृत्वा, समग्रं जगत् धारयति। अन्यस्मिन् युगे, देवीपरमेन तपसा, परं तपः साधितम्। सागरमध्ये रत्नसमृद्धा नगरी महान् वनं च स्थितम्। तत्र शतसहस्राणि बहूनि, निरन्तरं वर्धमानानि। कालान्तरेण तानि प्राचीनानि लोकपालनगराणि जातानि। यदा स महाऽसुरः उत्पत्य, सागरस्य जलानि अतीव वर्धितानि। तत्र देवद्विषः बहवः निहिताः, शस्त्रशिरः कवचैः विचित्रैः शोभमानाः। तत्र दैत्यश्रेष्ठैः भूषिताः गजाः, शृङ्खलाभिः काञ्चनरवाभिः विभूषिताः स्थिताः। अश्वाः सुवर्णासनयुक्ताः, दृढयुग्यैः श्वेतचामरैः युक्ताः। रथाः सूर्यगतिसमानवेगाः, उत्तमयष्टिकूटत्रिशलाकाभिः संयोजिताः। तथैव उत्तमधनुष्काः, युद्धे उत्सुकाः, उत्तमशरकोशधारिणः, तत्र स्थिताः। देवतासुरसैन्येभ्यः निर्गत्य, युद्धे प्रविष्टाः। दैत्येशः, गुरुतरगदाबाणमुसलैः, देवैः सह तीव्रं युद्धमकरोत्। असुरैः देवाः प्रहृताः, देवैश्च असुराः तद्वत् प्रहृताः। असुराः सहसा पराजिताः, महतीं विपदं प्राप्य, पलायिता अभवन्। महाबलवान् असुरः सर्वान् देवान् अन्वधावत्; तदा सर्वे देवगणाः भीताः पलायिताः। ते सर्वे नीलशिखरं पर्वतं जग्मुः, यत्र सा देवी प्रतिष्ठिता आसीत्।