अगस्त्यः नृपं प्रति उवाच — शृणु, राजन्, परमकान्तिव्रतम् यथाऽहम् उद्घोषयामि। यदा सोमः स्वदीप्तिं पुनः प्राप्तवान्, तस्य व्रतस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि। किल काले गते, दक्षस्य शापेन चन्द्रः क्षयरोगेण पीडितः अभवत्; ततः सः एतद्व्रतं कृत्वा त्वरितं कान्तिं पुनः प्राप्तवान्। कार्तिके शुक्लद्वितीयायां, राजन्, यत्नेन निशिफलव्रतं कर्तव्यम्। तत्र बलकेशवस्य पूजनं विधाय, बलदेवस्य पादयोः केशवस्य शिरसि च पूजनं कर्तव्यम्। एवं पूजायां, विप्रः परमवैष्णवस्वरूपं पूज्यते। तस्मिन्नेव दिवसे, सोमरूपाय परमात्मने मन्त्रेण अर्घ्यं दातव्यं — "अमृतस्वरूपाय, सर्वोषधीनां नाथाय, यज्ञलोकस्य अधिपाय, सोमाय परमात्मने नमः।" इत्येवम् अर्घ्यं दत्वा, निश्यां ब्राह्मणेन सह यवसहितं सर्पिषा भोजनं कर्तव्यम्। फाल्गुनाद्येषु चतुर्मासेषु, शुद्धः क्षीरपाकं समर्पयेत्; कार्तिके यवसहितं तण्डुलं निवेदयेत्। आषाढाद्येषु चतुर्मासेषु तिलहोमं कुर्यात्, तिलान्नं च भक्षयेत् — एषा विधिः। संवत्सरान्ते, रजतसम्बद्धं चन्द्रं शुभवस्त्रद्वयेन आवृत्य, शुक्लपुष्पैः अर्चितं ब्राह्मणाय दातव्यम्। एवं कृत्वा, सः पुरुषः कान्तिमान्, सर्वज्ञः, रमणीयः च भवति। नारायणाय सोमरूपाय नमः। एतत् ब्राह्मणाय संयमेन दत्त्वा, मन्त्रेण सह, त्वरितं पुरुषः कान्तिमान् भवति। एषा विधिः पुरातने काले सोमेनात्रिपुत्रेण कृतमासीत्। व्रतसमाप्तौ, जनार्दनः स्वयं तुष्टः, क्षयरोगं अपाकरोत्, अमृतभागं च दत्तवान्। तं भागं सोमः तपसा प्राप्तवान्, तेन सोमपदं प्राप्य, औषधीनां नाथः अभवत्। शुक्लद्वितीयायां, अश्विनौ सोमपात्रेण प्रसिद्धौ; तौ शेषविष्णू मुख्यपक्षौ इति निःसंशयम्। विष्णुं विना अन्यः देवः नास्ति, राजन्; सः परमेश्वरः सर्वत्र विभिन्ननाम्ना विद्यमानः। अथ अगस्त्यः पुनः उवाच — शृणु, राजन्, सौभाग्यदायकं व्रतं यथाऽहम् वक्ष्यामि, येन स्त्रीपुरुषयोः शीघ्रं संपदा जायते। फाल्गुनस्य शुक्लतृतीयायां, शुद्धभावेन, सत्येन, निशिफलव्रतं कर्तव्यम्। ततः हरिं लक्ष्म्या सह, अथवा रुद्रं उमया सह पूज्येत्। श्रीः गिरिजा, हरिः त्र्यंबकः इति; एवं सर्वशास्त्रेषु पुराणेषु च उक्तम्। यः तद्विपरीतं वदति, पृथक् दर्शयति, सः मिथ्यावादी इति ज्ञेयम्। यदि कश्चित् वदति — रुद्रः न शास्त्रकर्ताः, विष्णुः न रुद्रनिर्मितः, श्रीः न गौरी — तद् नास्तिकवचनं, राजन्, विवेकिना ज्ञेयम्। एतद् ज्ञात्वा, भक्त्या हरिं लक्ष्म्या सह पूज्येत्, मन्त्रेण — "गम्भीराय" पादयोः, "शुभाय" कट्यां, "देवदेवाय" उदरे, "त्र्यंबकाय" मुखे, "वाक्पतये" शिरसि, "रुद्राय" सर्वत्र। एवं बुद्धिमान् विष्णुं लक्ष्म्या सह, अथवा हरं गौल्या सह, गन्धपुष्पादिभिः पूज्येत्। ततः तयोः पुरतः, मधुसर्पिषा तिलैः सह होमं कुर्यात्, मन्त्रेण — "संपत्पतये" इति। अनन्तरं, लवणक्षारतैलवर्जितं गोधूमान्नं भूमौ स्थाप्य भक्षयेत्; कृष्णपक्षे अपि एवं। आषाढाद्ये द्वितीयायां उपवासभङ्गं कुर्यात्। कार्तिके त्रीणि मासानि, यवसहितं वा श्यामकं वा भक्षयेत्, नियमेन शुद्धेन। माघस्य शुक्लतृतीयायां, राजन्, सुवर्णमयं गौरीरुद्रयुग्मं निर्माय, तद् विप्राय दातव्यम्। शक्त्यनुसारं हरिलक्ष्मीयुग्मं च निर्माय, प्रसन्नचित्तः, योग्यविप्राय दातव्यम्। यदि अन्नाभावः, तदा वेदाध्यायिनं शीलिनं वा धर्मिष्ठं ब्राह्मणं विशेषतः दातव्यम्। ब्राह्मणाय षट् पात्राणि दातव्यम् — मधुयुक्तं एकं, सर्पियुक्तं द्वितीयं, तिलतैलयुक्तं तृतीयं, गुडयुक्तं चतुर्थं, लवणयुक्तं पञ्चमं, क्षीरयुक्तं षष्ठं। एतानि दत्त्वा, सप्तजन्मानि सौभाग्यवान् रमणीयः च भवति, स्त्री वा पुरुषः। अथ अगस्त्यः उवाच — शृणु, राजन्, विघ्ननिवारणस्य उपायं यथाऽहम् वक्ष्यामि। येन विधिपूर्वकं कृतं व्रतं विघ्नरहितं भवति। फाल्गुनस्य चतुर्थ्यां एतद्व्रतं कर्तव्यम्; निश्यां तिलतण्डुलान्नं भक्षयेत्, तदेव अग्नौ समर्प्य, ब्राह्मणाय दातव्यम्। एतद्व्रतं पञ्चवारं चतुर्मास्यं कृत्वा, सुवर्णमयं गजाननं निर्माय, विप्राय दातव्यम्। पञ्च पात्राणि क्षीरपाकतिलयुक्तानि दत्वा, सर्वविघ्नैः विमुक्तः भवति। पूर्वं सगरस्य अश्वमेधयज्ञे विघ्नः उत्पन्नः; एतद्व्रतं कृत्वा, अश्वमेधः सफलः अभवत्। त्रिपुरवधे रुद्रेण अपि एतद्व्रतं कृतम्; तेन त्रिपुरं निहतम्। ममापि समुद्रपानस्य काले एतद्व्रतं कृतम्। अन्ये अपि राजानः, तपःज्ञानकामिनः, विघ्ननिवारणाय एतद्व्रतं कृतवन्तः, राजन्। एवं अगस्त्यस्य वचनानुसारं, विविधानि व्रतानि, देवपूजाः, अन्नदानानि, प्रतिमादानानि च, यथाक्रमं कृत्वा, पुरुषः सौभाग्यवान्, कान्तिमान्, विघ्नरहितः च भवति।