विघसस्य तु वचः श्रुत्वा शेषा मन्त्रिणः सर्वे, तस्य शुभवचनस्य प्रशंसां कृत्वा हर्षेण समन्विताः सन्तः प्रहृष्टया वाचा प्रत्यूचुः। तेनोक्तं यथावत्—“यस्याः कान्तिमती मुखमण्डलं, तस्या विषये विघसः सम्यगुक्तवान्; तदाशु कार्यं क्रियताम्, तत्र दूतः प्रेष्यताम्।” ततो मन्त्रिणः सर्वे—“यः शास्त्रनयेषु कुशलः, शुद्धात्मा, वीर्यसम्पन्नश्च, स एव तस्या रूपलक्षणगुणैः परीक्षां कृत्वा निश्चित्य तां सम्यक् विज्ञातुं समर्थः”—इति समभिप्रेत्य, “पराक्रमसाहसशौर्यबलबन्धुवित्तस्थानोपायैः तां राज्ञीं ज्ञात्वा पश्चात् कार्यं समारभ्यताम्”—इति च ब्रुवन्तः, विघसस्य वचांसि पुनः पुनः स्तुवन्ति स्म। ततो दैत्यश्रेष्ठस्य विघसस्य वचनानि तेजस्विभिः सुतराम् अभिनन्दितानि; विघसः मन्त्रिणां मध्ये श्रेयांसं समभवत्। ततः सर्वे तं दूतं विद्युन्मालिनं, महाशुभलक्षणं, महामायायुक्तं, सुमहाभाग्यसम्पन्नं, प्रशंस्य पुनः प्रेषयितुं समारभन्त। दूतं प्रेषयित्वा विघसः पुनः उवाच—“दानवाधिपतयः चतुर्विधबलैः सज्जीभवन्तु; सुरसेनायाः जयः प्राप्यताम्, भगवन्।” “यदा सुराः असुरेन्द्रेण विजिताः स्युः, तेषां वीर्यं निहतम्, तदा सा कन्या तव वशे आगमिष्यति, इन्द्रतुल्य!” “यदा सर्वे लोकपालाः, मरुतः, नागाः, विद्याधराः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, रुद्राः, वसवः, आदित्याश्च सर्वत्र विजिताः स्युः, तदा त्वमेवैकः इन्द्रः भविष्यसि।” “शतम् इन्द्रकन्यानां, दिव्यानां गन्धर्वस्त्रीणां च, तव अधीनाः स्युः; सा अपि सर्वथा तव वशे नीतास्यति।” एवं श्रुत्वा दैत्यः स्वसेनापतये वीरूपाक्षाय, महाभ्रसमप्रभाय, नीलवर्णाय, उवाच—“शिघ्रं हस्त्यश्वरथपदातिसैन्यं आनय, येन अहं सुरगन्धर्वान् युद्धे दुरजयांश्च जयिष्यामि।” तस्य वचः श्रुत्वा वीरूपाक्षः सेनापतिः शीघ्रं महतीं, अनन्तां, दुर्जयां च सेनां समाहृत्य उपस्थापयामास। तत्र प्रत्येकः दानवः वज्रधारिणं समः युद्धे, स्वस्वबलप्रयत्नेन देवस्य जयाय प्रवृत्तः। तेषां प्रमुखाः नवतिं कोटयः आसन्, प्रत्येकस्य तु तावत्संख्यकबलसमूहः आसन्। तत्र सहस्रशः महात्मानः दैत्याः, एकाग्रचित्ताः, रणव्यूहं समास्थाय, देवसेनायाः विनाशाय युद्धोत्सुकाः प्रस्थिताः। तदा दैत्याः, विचित्रपताकाभिरलंकृतैः अद्भुतरथैः, नानाविधशस्त्रधराः, भयंकररूपधारिणः, उग्रबाहुं प्रसारित्य, देवविजयकाङ्क्षिणः, नृत्यन्तः प्रतस्थिरे। श्रीवराह उवाच—ततः महाबलसम्पन्नः बहुरूपधारी दैत्यः महिषः, मत्तगजमारुह्य, मेरुपर्वतारोहणाय इच्छया प्रस्थितः। स इन्द्रपुरीं प्राप्त्वा, दैत्यपतिः स्वसखिभिः सहितः शतक्रतुम् इन्द्रं