अथ तत्र कन्या सा, यत्नशीलव्रतानुष्ठाननिष्ठा, देवदानवयक्षेषु न दृष्टा, सर्वेषां मध्ये प्रमुखा बभूव। तादृशं सौन्दर्यं या सा, हे दैत्य, मया कदापि न दृष्टं, यावदहं विश्वाण्डमखिलं विचरन् दृष्टवान्। तां दिव्यरूपां सर्वे देवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः, सिद्धाश्च, चारणाः, अन्ये च दैत्यवर्याः, भक्त्या सम्पूजयामासुः। तां कामदां देवीमवलोक्य, अहं शीघ्रं समागतवान्; देवगन्धर्वान् अजित्य, तां न कोऽपि प्राप्नुयात्। एवं उक्त्वा, क्षणं तत्र स्थित्वा, नारदः तत्रैव प्रणम्य, यथागतं त्वरितं तद्गृहं त्यक्त्वा अन्तर्धानमगात्। नारदस्य गमनानन्तरं, दैत्यः स महाबलः, तस्याः शुभायाः कथनं श्रुत्वा नारदमुखात्, विस्मितचित्तः तां चिन्तयितुं प्रवृत्तः। तस्याः एव चिन्तया, दैत्यश्रेष्ठः सुखं न प्राप्नोत्; ततः बलवान् मन्त्रिणं आलम्शर्माणं समाह्वयत्। तस्याष्टौ मन्त्रिणः, पराक्रान्ताः, बुद्धिमन्तः, विद्वांसः, प्रघासः, विघासः, शङ्कुकर्णः, विभावसुः, विद्युन्माली, सुमाली, पर्जन्यः, च ताम्रवर्णः बलवान्। एते मन्त्रिणः प्रमुखाः, तस्य प्रमुखा अभवन्; ते दानवपतिं उपविष्टं प्राहुः—"यथोचितं कार्यं क्रियताम्।" तेषां वचः श्रुत्वा, दानवराजः, नारदस्य उपदेशेन निश्चित्य, तस्याः कन्यायाः लाभार्थं वचनं प्राह। "महर्षिणा नारदेन मे कन्या वर्णिता; सा उत्तमा नारी, सुरेन्द्रं विजित्य एव प्राप्यते," इति महिष उवाच। "तस्मात्, भवन्तः चिन्तयन्तु, कथं सा कन्या प्राप्यते, कथं वा देवाः जय्यन्ते? शीघ्रं सर्वं कथयन्तु।" एवमुक्ते, ते सर्वे सहसा ऊचुः—"वयं ते सर्वं कथयिष्यामः, प्रभो।" ततः प्रघासः दानवपतिं प्रति उवाच—"या नारदेन वर्णिता, सा परमधर्मिष्ठा, परमा देवी, वैष्णवी, लोकधारिणी। आचार्यपत्नीं, राजपत्नीं, सामन्तपत्नीं च हर्तुमिच्छन् राजा नश्यति; तथा दुर्लभां प्रार्थयन् अपि नश्यति।" प्रघासस्य वचः श्रुत्वा, विघासः उवाच—"यदुक्तं तेन, तत् यथार्थम्। कन्या विजयकामिभिः सदा प्रार्थनीया; परन्तु बलात् कदापि न हर्तव्या। यदि मम वचः रोचते, मन्त्रिणः तां शुभां देवीं याचयन्तु।" "तस्याः बन्धुं धर्मिष्ठं वयं याचिष्यामः; प्रथमं साम्ना, ततः दानैः, ततो भेदेन, अन्ते दण्डेन, यथाक्रमं। यदि एवं न लभ्यते, तर्हि बलात् तां शुभां हरेम।" विघासस्य वचः श्रुत्वा, शेषमन्त्रिणः सर्वे तस्य शुभवचः प्रशंस्य, हृष्टाः ऊचुः—"विघासः सम्यक् उक्तवान्; शीघ्रं तत् क्रियताम्, दूतः प्रेष्यताम्।" "यः सर्वनीतिशास्त्रज्ञः, शुचिः, विक्रान्तः, स एव तां रूपगुणादिभिः परीक्षयित्वा, कार्यं कुर्यात्।" पराक्रमविक्रमवीर्यबन्धुवित्तपदोपायैश्च रजनीं ज्ञात्वा, तदा कार्यं क्रियताम्। ततः त्वरया दैत्यराजवाक्यं प्रशंस्य, विघासं मन्त्रिवरं प्रशशंसुः। सर्वे तं दूतं प्रशंस्य, प्रेषयन्तः प्रवृत्ताः—स विद्युत्प्रभः, महाभाग्यवान्, महामायाविशारदः, शुभः। ततः दूतं प्रेष्य, विघासः पुनः उवाच—"दानवेश्वराः चतुरङ्गबलैः सज्जन्ताम्; देवसेनां जेतव्यम्।" "यदा देवाः असुरपतिना पराजिताः, तेषां पराक्रमो निगृहीतः, तदा सा कन्या तव वशे भविष्यति, इन्द्रतुल्य।" "यदा सर्वे लोकपालाः, मरुत्संघाः, नागाः, विद्याधराः, सिद्धगन्धर्वरुद्रवस्वादित्याश्च सर्वत्र जिताः, तदा त्वमेवैकः इन्द्रः भविष्यसि।" "शतं शक्रकन्याः, दिव्यगन्धर्व्यश्च, तव वशे आगमिष्यन्ति; सा अपि सर्वथा तव वशे भविष्यति।" एवं उक्त्वा, दैत्यः सेनापतिं विरूपाक्षं, नीलमेघसदृशं, नीलोत्पलवर्णं, उवाच—"शीघ्रं हस्त्यश्वरथपदातिसैन्यं आनय, येन देवगन्धर्वान् संग्रामे दुरजयांश्च जेष्यामि।" ततः विरूपाक्षः सेनापतिः, शीघ्रं महदसैन्यं, अनन्तं अजय्यं च, समानीय उपस्थापयत्। तत्र प्रत्येकः दानवः वज्रधरसमः समरे, स्वबलविक्रमात् देवैः समस्पर्धयन् स्थितः। तेषां प्रमुखाः, नवति कोटियुताः, प्रत्येकस्य तावत्सैन्यबलसमूहः संनद्धः। तत्र सहस्रशः महात्मानः दैत्याः, विक्षेपवर्जिताः, समरे व्यूहमकल्पयन्; ततः दैत्याः संग्रामकाङ्क्षिणः, देवसेनानाशनाय प्रस्थिताः। दैत्याः, विचित्रपताकाभिः शोभितेषु दिव्यरथे, विविधभयङ्करशस्त्रधारिणः, भीषणरूपधारिणः, उन्नतभीषणभुजाः नृत्यन्तः, देवान् जेतुम् उत्सुकाः, प्रस्थिताः। ततो महाबलः महिषदैत्यः, बहुरूपधरः, मदोन्मत्तगजमारूढः, मेरुं गन्तुम् उद्यतः। तत्र, इन्द्रपुरीं गत्वा, दैत्येशः स्वसैन्येन सह, शतक्रतुम् इन्द्रं देवांश्च समभिद्रुत्य, क्रोधसंयुक्तान् देवान् अपश्यत्। ततः, स्वस्वशस्त्राणि आदाय, विशेषतः स्ववाहनानि, प्रमुदिताः देवा, स्वयानि वाहनानि आरुह्य, असुरैः सह युद्धाय अभिप्रस्थिताः।