राज्ञे कथयामास भगवान् अगस्त्यः — “यः कश्चन वदति यत् रुद्रः नास्ति शास्त्रकर्त्ता, न कविः मर्त्यानां, वा विष्णुः न रुद्रनिर्मितः, श्रीः न गौरी इति, स तु नास्तिकवाक्यं, बुद्धिमद्भिः विवेक्तव्यम्। एतद् ज्ञात्वा, राजन्, भक्त्या लक्ष्म्या सह हरिं सम्पूज्य, ततः तं परमेश्वरं पूजयेत्। एवं पूजायाः मन्त्रः — पादयोः ‘गम्भीराय’, कटौ ‘शुभाय’, उदरे ‘देवदेवाय’, मुखे ‘त्रिनेत्राय’, शिरसि ‘वागीशाय’, सर्वत्र ‘रुद्राय’ इति जपेत्। एवं ज्ञानी विष्णुं लक्ष्म्या सह, अथवा हरं गौरीसहितं, यथाक्रमं, चन्दनपुष्पादिभिः सम्यक् पूजयेत्। तयोः पुरतः मधुना घृतेन च, तिलैः सह, ‘श्रीपतये’ इति मन्त्रेण होमं कुर्यात्। ततः क्षौद्राद्यन्नं लवणक्षारस्निग्धवर्जितं भूमौ स्थाप्य भुञ्जीत; कृष्णपक्षेऽपि एष नियमः। आषाढादारभ्य द्वितीये दिने उपवासभङ्गः कार्यः। कार्तिकादिषु मासेषु त्रीणि मासानि यवेन वा श्यामाकशाकेन वा शुद्धचित्तः शुद्धाहारं भुञ्जीत। माघशुक्लतृतीयायां तदा, नराधिप, सुवर्णमयं गौरीरुद्रयोः प्रतिमां कृत्वा, यथाशक्ति हृष्टचित्तः, लक्ष्म्याः सह हरेः अपि प्रतिमां निर्माय, तां विप्राय दद्यात्। यदि अन्नाभावः स्यात्, वेदविदुषे, सदाचारिणे, धर्मिष्ठाय वा विप्राय दद्यात्, अल्पधनः सन् विशेषतः। विप्राय षड्भाजनानि दद्यात् — एकं मधुपूर्णं, द्वितीयं घृतपर्णं, तृतीयं तैलपर्णं, चतुर्थं गुडपर्णं, पञ्चमं लवणपर्णं, षष्ठं क्षीरपर्णं। एतानि दत्त्वा, सप्तजन्मानि, स्त्री वा पुरुषः, सौभाग्यवान् सुष्ठु रूपवान् भवति। अथ अगस्त्यः उवाच — “राजन्, विघ्ननाशनं साधनं ते वक्ष्यामि। येन सम्यगाचरितेऽपि न किञ्चिद् विघ्नं जायते। फाल्गुनमासे चतुर्थ्यां एष व्रतः कर्तव्यः। तत्र रात्रौ केवलं भोजनं, तिलोदनं उपवासभङ्गे; तदेव होमाय विप्राय च दातव्यम्। एवं चतुर्मास्यं पञ्चवारं कृत्वा, सुवर्णमयं गजाननं कृत्वा विप्राय दद्यात्। पञ्चपात्रैः क्षीरपायसतिलैः च, सम्यग् व्रतम् अर्चयित्वा, सर्वविघ्नैः विमुक्तो भवति। पूर्वं सगरस्य अश्वमेधयज्ञे विघ्नसम्भवे, एतेनैव व्रतेन स यज्ञः सम्पन्नः। तथा त्रिपुरवधे रुद्रेण देवेन, एतेनैव व्रतेन त्रिपुरं निहतम्। ममापि समुद्रम् अपिबन्, एतद् व्रतम् अकरवम्। अन्ये च राजानः, तपःज्ञानकामिनः, विघ्ननाशाय एतद् व्रतम् अकुर्वन्। तस्मात् तस्मिन्नेव दिने, वीरं स्थिरं गजाननं महोदरं एकदन्तं पूजयित्वा, पुनः विघ्ननाशाय होमं कुर्यात्। केवलं एतत् कृत्वा सर्वविघ्नैः विमुक्तः भवति; विनायकानुग्रहेण सिद्धिम् आप्नोति। अथ अगस्त्यः पुनरुवाच — “राजन्, शान्तिव्रतं ते वक्ष्यामि, येन गृहीणां नित्यं शान्तिः स्यात्। कार्तिकशुक्लपञ्चम्यां आरभ्य संवत्सरमेकं, आम्लवर्जितं भोजनं कृत्वा, एतद् व्रतम् आचरितव्यम्। रात्रौ शेषशायिनं हरिं सम्पूज्य, पादयोः अनन्तरूपेण, कटौ वासुकिरूपेण पूजयेत्। उदरे तक्षकस्य, उरः कर्कोटकस्य, ग्रीवायां पद्मस्य, भुजयोः महापद्मस्य पूजनं कुर्यात्। मुखे शङ्खपालस्य, शिरसि कुटिलस्य रूपेण पूजयेत्। एवं विष्णुं सम्यग् पूजयित्वा, पृथक् तानपि पूजयेत्। ततः पयसा स्नाप्य, हरिं पुनः स्नाप्य, तेषां पुरतः पयस्तिलैः होमं कुर्यात्। संवत्सरान्ते विप्रभोजनेन सह, सुवर्णमयं नागं कृत्वा विप्राय दद्यात्। एवं यः भक्त्या व्रतम् आचरति, तस्य नित्यं शान्तिः, न च सर्पभयं भवति। अथ अगस्त्यः उवाच — “राजन्, कामव्रतस्य विधानं शृणु, येन सर्वे अभिलषिताः कामाः सिध्यन्ति। षष्ठ्यां फलभोजनं कृत्वा, संवत्सरमेकं व्रतम् आचरन्, पौषकृष्णचतुर्थ्यां भोजनं कुर्यात्। षष्ठ्यां प्रथमं फलानि समर्प्य, ततः शुद्धान्नं सावधानः वदनं निगृह्य भुञ्जीत। ब्राह्मणैः सह वा फलैः एव, तं दिवसं उपोष्य, सप्तम्यां उपवासभङ्गः कार्यः। होमं कृत्वा, गुहरूपं केशवं सम्पूज्य, नामभिः पूजयित्वा, संवत्सरमेकं व्रतम् आचरितव्यम्। षण्मुखः, कार्त्तिकेयः, गुहः, सेनापतिः, कृतिकासुतः, कुमारः, स्कन्दः — एवं विष्णुं स्वनामभिः पूजयेत्। व्रतसमाप्तौ ब्राह्मणभोजनं कृत्वा, सुवर्णमयं षण्मुखप्रतिमां विप्राय दद्यात्। “हे कुमार, तव प्रसादेन सर्वकामाः सिध्यन्तु, इयं भक्त्या दत्ता शीघ्रं विप्रेण स्वीकृत्यताम्” इत्यनेन मन्त्रेण, प्रतिमां द्वाभ्यां सह विप्राय दत्त्वा, अस्मिन्नेव जन्मनि सर्वकामाः सिध्यन्ति। अपुत्रः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं, राज्यहीनः राज्यं पुनः प्राप्नोति; अत्र न संशयः।