च देवांश्च अभ्यद्रवत्; तदा देवाः कोपसमाविष्टाः प्रत्युद्ययुः। स्वस्वशस्त्राणि, विशेषतश्च वाहनानि गृहीत्वा, प्रमुदिताः देवाः स्वयानेषु आरुह्य, असुरेषु युद्धाय व्यशेरन्। तत्र भीमानीकनिनादैः, अन्योन्यं गर्जद्भिः, रोमाञ्चकारि घोरं युद्धम् उत्पन्नम्। तत्र अञ्जनः, नीलकुक्षिः, मेघवर्णः, बलाहकः, उदराक्षः, ललाटाक्षः, सुभीमः, भीमविक्रमः—एते अष्टौ दैत्याः, स्वरभानुना सह, युद्धे वसून् अभ्यद्रवन्। एवं द्वादश अन्ये दैत्याः, स्वसंख्यया, आदित्यांश्च अभ्यद्रवन्; तेषां प्रमुखान् शृणु। भीमः, ध्वङ्क्षः, ध्वस्तकर्णः, शङ्कुकर्णः, अतीव बलवान् वज्रकायः, च विद्युन्माली, रक्ताक्षः, भीमदंष्ट्रः, विद्युज्जिह्वः, अतिकायः, महाकायः, दीर्घबाहुः, कृतान्तकः—एते द्वादश दैत्यपतयः स्वसेनाभिः सहिताः आदित्यांश्च युद्धे अभ्यद्रवन्। एवं क्रुद्धाः अन्ये दानवाः रुद्रांश्च स्वसंख्यया अभ्यद्रवन्। कालः, कृतान्तः, रक्ताक्षः, हरणः, मित्रहा, अनिलः, यज्ञहा, ब्रह्महा, गोघ्नः, स्त्रीघ्नः, संवार्तकः—एते दशैकादश दैत्यपतयः, युद्धकाम्यया उन्मत्ताः, रुद्रान् अभ्यद्रवन्। शेषाः दैत्याः अन्यान् देवताः यथायोग्यं अभ्यद्रवन्; महिषः तु स्वयम् अतिवेगेन इन्द्रं प्रति प्रजगाम। स च महाबलः दैत्यः ब्रह्मणः वरप्रभावात्, पिनाकपाणिना अपि युद्धे न हन्तुं शक्यः। असुराः च यातुधानाः च आदित्यवसुसाध्यरुद्रैः बहुधा निहताः, तेषां गणना एव शेषिता। देवसेनापि असुरैः युद्धे निहता; एवं पराजये प्राप्ते, देवाः इन्द्रं परित्यज्य पलायिता अभवन्। विविधैः शस्त्रैः—शूलैः, पत्तिशैः, मुसलैः च—ताडिताः देवाः असुरैः पीडिताः ब्रह्मलोकं जग्मुः। श्रीवराह उवाच—ततो दैत्यः विद्युत्प्रभः दूतत्वेन प्रेषितः, तां देवीम् उपगम्य, सुकुमारतन्वीं समभाषत। स भक्त्या प्रणम्य, समाहितचित्तः, शतशः कन्यानां मध्ये तस्याः स्थानं गत्वा, विनयेन इदं वचनम् उवाच— “हे देवि! सृष्ट्यादौ कश्चन महर्षिः जातः, यस्य नाम सुपार्श्वः, स सरस्वतः सखा, कीर्तिमान् महाबलश्च। तस्य पुत्रः सिन्दुध्वीपः इति, महातेजाः, पुण्यपुर्यां माहिष्मत्यां घोरं तपः अकरोत्। तस्य तपः कुर्वतः, निराहारस्य, विप्रचित्तेः ज्येष्ठा कन्या, देवनन्दनासमाना, पृथिव्याम् माहिष्मती इत्याख्या, रूपेण अनुपमा प्रसिद्धा अभवत्। सा स्वसखीभिः परिवृता, स्वच्छन्दं विचरन्ती, कदाचित् मन्दरशैलपार्श्वे, अम्बरनाम्नः मुनेश्चाश्रमं दृष्ट्वा, नानावृक्षैः शोभितं, उपागच्छत्। तत्र विविधलतामण्डपैः, वकुलैः, लकुचैश्च, चन्दनैः, स्पन्दनैः, शालैः, सरलैश्च, महात्मनः मुनेश्च नानावनगुल्मैः शोभितं तदाश्रमं दृष्टवती।